ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล) - ตอนที่ 990 กินบาร์บีคิว

ตอนที่ 990 กินบาร์บีคิว

เจียงเสี่ยวไป๋ซื้อบาร์บีคิวและเต้าหู้เหม็นใส่ห่อจากถนนคนเดิน จากนั้นเขาก็กลับมาที่รถ

จางเสี่ยวชุ่นส่งเขากลับไปที่เจียงวาน

หลังจากมาถึงโรงจอดรถใต้ดิน เจียงเสี่ยวไป๋ก็พูดว่า “เข้าไปนั่งพักในบ้านฉันก่อนสิ ! ”

จางเสี่ยวชุ่นโบกมือ “ไม่เป็นไรครับผู้ช่วยเจียง พรุ่งนี้เช้าจะให้ผมมารับกี่โมงดีครับ ? ”

เห็นแบบนั้น เจียงเสี่ยวไป๋ก็ไม่ได้พยายามโน้มน้าวเขาอีก เขาหยิบกุญแจรถจี๊ปออกมาจากกระเป๋าแล้วมอบให้จางเสี่ยวชุ่น “ไม่ต้องเช้าเกิน มารับฉันตอนแปดโมงครึ่งก็ได้”

“ได้ครับ”

จางเสี่ยวชุ่นรับกุญแจแล้วพูดว่า “ถ้าอย่างนั้นคุณเข้าบ้านไปพักเถอะครับ พรุ่งนี้ผมจะมารับตอนแปดโมงครึ่ง”

เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ขอบคุณมาก ขับรถก็ใส่ใจเรื่องความปลอดภัยของตัวเองด้วยนะ”

จางเสี่ยวชุ่นขอบคุณเขาและขับรถจี๊ปออกไป

เจียงเสี่ยวไป๋ถือบาร์บีคิวถุงใหญ่สองถุง เดินออกจากโรงรถใต้ดิน ขึ้นไปข้างบน แล้วตรงเข้าไปในบ้าน

“โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง ! ”

ทันทีที่เขาเดินเข้าประตูมา เจียงซือก็เห่าหลายครั้ง เห็นได้ชัดว่ามันได้กลิ่นหอมของบาร์บีคิว

เจียงชานที่ได้ยินจึงวิ่งออกมาจากข้างในบ้าน

“ป่าป๊า ! ” เด็กน้อยส่งเสียงเรียก “หนูรู้ว่าต้องเป็นป่าป๊ามาแน่ ๆ ! ”

หลังจากที่แยกกันอยู่ได้เพียงวันเดียว เจ้าตัวเล็กก็คิดถึงเจียงเสี่ยวไป๋มากจนทำหน้าบูดบึ้งและพูดว่า “ทำไมป่าป๊าเพิ่งกลับมาเหรอ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยกถุงในมือของเขาขึ้น แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “พ่อซื้อของอร่อยมาให้ลูกด้วย เห็นไหม ! ”

เจียงชานสูดดมเข้าไปลึก ๆ จากนั้นความประหลาดใจก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอทันที และเธอก็พูดด้วยความตื่นเต้น “ป่าป๊าซื้อบาร์บีคิวมาให้หนูด้วยเหรอคะ ! ”

“ใช่!” เจียงเสี่ยวไป๋พูดด้วยรอยยิ้ม “ตลาดถนนคนเดินเปิดพอดี พ่อจึงไปซื้อบาร์บีคิวมาให้หนู”

“ขอบคุณนะคะป่าป๊า ! ”

เจ้าตัวน้อยรีบวิ่งมาหาเจียงเสี่ยวไป๋ หยิบถุงสะดวกซื้อสองใบแล้วพูดอย่างมีความสุข จากนั้นจึงวิ่งไปที่บ้านอย่างรวดเร็วพร้อมถุงสองใบในมือ

เมื่อเห็นท่าทางตื่นเต้นของลูกสาว เจียงเสี่ยวไป๋ก็อดยิ้มไม่ได้

เขารู้ว่าเด็กน้อยคนนี้อยากกินบาร์บีคิวมาก

“คุณปู่ คุณย่า ! ”

“ป่าป๊าซื้อบาร์บีคิวมาให้หนูเยอะมาก ! ”

ทันทีที่เจียงชานเข้าไปในห้องโถงด้านข้าง เธอก็วางถุงสองใบไว้บนโต๊ะหลุมไฟและพูดอย่างภาคภูมิใจ

“โอ้ มีบาร์บีคิวให้กินด้วย ! ”

เจียงถิงก็ตื่นเต้นมาก เธอได้กลิ่นของบาร์บีคิวและจ้องมองไปที่ถุงทั้งสองด้วยดวงตาที่เป็นประกาย

เจียงไห่หยางอดไม่ได้ที่จะจ้องมองเด็กน้อยสองคนแล้วพูดว่า “หลานทั้งสองเพิ่งกินข้าวมาได้ไม่นานนี้เอง ยังกินได้อยู่เหรอ ? ”

เจียงชานตอบว่า “กินได้อยู่แล้วค่ะ ! ”

เจียงถิงก็พยักหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า “หนูก็กินได้เหมือนกันค่ะ”

หวังซิ่วจวี๋จึงได้แต่ส่ายหน้า

เมื่อเห็นเจียงเสี่ยวไป๋เข้ามา เธอก็ถามด้วยความเป็นกังวล “แล้วลูกกินข้าวแล้วหรือยัง ? ”

แต่จู่ ๆ หญิงชราก็นึกขึ้นมาได้ว่าลูกชายกลับมาพร้อมกับบาร์บีคิว แสดงว่าเขาต้องได้กินอะไรมาบ้างแล้ว

ไม่มีประโยชน์ที่จะถาม !

แต่ใครจะไปคาดคิดว่าเจียงเสี่ยวไป๋กลับส่ายหัว แล้วพูดว่า “แม่ ผมยังไม่ได้กินข้าวมาเลยครับ”

อ่า ?

หวังซิ่วจวี๋ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง และทันใดนั้นก็ตระหนักได้ว่าเธอคิดผิด

หลินเจียอินก็ประหลาดใจเหมือนกัน และพูดว่า “คุณไปซื้อบาร์บีคิวมา แต่ไม่ได้กินอะไรมาเหรอ ? ”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม “เย็นนี้ผมยุ่งนิดหน่อย หลังจากที่ผมทำงานเสร็จ ก็เห็นว่ามันเริ่มมืดแล้ว ผมจึงคิดว่าชานชานและถิงถิงไม่ได้กินบาร์บีคิวมานานแล้ว จึงรีบไปตลาด ซื้อของแล้วก็กลับ ไม่ได้กินอะไรมาเลย”

หลินเจียอินจึงพูดว่า “แม่เหลืออาหารไว้ให้คุณ กำลังอุ่นในหม้อ รีบไปกินเถอะ”

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าและพูดว่า “ครับ เดี๋ยวผมไปกินเอง ! ”

เขาหันไปหาเจียงชานแล้วพูดว่า “บาร์บีคิวเย็นแล้ว อย่าเพิ่งกินเลย เดี๋ยวพ่อจะไปเอาถาดอลูมิเนียมมาให้สองถาด ใส่บาร์บีคิวเข้าไปข้างใน วางไว้บนโต๊ะหลุมไฟ อุ่นให้มันร้อนก่อนแล้วค่อยกิน”

“นี่เป็นความคิดที่ดีมากค่ะ ! ” เจียงชานพูดด้วยรอยยิ้ม “ป่าป๊าไปกินข้าวเถอะค่ะ หนูจะไปเอาถาดเอง”

พูดจบ เธอก็วิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม เขาไม่ได้สนใจลูกสาวอีกต่อไป แล้วเดินเข้าไปในห้องครัว เขาเห็นว่าหม้อบนเตามีฝาปิดอยู่ เมื่อเขาเปิดออก ก็เห็นชามข้าวใบใหญ่บนตะแกรงนึ่ง ล้อมรอบด้วยจานใบเล็ก ๆ สี่ใบที่มีผักอยู่ข้างใน

ในชนบท การหุงข้าวในช่วงทศวรรษปี 1980 และ 1990 จะทำด้วยวิธีเติมน้ำลงในหม้อ ตั้งหม้อนึ่ง วางข้าวและอาหารไว้บนซึ้ง เพื่อเป็นการอุ่นอาหารไปในตัว

รอยยิ้มปรากฏบนริมฝีปากของเจียงเสี่ยวไป๋ เขารู้สึกดีที่คนในครอบครัวแบ่งกับข้าวไว้ให้เขาด้วย

เขาไม่รีบกิน แต่มองดูในตู้แล้วเห็นว่ายังมีซี่โครงหมูตุ๋นอยู่ เขาจึงหยิบหม้อใบเล็กมา ตักซี่โครงตุ๋นลงไปสองทัพพี แล้วตักน้ำซุปที่เริ่มแข็งตัวแล้วลงไป เขาเทน้ำจากถังลงไปเล็กน้อย แล้วยกหม้อใบเล็กไปที่ห้องโถงด้านข้าง

เมื่อเจียงไห่หยางเห็น เขาก็หยิบตะขอเหล็กขึ้นมาอย่างเงียบ ๆ และถอดฝาครอบโต๊ะหลุมไฟที่อยู่ด้านในสุดออก เจียงเสี่ยวไป๋จึงวางหม้อใบเล็กลงไป

หวังซิ่วจวี๋พูดว่า “งั้นลูกก็รออยู่ที่นี่แหละ แม่จะไปล้างกะหล่ำปลีและผักโขมมาให้”

เจียงเสี่ยวไป๋ตอบ “แม่ ไม่จำเป็นหรอกครับ แม่นั่งเถอะ ผมจะไปล้างเอง”

หวังซิ่วจวี๋กล่าวว่า “ลูกนั่งพักเถอะ กลับมายังไม่ได้นั่งเลย แม่จะไปล้างเอง”

พูดจบ เธอก็ยืนขึ้นและเดินไปที่ห้องครัว

เจียงเสี่ยวไป๋เองก็ไม่ได้นั่งลงเช่นกัน เขาเดินไปที่เตาไฟและนำอาหารที่อุ่นไว้ในหม้อมาวางบนโต๊ะหลุมไฟ

ในเวลานี้ เจียงชานก็นำถาดมาสองถาด

เจียงเสี่ยวไป๋ช่วยเอาบาร์บีคิวออกจากถุงมาวางเรียงบนถาดทีละชิ้น จากนั้นก็พูดว่า “ถ้าของพ่ออุ่นเสร็จแล้ว พ่อจะเอาหม้อลงและอุ่นให้หนูต่อ”

“ได้ค่ะ ! ” เจียงชานตอบกลับพร้อมรอยยิ้ม แต่กลับได้ยินเสียงกลืนน้ำลายของเธอ

ไฟบนโต๊ะหลุมไฟนั้นแรงมาก ในไม่ช้าหม้อก็เริ่มเดือดปุด ๆ หวังซิ่วจวี๋เองก็ล้างผักเสร็จแล้วเหมือนกัน

เจียงเสี่ยวไป๋ใส่ใบกะหล่ำปลีลงในหม้อต่อ และตักออกมาชิม

รสชาติอร่อยมาก

“ป่าป๊าดูกินได้อร่อยมาก หนูอยากลองชิมดูบ้าง ! ” เจียงชานพูดขณะที่น้ำลายของเธอก็ไหลไปด้วย

เจียงเสี่ยวไป๋พูดว่า “ถ้าอยากกินก็ไปเอาชามมา ! ”

เจียงชานโบกมือซ้ำแล้วซ้ำเล่า “หนูไม่เอาค่ะ หนูกินข้าวมาแล้ว ไม่งั้นหนูคงกินบาร์บีคิวไม่ได้จริง ๆ ! ”

เธออยากกินบาร์บีคิวมากกว่า

แค่เห็นคนอื่นกินก็มีน้ำลายอยู่เต็มปากตลอดเวลา ซึ่งมันทำให้เธอรู้สึกอึดอัดมาก

ในที่สุด หลังจากที่รอให้เจียงเสี่ยวไป๋กินเสร็จ หวังซิ่วจวี๋ก็วางถาดบาร์บีคิวลงไป เจียงชานแทบรอไม่ไหวที่จะตะโกนออกมาว่า “คุณปู่ รีบปิดฝาเร็วค่ะ หนูจะได้อุ่นบาร์บีคิวสักที ! ”

เจียงไห่หยางได้ยินแบบนั้นก็ยกฝาเหล็กขึ้นมาเพื่อปิดปากเตา เจียงชานรีบวางถาดอลูมิเนียมที่เต็มไปด้วยบาร์บีคิวไว้ด้านบนทันที

ฉ่า ฉ่า…

ไม่นาน คราบน้ำมันบาร์บีคิวใต้กระทะอะลูมิเนียมก็เริ่มส่งเสียงดัง และกลิ่นหอมของมันก็ฟุ้งออกมา

หลังจากนั้นไม่นาน เนื้อ ต้นหอม เต้าหู้เหม็น ฯลฯ ก็เริ่มมีควันขึ้น กลิ่นของบาร์บีคิวก็อบอวลไปทั่วห้อง

“แค่ก แค่ก ! ”

เจียงไห่หยางสำลักและไอออกมา เขาอดไม่ได้ที่จะพูดว่า “การอุ่นอาหารแบบนี้ทำให้ทั้งห้องเต็มไปด้วยควัน ! ”

เจียงชานและเจียงถิงไม่ได้จริงจังกับมัน พวกเธอช่วยกันพลิกไปมาในขณะที่มองดูบาร์บีคิวที่กำลังอุ่นอยู่

“อะ ถิงถิง กินก่อนเลยนะ ! ”

เจียงชานหยิบเนื้อแกะเสียบไม้จำนวนหนึ่งออกมาจากถาด แล้วยื่นให้เจียงถิง

เจียงถิงรับมันมาและกินอย่างเอร็ดอร่อย

เจียงชานหยิบอีกไม้หนึ่งแล้วมอบให้เจียงไห่หยาง “คุณปู่ อันนี้ของคุณปู่ค่ะ ! ”

เจียงไห่หยางโบกมือ “ปู่ไม่กิน พวกหนูกินกันเถอะ”

เจียงชานไม่คะยั้นคะยอ และยื่นให้หวังซิ่วจวี๋ต่อ

ก่อนที่เธอจะได้พูดออกมา หวังซิ่วจวี๋ก็พูดว่า “ย่าก็ไม่กินเหมือนกันจ้ะ”

เจียงชานตอบว่า “อ้อ” และพูดกับหลินเจียอิน “หม่าม๊ากินสิคะ ! ”

หลินเจียอินรับมันด้วยรอยยิ้ม

เพราะเธออยากกินบาร์บีคิวมานานแล้ว