หญิงพาลผู้งามล่มเมือง กับสามีลึกลับริมบึง - บทที่ 555 ฎีกาถอดถอน

บทที่ 555 ฎีกาถอดถอน

เมื่อได้ยินสิ่งที่สามีบอก หลี่เยว่หานก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย “นางไม่ยอมพูดอะไรเลยหรือเจ้าคะ?”

“ไม่พูดเลย” เมิ่งฉีฮ่วนกล่าวพลางจูงมือหลี่เยว่หานเดินเข้าเรือนพัก “ท่านหมอบอกว่าลำคอนางมิได้บาดเจ็บ ดังนั้นคงเป็นเพราะนางจงใจมิยอมเปิดปากพูดเองมากกว่า”

หลี่เยว่หานยังคงไม่สิ้นสงสัย นางเสนอว่าอยากจะไปพบหวังเฟิ่งสักครั้ง ทว่าเมิ่งฉีฮ่วนกลับมิเห็นด้วย “นางก็แค่หญิงบ้าคนหนึ่ง หากนางเห็นเจ้าแล้วเกิดคุ้มคลั่งขึ้นมาจนทำร้ายเจ้าจะทำอย่างไร เมื่อกลางวันหากมิได้พวกเจ้าหน้าที่คอยกดตัวนางไว้ เจ้าคงถูกนางทำร้ายไปแล้ว”

เขาใช้เวลาเกลี้ยกล่อมอยู่นานก็ยังยืนกรานมิยอมให้หลี่เยว่หานไปพบหวังเฟิ่ง แม้จะถึงเวลาเข้านอนแล้ว เมิ่งฉีฮ่วนก็ยังมิยอมใจอ่อน

สุดท้ายทั้งสองฝ่ายจึงยอมถอยให้กันคนละก้าว โดยตกลงว่าจะให้หวังเฟิ่งพักรักษาตัวไปก่อนสักระยะ เมื่อนางหายดีแล้วค่อยมอบเงินให้จำนวนหนึ่งและจัดคนไปส่งนางที่อำเภอหย่งอัน ถึงเวลานั้นหลี่เยว่หานค่อยไปพบนางพร้อมกับหลี่หรงหรงก็ได้

ความจริงแล้วหลี่เยว่หานมิได้อยากพบหวังเฟิ่งขนาดนั้น เพียงแต่คิดว่าอย่างไรนางก็เป็นมารดาของหลี่หรงหรง และยังมาบาดเจ็บด้วยน้ำมือของหลี่ต้าเฉิง ด้วยมนุษยธรรมนางจึงอยากลองถามดูว่าอีกฝ่ายมีสิ่งใดอยากจะสั่งเสียหรือไม่ แต่ในเมื่อตอนนี้นางยังมีภารกิจอีกมาก ประกอบกับหวังเฟิ่งร่างกายอ่อนแอและบาดเจ็บ การให้พักฟื้นสักระยะจึงเป็นเรื่องที่สมควร หลี่เยว่หานจึงตกลงตามนั้น

คืนนั้นทุกอย่างผ่านไปอย่างสงบเงียบ นอกจากหวังเฟิ่งแล้ว ทุกคนต่างก็นอนหลับฝันดี

ในขณะนั้น หวังเฟิ่งพักอยู่ในเรือนหลังเล็กแห่งหนึ่ง มีแม่นมสองคนคอยดูแล และมีสาวใช้ที่เฉลียวฉลาดอีกหนึ่งคนคอยรับใช้ใกล้ชิด

อาจเป็นเพราะนางนอนหมดสติไปนานเกินไป พอตกดึกหวังเฟิ่งจึงนอนมิหลับ

ในหัวของนางเอาแต่ฉายภาพตอนที่หลี่ต้าเฉิงถือกระบี่จะฆ่านางวนเวียนไปมา เพียงแค่หลับตาลง นางก็จะเห็นใบหน้าอันเย็นชาไร้เยื่อใยของหลี่ต้าเฉิงที่จ้วงกระบี่เข้ามาที่คอของนาง

นางมิเข้าใจเลยจริง ๆ ทั้งที่ตระกูลหลี่มีนางเป็นใหญ่มาโดยตลอด เหตุใดทุกคนถึงเปลี่ยนไปกะทันหันเช่นนี้

ทั้งหลี่เยว่หาน หลี่หรงหรง รวมถึงหลี่ต้าเฉิง

เดิมทีนางคิดว่าการมาเมืองหลวงครั้งนี้จะเป็นหลักประกันความมั่นคงให้ชีวิต ทว่ามิกะทันว่าเกือบจะต้องมาทิ้งชีวิตไว้ที่นี่

แต่ลูกเมียคนนี้ทำผิดที่ใดกัน? ผิดที่ขอหย่าตอนหลี่ต้าเฉิงป่วยหนักงั้นหรือ? แต่สุดท้ายหลี่ต้าเฉิงก็หายมิใช่หรือ มิเพียงหายดีแต่ยังได้เป็นถึงจิ้นกั๋วกง เรื่องเล็กน้อยเพียงเท่านี้เหตุใดต้องโกรธแค้นนางด้วย นางเองก็ไม่มีทางเลือกนี่นา! ผู้หญิงคนไหนบ้างที่ไม่อยากมีชีวิตที่ดี นางทำผิดที่ตรงไหนกัน!

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ หวังเฟิ่งก็ได้แต่ยิ้มขื่นและถอนหายใจ

ใช่แล้ว… ข้าทำผิดตรงไหนกัน…

ด้วยนิสัยของนังเด็กหลี่เยว่หาน ย่อมมิมีวันยอมให้นางอยู่ในเมืองหลวงต่อแน่ ดังนั้นสิ่งที่นางต้องวางแผนในตอนนี้ คือหาทางกลับไปอยู่ข้างกายหลี่ต้าเฉิงให้ได้ เพราะมีเพียงวิธีนี้เท่านั้น นางจึงจะสามารถกอบโกยลาภยศเงินทองตรงหน้าไว้ในมือได้อย่างมั่นคง

เมื่อคิดได้ดังนั้น ดวงตาของหวังเฟิ่งก็ทอประกายวับวาว คล้ายกับว่าได้ตัดสินใจบางอย่างลงไปแล้ว

…..

เช้าวันรุ่งขึ้น ณ ท้องพระโรง

เป็นไปตามที่เมิ่งฉีฮ่วนคาดการณ์ไว้ ฎีกาถอดถอนปลิวว่อนไปวางกองอยู่บนโต๊ะทำงานของฮ่องเต้หลิงอวิ๋นประหนึ่งเกล็ดหิมะ ซึ่งทั้งหมดล้วนเป็นการร้องเรียนเรื่องของเขาและจิ้นกั๋วกง

แม้แต่หลี่เยว่หานก็มิได้รับการละเว้น เหล่าขุนนางจำนวนมากต่างประณามนางด้วยถ้อยคำรุนแรงว่าไร้ความกตัญญูและผิดศีลธรรมจรรยา คำตำหนิที่เผ็ดร้อนเหล่านั้นทำให้เมิ่งฉีฮ่วนฟังแล้วมีสีหน้ามืดมนอำมหิต

“ดูท่าพวกท่านทั้งหลายจะสนใจเรื่องในครอบครัวของข้ายิ่งนัก” สายตาของเมิ่งฉีฮ่วนกวาดมองไปที่ทุกคน “แต่ข้ามิเข้าใจว่าเหตุใดพวกท่านที่อ้างตัวว่าเที่ยงธรรม กลับหลับตาข้างหนึ่งเขียนฎีกาถอดถอนด้วยใจที่คดโกงเช่นนี้”

กล่าวจบ เมิ่งฉีฮ่วนก็หันไปทางฮ่องเต้หลิงอวิ๋นและเอ่ยเสียงดังฟังชัดว่า “ฝ่าบาท เมื่อวานข้าได้ทูลชี้แจงไปแล้วว่า หญิงโฉดผู้นั้นบังอาจหมิ่นเบื้องสูงและใส่ร้ายขุนนางคนสำคัญของราชสำนักต่อหน้าธารกำนัล ซึ่งมีโทษถึงตายอยู่แล้ว ข้าจึงมิเข้าใจว่าเหตุใดเหล่าขุนนางจึงเขียนฎีการ้องเรียนเหล่านี้ขึ้นมา ข้าเห็นว่าเรื่องเมื่อวานนี้ มิว่าจะเป็นข้า ฉีหวังเฟย หรือแม้แต่จิ้นกั๋วกง ก็มิได้ทำสิ่งใดผิด!”

“ฉีหวังช่างโอหังนัก! หมิ่นเบื้องสูง ใส่ร้ายขุนนางคนสำคัญงั้นหรือ? หลี่เยว่หานนับเป็นเชื้อพระวงศ์ที่ใดกัน และหลี่ต้าเฉิงนับเป็นขุนนางคนสำคัญที่ใด!” ขุนนางผู้หนึ่งเอ่ยแดกดันขึ้นมา “ก็แค่พ่อลูกชั้นต่ำที่มาจากป่าเขาบ้านนอกมิใช่หรือ!”

ขุนนางผู้นี้คือจงซูลิ่งที่เพิ่งรับตำแหน่งใหม่ และเป็นคนสนิทขององค์ชายใหญ่ จึงแสดงตนเป็นปฏิปักษ์ต่อเมิ่งฉีฮ่วนอย่างออกหน้าออกตา

“ใต้เท้าหวัง ท่านกำลังเปรียบเปรยว่าข้ามิใช่เชื้อพระวงศ์ และกำลังดูหมิ่นจวนจิ้นกั๋วกงงั้นหรือ?” เมิ่งฉีฮ่วนจ้องมองจงซูลิ่งด้วยสายตาเย็นชาและซักไซ้อย่างมิเกรงใจ “ท่านบอกว่าจิ้นกั๋วกงและฮั่นหรงฟูเหรินของข้าเป็นเพียงพ่อลูกชั้นต่ำที่มาจากชนบท เช่นนั้นข้าขอถามใต้เท้าหวัง ในเมื่อตอนนี้นโยบายหลักของราชสำนักคือการผลักดันวิชาถลุงเกลือและถลุงน้ำมันเพื่อประโยชน์ของแผ่นดิน ในสายตาของท่าน วิชาเหล่านั้นก็คงเป็นเรื่องต่ำต้อยไร้ค่าด้วยสินะ”

“ฉีหวัง ท่านอย่าได้พูดจาสุ่มสี่สุมห้า ข้าเพียงพูดไปตามเนื้อผ้า เหตุใดต้องมาใส่ความข้าเช่นนี้!” ใต้เท้าหวังถูกต้อนจนหน้าถอดสี

“วิชาถลุงเกลือและถลุงน้ำมันล้วนถูกคิดค้นโดยพ่อลูกชนบทที่ท่านดูแคลน และตัวข้าเองก็เป็นอนุชาแท้ ๆ ของฝ่าบาท เมื่อครู่ท่านบอกว่าข้าโอหัง บอกว่าหวังเฟยของข้ามิใช่เชื้อพระวงศ์ และจิ้นกั๋วกงมิใช่ขุนนางสำคัญ… หรือว่าข้าปรักปรำท่านผิดไป?” เมื่อใดก็ตามที่มีคนหมิ่นเกียรติหลี่เยว่หาน เมิ่งฉีฮ่วนมักจะเป็นคนแรกที่ออกหน้าโต้กลับอย่างดุดันเสมอ

ใต้เท้าหวังถูกตอกกลับจนใบหน้าเปลี่ยนสีไปมา ทั้งเขียวทั้งขาว ก่อนจะรีบหุบปากเงียบสนิท

ฮ่องเต้หลิงอวิ๋นเห็นทั้งสองเถียงกันอยู่นานก็มิได้ห้ามปราม แต่ตอนนี้กลับแสร้งทำเป็นคนดี “เอาละ เลิกทะเลาะกันได้แล้ว ฉีหวังพูดก็มีเหตุผล หญิงบ้าผู้นั้นกุเรื่องโกหกกลางถนนจนถูกฮั่นหรงฟูเหรินเปิดโปง และก่อนหน้านี้นางยังทอดทิ้งจิ้นกั๋วกงที่กำลังป่วยหนัก ย่อมมิใช่คนดีอะไร ความผิดที่นางก่อ ย่อมสมควรแก่ความตายแล้ว!”

ตรัสจบ ฮ่องเต้หลิงอวิ๋นก็ส่งสัญญาณให้ขันทีหรูนำฎีกาเหล่านั้นส่งคืนให้เหล่าขุนนาง ท่าทางดูสมบทบาทมิใช่น้อย

“เหวินจั๋วเอ๋ย เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น ฉีหวังเฟยคงจะเสียใจมาก ช่วงนี้เจ้าก็อยู่ดูแลนางที่จวนให้ดีเถิด” ฮ่องเต้หลิงอวิ๋นแสร้งเอ่ยลองเชิงด้วยความระมัดระวัง

เมิ่งฉีฮ่วนแค่นเสียงในใจก่อนจะทูลว่า “ขอบพระคุณฝ่าบาทที่ทรงห่วงใย หญิงโฉดหวังเฟิ่งผู้นั้นมิใช่แม่แท้ ๆ ของหวังเฟย ทั้งยังทารุณหวังเฟยมาตั้งแต่เด็ก ดังนั้นหวังเฟยจึงมิได้เสียใจอันใด เช้านี้นางก็ออกไปที่โรงงานตามปกติ มิยอมให้เสียเรื่องการผลักดันวิชาถลุงเกลือและถลุงน้ำมันขอรับ”

“เช่นนั้นก็ดี” ฮ่องเต้เห็นว่าสถานการณ์คลี่คลายจึงหยุดเพียงเท่านั้น

“ฝ่าบาท” หลี่ต้าเฉิงที่ยืนเงียบอยู่ในแถวมาตลอดจู่ ๆ ก็ก้าวออกมาแล้วกล่าวว่า “ข้าเห็นว่าที่เหล่าใต้เท้าถวายฎีกาถอดถอนนั้นมีเหตุผล ขอฝ่าบาทโปรดเรียกคืนบรรดาศักดิ์จิ้นกั๋วกง และข้ายินดีรับโทษขอรับ”

คำพูดนี้ทำเอาทุกคนถึงกับอึ้งไปตาม ๆ กัน

เกิดอะไรขึ้น? เมื่อครู่เมิ่งฉีฮ่วนเพิ่งจะใช้กำลังทั้งหมดปกป้องสองพ่อลูกไว้ได้ แต่ตอนนี้หลี่ต้าเฉิงกลับก้าวออกมาหาเรื่องใส่ตัวงั้นหรือ?

ขุนนางบางคนที่ช่วงนี้มีความสัมพันธ์อันดีกับหลี่ต้าเฉิงต่างกระซิบบอกให้เขาใจเย็น แต่หลี่ต้าเฉิงกลับคุกเข่านิ่งมิสนใจสิ่งใด

ส่วนเมิ่งฉีฮ่วนกลับมีสีหน้าเรียบเฉย เขามองดูหลี่ต้าเฉิงเงียบ ๆ โดยมิต้องมีใครรู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

ฮ่องเต้หลิงอวิ๋นมองดูหลี่ต้าเฉิงที่คุกเข่าอยู่เบื้องล่างครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มแล้วตรัสว่า “จิ้นกั๋วกง เมื่อครู่ฉีหวังก็ได้บอกแล้ว หญิงบ้าผู้นั้นใส่ร้ายขุนนางสำคัญกลางเมือง เจ้าฆ่านางมิถือว่าผิด”

“ฝ่าบาท” หลี่ต้าเฉิงเงยหน้าขึ้นด้วยสายตาเรียบเฉย “อย่างไรเสียข้าก็มิใช่ขุนนางที่มีหน้าที่ตัดสินคดีความ ดังนั้นหญิงโฉดหวังเฟิ่งจะมีความผิดหรือไม่ มิควรให้ข้าเป็นผู้ตัดสินใจเอง แต่ควรส่งให้กรมอาญาตรวจสอบให้ชัดเจนก่อนจึงค่อยลงโทษ การที่ข้าจัดการโดยพลการย่อมเป็นความผิดจริงขอรับ!”

เมื่อได้ยินดังนั้น รูม่านตาของฮ่องเต้หลิงอวิ๋นก็หดวูบพลางปรายตามองเมิ่งฉีฮ่วนอย่างมีเลศนัย แม้แต่องค์ชายใหญ่จงเจิ้งเสียนที่เงียบมาตลอดก็อดมิได้ที่จะมองเมิ่งฉีฮ่วนด้วยความขัดใจ

ช่างเป็นละครฉากใหญ่ที่น่าชมยิ่งนัก!