ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 983 คากิเจ็ดชิ้น

ตอนที่ 983 คากิเจ็ดชิ้น

เจียงไห่หยางพยักหน้า “ไปเถอะ ถึงเวลาไปแล้ว ! ”

หวังซิ่วจวี๋กล่าวว่า “ลูกไม่ได้ไปมานานหลายปี ดังนั้นไปครั้งนี้ ลูกควรเอาของไปเยอะ ๆ ถือเสียว่าเป็นการชดเชยสิ่งที่มันผ่านมา”

เจียงเสี่ยวไป๋อดไม่ได้ที่จะยิ้ม จะชดเชยแบบนี้ได้อย่างไร ?

หวังซิ่วจวี๋เห็นแบบนั้นก็พูดด้วยความโกรธ “ที่แม่บอก ลูกก็ควรจริงจังกับมันด้วย อย่ามัวแต่เล่น หากไม่รู้จะเอาอะไรไปก็เตรียมคากิไปให้พวกเขาชดเชยปีที่ผ่าน ๆ มาปีละชิ้น ! ”

ช่วงตรุษจีนที่ไปอวยพรปีใหม่ให้กับพ่อตาแม่ยาย คนในชิงโจวจะมีธรรมเนียมคือต้องเอาคากิไปเป็นของขวัญให้ปีละหนึ่งชิ้น

ในช่วงหกปีที่ผ่านมา เจียงเสี่ยวไป๋ไม่ได้ไปอวยพรปีใหม่ให้กับพ่อตาแม่ยายของเขาเลย ซึ่งถ้ารวมปีนี้ก็จะครบเจ็ดปีแล้ว

ตามที่หวังซิ่วจวี๋พูด เพื่อชดเชยให้กับสิ่งที่ผ่านมา เขาควรจะเตรียมคากิไปให้พ่อตาแม่ยายเจ็ดชิ้น

ซึ่งครอบครัวของพวกเขาได้ฆ่าหมูปีใหม่ไปหกตัว และแบ่งให้กับเฉินหยวนเฉาไปหนึ่งตัว ที่บ้านจึงมีหมูเหลืออยู่ห้าตัว และมีคากิทั้งหมดสิบชิ้นที่เป็นชิ้นหน้า และเมื่อวานก็เอาไหว้บรรพบุรุษไปหนึ่งชิ้น จึงเหลืออยู่เก้าชิ้น

ดังนั้นจึงเพียงพอที่จะเอาไปมอบให้เจ็ดชิ้น

“ได้ครับ ! ” เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า “เอาตามที่แม่บอกเลย ! ”

แม้เขาจะรู้สึกว่ามันไม่จำเป็น แต่เจียงเสี่ยวไป๋ก็ยอมตกลง เนื่องจากแม่ของเขาเป็นคนสั่ง

เพราะในความคิดของเขา การจริงจังกับสิ่งเล็ก ๆ น้อย ๆ เหล่านี้คือการทำให้ตัวเองไม่สบายใจโดยเปล่าประโยชน์

ทว่าหลินเจียอินกลับคิดต่างออกไป ท้ายที่สุดแล้วคากิพวกนี้ที่จะเอาให้พ่อแม่เธอก็เป็นของครอบครัวสามีของเธอ เธอจึงรีบพูดว่า “แม่คะ แม่ไม่จำเป็นต้องให้เยอะขนาดนี้หรอกค่ะ แค่สองสามชิ้นก็พอแล้ว ! ”

หวังซิ่วจวี๋โบกมือ “เจียอิน คราวนี้เชื่อแม่สักครั้งเถอะ”

เมื่อหลินเจียอินเห็นแม่สามีของเธอจริงจัง ก็ยากที่จะพูดอะไรออกมา

เจียงไห่หยางจึงเอาบันไดไปที่ห้องเก็บวัตถุดิบ เขาปลดคากิทั้งเจ็ดชิ้นลงมาจากราว และกำลังเตรียมที่จะลงมา

หวังซิ่วจวี๋เห็นแบบนั้นจึงพูดว่า “ได้แค่คากิเจ็ดชิ้นก็จะลงมาแล้วเหรอ ? ไม่เอาซี่โครงลงมาด้วยล่ะ ? ”

เจียงไห่หยางตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง เขาหยุดฝีเท้าแล้วถามว่า “งั้นให้เอาลงมากี่ชิ้น ? ”

หวังซิ่วจวี๋คิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า “เอาสามชั้นสามชิ้น และซี่โครงสองชิ้น รวมกันจะได้เป็นชิ้นส่วนหมูสิบสองชิ้นพอดี ! ”

“อืม ! ” เจียงไห่หยางเห็นด้วยและไต่บันไดขึ้นไปอีกครั้ง เขาเอาซี่โครงหมูสองชิ้นและหมูสามชั้นลงมาสามชิ้นตามคำของภรรยา

หลังจากคิดคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็หยิบคากิอีกชิ้นหนึ่งแล้วโยนมันลงไป

หวังซิ่วจวี๋เห็นแบบนั้นก็ถามด้วยความประหลาดใจ “คุณเอาคากิลงมาอีกชิ้นทำไม ? ”

เจียงไห่หยางกล่าวว่า “อย่างไรก็ต้องเอาลงไปอยู่ดี เจ้าสามจะได้ไม่ต้องไต่บันไดขึ้นมาเอามันอีก”

จากนั้น หวังซิ่วจวี๋ก็คิดขึ้นได้และยิ้มออกมา “ใช่ ฉันเกือบลืมไปเลยว่าเสี่ยวเฟิงก็ต้องไปอวยพรปีใหม่ให้พ่อตาแม่ยายของเขาด้วย”

หลังจากที่สองสามีภรรยาออกมาจากห้อง ทั้งสองก็เอาถุงกระสอบและเชือกมาห่อเนื้อ

ลูกชายทั้งสองต้องขับรถไปเยี่ยมพ่อตาแม่ยายในอีกอำเภอ จึงต้องห่อเนื้อไว้ก่อน เพื่อกันไม่ให้ฝุ่นเข้า

“แล้วคุณจะเอาอะไรอีก ? ”

เจียงไห่หยางถามขณะจะเอาบันไดไปเก็บ

หวังซิ่วจวี๋กล่าวว่า “เอาน้ำตาลสองห่อ คุกกี้สองกล่อง และบะหมี่หนึ่งแพ็ค ! ”

ในยุคนี้ การไปอวยพรปีใหม่จะมีการเตรียมของขวัญไปให้ด้วย ไม่ได้ไปแบบมือเปล่าเหมือนคนรุ่นต่อไป ที่แค่ให้เงินก็จบและแยกย้าย

เมื่ออีกฝ่ายได้รับของขวัญปีใหม่ พวกเขาก็จะเตรียมของขวัญใหม่และกลับมาอวยพรปีใหม่ให้เหมือนกัน

หากปล่อยเวลาผ่านไป ก็จะทำให้เกิดความเข้าใจผิดคิดว่าไม่มาอวยพรปีใหม่คืน

ในอีกด้านหนึ่ง ทั้งสามคนในครอบครัวของเจียงเสี่ยวไป๋ต่างก็เตรียมตัวแล้วเหมือนกัน ซึ่งทั้งสามกำลังเปลี่ยนชุดใหม่อยู่

เจียงชานพูดด้วยความตื่นเต้นว่า “ป่าป๊า เราจะไปบ้านคุณตาคุณยายกี่วันเหรอคะ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มและพูดว่า “อย่างน้อยก็พักที่นั่นสองคืน”

เจียงชานกล่าวว่า “งั้นก็หมายความว่าไปนอนที่บ้านของคุณตาคุณยายหนึ่งคืน และไปนอนบ้านลุงใหญ่อีกคืนใช่ไหมคะ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า “ใช่แล้ว ! ”

เจียงชานยิ้มและพูดว่า “แล้วปีนี้เราจะไม่ไปบ้านลุงกับปู่เพื่ออวยพรปีใหม่เหรอคะ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋พูดด้วยรอยยิ้ม “เราจะไปบ้านลุงและปู่แน่นอน แต่ต้องรอจนกว่าเราจะกลับมาจากเจี้ยนหยางก่อน”

เจียงชานพูดว่า “อ้อ” แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรอีก

เพราะถึงอย่างไรเธอก็ไปกับเขาในทุก ๆ ที่อยู่แล้ว

เมื่อพวกเขาทั้งสามออกมา เจียงไห่หยางก็กล่าวว่า “ของทุกอย่างฉันขนไปที่โรงรถใต้ดินให้แกแล้ว ที่เหลือก็แค่ขนขึ้นรถเท่านั้น”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ผมคิดว่าจะเอาประทัดและดอกไม้ไฟที่เหลือไปด้วยครับ”

เจียงไห่หยางตบหัวของตัวเองแล้วพูดว่า “เอ่อ ใช่สิ แกต้องจุดประทัดด้วยเมื่อไปถึงบ้านพ่อตาแม่ยาย ดูสมองของฉันสิ ฉันลืมมันไปแล้วจริง ๆ ”

ขณะที่พูดอย่างนั้น เขาก็ไปยกประทัดมา

เจียงเสี่ยวไป๋จะเข้าไปช่วย แต่เขาก็หยุดเจียงเสี่ยวไป๋ไว้และพูดว่า “แกเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว เดี๋ยวมันจะสกปรกเอาได้”

ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม เขาปฏิเสธที่จะให้เจียงเสี่ยวไป๋ช่วย แต่เขาก็ขอให้เจียงเสี่ยวเหลยมาช่วยขนย้ายไปด้วยกัน

เจียงเสี่ยวไป๋ไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากปล่อยให้พ่อของเขาทำไป

ในไม่ช้า ท้ายรถแลนด์โรเวอร์ของเจียงเสี่ยวไป๋ก็เต็มไปด้วยเนื้อหมู ประทัด และดอกไม้ไฟ จากนั้นทั้งสามคนพ่อแม่ลูกก็ออกเดินทางสู่เจี้ยนหยางอย่างเป็นทางการ

เจียงเสี่ยวเหลยมองตามหลังของรถแลนด์โรเวอร์ที่กำลังเคลื่อนตัวออกไปด้วยความอิจฉา และพึมพำออกมาว่า “ในอนาคตฉันจะขับแลนด์โรเวอร์ไปบ้านพ่อตาของฉันให้ได้ ! ”

ปับ !

เจียงไห่หยางตบหัวของเขาทันที

“หัวยังเกรียนอยู่เลย คิดจะมีพ่อตาแล้วเหรอ ! ”

“แกต้องตั้งใจเรียนให้ดี อย่าริอาจมีความรักในวัยเรียน ! ”

เจียงเสี่ยวเหลยกุมศีรษะของตัวเองและพูดไม่ออก

ใครบอกว่ามีความรักในวัยเรียนกันเล่า ?

ฉันแค่อยากจะขับแลนด์โรเวอร์ก็เท่านั้น !

เจียงเสี่ยวไป๋ขับรถแลนด์โรเวอร์พลางพูดคุยและหัวเราะกับภรรยาและลูกสาวของเขาไปตลอดทาง

“เมื่อคืนคุณไม่ได้นอนทั้งคืน คุณง่วงนอนหรือเปล่า ? ”

หลินเจียอินมองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความกังวลขณะเอ่ยถามขึ้นมา

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มแล้วพูดว่า “ไม่เป็นไร มันคือธรรมเนียมที่สวดภาวนาให้พ่อแม่ของเรามีอายุยืนยาว”

หลินเจียอินกล่าวว่า “ถ้าอย่างนั้นเมื่อไปถึงเจี้ยนหยางก็รีบไปงีบหลับก่อนเถอะ”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า

เขาไม่อาจต้านทานน้ำใจของภรรยาได้จริง ๆ

เจียงชานพูดว่า “ป่าป๊าคะ ถ้าการโต้รุ่งเมื่อคืนคือการสวดภาวนาเพื่อให้พ่อแม่ของเรามีอายุยืนยาว ถ้าหนูรู้แบบนี้แต่แรก เมื่อคืนหนูคงไม่เข้าไปนอน เพราะหนูจะสวดภาวนาให้ป่าป๊ากับหม่าม๊าค่ะ”

เจียงเสี่ยวไป๋และหลินเจียอินต่างก็ยิ้มหลังจากได้ยินที่ลูกสาวพูด

สิ่งที่ลูกสาวพูดออกมานั้นทำให้พวกเขารู้สึกอบอุ่นใจมาก

ทั้งสองได้แต่หัวเราะตลอดทาง และอีกหนึ่งชั่วโมงต่อมา พวกเขาก็มาถึงเจี้ยนหยาง

แม้ว่าแลนด์โรเวอร์จะมีเสถียรภาพ แต่เจียงเสี่ยวไป๋ก็ขับไม่เร็ว เนื่องจากภรรยาของเขาที่ท้องแก่ยังนั่งอยู่ในรถ มันทำให้เขาไม่กล้าเร่งความเร็วเลย

เมื่อมาถึงลานเล็ก ๆ หน้าบ้านของตระกูลหลินบนถนนกู่หยา เจียงเสี่ยวไป๋ก็จอดรถ

“ปี๊บ ปี๊บ ! ”

หลังจากบีบแตรสองครั้ง เจียงเสี่ยวไป๋ก็เปิดประตูและลงจากรถมา

“พี่เขย ! ”

“พี่เขย ! ”

หลินเจียเล่อและหลินเจียลี่ได้ยินเสียงแตรจึงวิ่งออกจากบ้าน และเห็นแลนด์โรเวอร์สีขาวพร้อมทั้งเจียงเสี่ยวไป๋ที่เพิ่งลงจากรถ ทั้งสองจึงทักทายเขาด้วยความตื่นเต้น

จากนั้น ก็เห็นหลินเจียอินและเจียงชาน

แต่เธอกลับเข้าไปหาพี่เขยก่อน

พี่เขยเป็นแขก ส่วนพี่สาวเป็นสมาชิกในครอบครัว และหลานสาวก็เป็นผู้เยาว์กว่า

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า

“เมื่อออกมาแล้วช่วยขนของเข้าบ้านด้วย”

พูดจบ เขาก็เปิดท้ายรถออกทันที

“พี่เขย พี่เอาของมามากมายเหมือนกำลังจะย้ายบ้านเลย” หลินเจียเล่อพูดด้วยรอยยิ้มหลังจากมองดูของในท้ายรถ

เจียงเสี่ยวไป๋ก็พูดไม่ออกเช่นกัน แม่ของเขาไม่เพียงแต่เอาคากิมาให้เจ็ดชิ้นเท่านั้น แต่ยังเอาซี่โครงหมู และหมูสามชั้น รวมถึงน้ำตาล คุกกี้ และบะหมี่มาให้ด้วย

“ฉันมาที่นี่เพื่อเฉลิมฉลองปีใหม่เป็นครั้งแรก ฉันก็เลยเตรียมของมาเพิ่มนิดหน่อย ! ”

เจียงเสี่ยวไป๋ไม่มีทางเลือกอื่น เขาไม่สามารถพูดได้ว่าที่จริงแล้วเขาไม่ได้อยากเอาของมามากมายแบบนี้ แต่แม่ของเขาบังคับให้เอามันมา

หลินเจียเล่อย้ายกระสอบลงจากรถไปอย่างมีความสุข ส่วนเจียงเสี่ยวไป๋ก็หยิบประทัดหนึ่งหมื่นนัดออกมาทีละแถว

ประทัดหมื่นนัดสิบแถว !

เจียงเสี่ยวไป๋รื้อประทัดแล้วกางออกตรงลานเล็ก ๆ หน้าบ้าน โดยขดไว้บนพื้นเหมือนยากันยุง ไม่นาน ขดประทัดขนาดใหญ่ก็ถูกจัดแจงไว้เสร็จสรรพ

จากนั้น ดอกไม้ไฟอีกสี่กล่องก็ถูกยกลงมาจากรถ

นี่เป็นครั้งแรกที่เขามาอวยพรปีใหม่ที่บ้านพ่อตาแม่ยาย จึงต้องจุดประทัดเยอะ ๆ เพื่อให้เพื่อนบ้านบนถนนกู่หยารู้ว่าลูกเขยของพวกเขามาที่นี่เพื่ออวยพรปีใหม่ให้แล้ว