หญิงพาลผู้งามล่มเมือง กับสามีลึกลับริมบึง - บทที่ 557 ช่วงเวลาของฮ่องเต้และฮองเฮา

บทที่ 557 ช่วงเวลาของฮ่องเต้และฮองเฮา

“ดูสิ ตอนนี้ไม่มีใครอยู่แล้ว!” ฮ่องเต้หลิงอวิ๋นตรัสด้วยรอยยิ้มพลางกุมมือฮองเฮาไว้

ในช่วงครึ่งปีมานี้ ความสัมพันธ์ระหว่างฮองเฮาและพระองค์เริ่มผ่อนคลายลงมาก ซึ่งทำให้ฮ่องเต้พระเกษมสำราญยิ่งนัก ไม่ว่าในราชสำนักจะมีเรื่องชวนโมโหเพียงใด ขอแค่ฮองเฮามอบรอยยิ้มให้พระองค์สักนิด โทสะที่มีก็มลายหายไปได้เกินครึ่ง

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าวันนี้ฮองเฮาเป็นฝ่ายมาหาพระองค์ด้วยตัวเอง!

“เมื่อครู่ข้าได้ยินท่านบ่นอยู่ที่หน้าประตูว่าเสียนเอ๋อร์กับอวี่เอ๋อร์สู้เหวินจั๋วไม่ได้ ข้าล่ะอยากรู้นักว่าสมองท่านคิดอะไรอยู่?” เมื่ออยู่ในห้องอักษรเพียงลำพัง ฮองเฮาก็เริ่มตรัสอย่างไม่เกรงใจ “คนหนึ่งคือน้องชายของท่าน อีกสองคนคือลูกของท่าน ในเมื่อท่านเป็นฮ่องเต้ ต่อไปบัลลังก์นี้ก็ต้องสืบทอดให้ลูกของท่านอยู่ดี อีกอย่างเหวินจั๋วเขาก็มิได้เห็นค่าเก้าอี้มังกรของท่านเลยแม้แต่น้อย ท่านจะคอยระแวงเขาไปทุกวันเช่นนี้ให้ได้อะไรขึ้นมา?”

“อาไฉ่ เจ้าจะพูดเช่นนั้นก็ไม่ถูกเสียทีเดียว…” ฮ่องเต้หลิงอวิ๋นไม่นึกว่าฮองเฮาจะเปิดฉากตำหนิพระองค์อย่างตรงไปตรงมาเช่นนี้

“ขออภัยฝ่าบาท เป็นข้าที่วู่วามไปเองเพคะ” ฮองเฮารีบเปลี่ยนท่าทีเป็นอ่อนน้อมถ่อมตนทันควัน

เมื่อเห็นเช่นนั้น ฮ่องเต้ก็รู้สึกว้าวุ่นใจจนต้องรีบดึงมือฮองเฮาไว้พลางตรัสด้วยน้ำเสียงจนใจ “ข้าเพียงแต่กังวล เจ้ารู้ดีว่านับแต่โบราณมามีฮ่องเต้คนใดบ้างที่ไม่มีความระแวง? ตอนศึกชิงบัลลังก์ปีนั้นมันเสี่ยงอันตรายเพียงใด ข้าเองก็แทบจะเอาชีวิตไม่รอดกว่าจะได้นั่งบนบัลลังก์นี้ ตอนนี้เหวินจั๋วแสดงความสามารถโดดเด่นเกินใคร ในฐานะฮ่องเต้ ข้าจะไม่ให้กังวลได้อย่างไร”

“ท่านจะกังวลก็กังวลไปเถิด แต่ช่วยเลิกเล่นตุกติกเสียทีได้หรือไม่?” ฮองเฮาเลิกคิ้ว “อย่านึกว่าข้าไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในการประชุมเช้านี้ พอเลิกประชุมเรื่องก็ลือกันไปทั่วแล้ว! ใคร ๆ ก็พูดกันว่าจงซูลิ่งกล้าเสนอให้ท่านลงโทษเหวินจั๋ว ท่านนึกว่าจงซูลิ่งเป็นคนของเสียนเอ๋อร์เพียงในนาม แต่ความจริงคือคนของท่านอย่างนั้นหรือ?”

ฮ่องเต้หลิงอวิ๋นเม้มปากเงียบ ครุ่นคิดว่าพระองค์เผลอทำพิรุธตรงไหนให้คนจับได้

“ไม่ต้องคิดแล้ว จงซูลิ่งน่ะเป็นพวกภักดีต่อฮ่องเต้หัวชนฝามาตลอด หากมิได้รับคำสั่งจากท่าน มีหรือที่จู่ ๆ เขาจะกลายไปเป็นคนของเสียนเอ๋อร์ได้” ฮองเฮาตรัสพลางหยิกมือฮ่องเต้อย่างไม่เบามือนัก “ทำไม? รู้สึกว่าทหารในมือตัวเองน้อยไป จนต้องจ้องจะฮุบอำนาจทหารเพียงน้อยนิดในมือเหวินจั๋วหรืออย่างไร?”

“หากท่านตัดใจยกให้เขาไม่ได้ก็ไม่ควรให้แต่แรก ให้เขาไปแล้วยังคิดแผนการจะยึดคืน ท่านที่เป็นถึงฮ่องเต้ ใจคอคับแคบเกินไปหรือไม่?”

“นี่ยังไม่นับว่าเหวินจั๋วรู้เบื้องหลังชาติกำเนิดของตัวเองตั้งนานแล้ว แต่เขาก็ยังทุ่มเทแรงกายแรงใจช่วยงานเสียนเอ๋อร์มาตลอด หรือตอนที่จวนรัชทายาทเกิดเรื่อง เขาต้องลำบากตรากตรำพาจงเจิ้งมู่ชวนและจงเจิ้งหลิงซีหนีไปซ่อนตัวถึงแถบตะวันตกที่ห่างไกลเพียงนั้นไม่ใช่หรือ?”

“ตอนนี้เขาพาหลานชายหลานสาวแท้ ๆ มาคืนให้ท่านแล้ว ทั้งยังสร้างผลงานใหญ่หลวงจนชื่อเสียงระบือไกล ท่านกลับมานึกระแวงว่าเขามีแผนการอื่น? ฮ่องเต้หลิงอวิ๋น… ก่อนข้าจะแต่งให้ท่าน เหตุใดข้าถึงไม่ยักรู้ว่าท่านเป็นคนใจแคบเท่าปลายเข็มเช่นนี้?”

ตรัสจบ ฮองเฮาก็ยกมือซ้ายขึ้นมา ใช้นิ้วหัวแม่มือบดกับนิ้วก้อยตรงปลอกเล็บเพื่อสื่อว่า “เท่ารูเข็ม” มันเล็กแค่ไหน แต่พระนางพบว่าปลอกเล็บนั้นเกะกะ จึงถอดออกเสียเลย แล้วยื่นพระหัตถ์ไปตรงหน้าฮ่องเต้ ย้ำชัด ๆ ว่า “เล็กแค่นี้เอง!”

เมื่อถูกภรรยาตำหนิชุดใหญ่ ฮ่องเต้หลิงอวิ๋นก็รู้สึกอับอายจนหน้าแดง ได้แต่ยืนปั้นหน้ายักษ์อยู่ข้าง ๆ พลางส่งเสียง “เหอะ” ในลำคอเบา ๆ

เห็นดังนั้น ฮองเฮาก็สวมปลอกเล็บกลับตามเดิมอย่างใจเย็น “หากท่านไม่ไว้ใจเหวินจั๋วถึงเพียงนั้น รอให้จบเรื่องการส่งเสริมวิชาถลุงเกลือและถลุงน้ำมันคราวนี้แล้ว ก็แค่มอบที่ดินสงบ ๆ สักผืนให้เขาเป็นที่พำนัก แล้วส่งเขาออกไปจากเมืองหลวงเสียก็สิ้นเรื่อง หรือถ้ายังไม่พอใจ ก็ส่งเขากลับไปที่เมืองเทียนซิงอู่เหอเสียเลยสิ ท่านจะได้ไม่ต้องเห็นหน้าเขาให้รำคาญใจ”

“ไม่ได้! เมืองเทียนซิงอู่เหอนั่นซับซ้อนอันตรายนัก ได้ยินว่ากลางค่ำกลางคืนยังมีผีสางย้ายบ้าน ตื่นมาอีกทีคนก็ย้ายไปอยู่ที่อื่นกันหมด จะให้เหวินจั๋วไปเฝ้าที่นั่น ข้าไม่วางใจ!” ฮ่องเต้คัดค้านทันที

“ท่านไม่ได้ไม่วางใจเรื่องผีสางหรอก ท่านไม่วางใจเพราะเหวินจั๋วกำลังเป็นที่นิยมในเมืองเทียนซิงอู่เหอ หากเขากลับไปแล้วสถาปนาตนเป็นอ๋องปกครองตัวเองต่างหากเล่า!” ฮองเฮาตรัสจี้ใจดำอย่างไร้ความปรานี

ฮ่องเต้หลิงอวิ๋นเม้มปากแน่น ยังคงดื้อดึงไม่ยอมตรัสสิ่งใด

“แทนที่จะมาสู้กันเองในหมู่พี่น้องเช่นนี้ สู้หาโอกาสคุยกับเหวินจั๋วให้รู้เรื่องเสียดีกว่า หลี่เยว่หานเป็นเด็กดีแถมยังมีสติปัญญา ครั้งนี้นางวิจัยวิชาถลุงเกลือและถลุงน้ำมันได้สำเร็จ แล้วยังยอมมอบให้เพื่อเป็นประโยชน์แก่ราษฎร นั่นแสดงว่าในใจของสามีภรรยาคู่นี้มีความเป็นอยู่ของใต้หล้าเป็นที่ตั้ง”

“ลูกชายทั้งสองของท่านสุดท้ายก็เก่งแต่เรื่องแย่งชิงอำนาจ คนที่พอจะมีความเป็นอยู่ของชาวบ้านอยู่ในหัวบ้างก็เห็นจะมีแต่เสียนเอ๋อร์คนเดียว เพราะฉะนั้น ท่านควรรีบคุยกับเหวินจั๋วให้ชัดเจน จะได้ให้เขาช่วยพิจารณาดูว่าในบรรดาลูกชายทั้งสอง ใครกันที่เหมาะจะรับตำแหน่งรัชทายาท เป็นผู้สืบทอดบัลลังก์ และเป็นฮ่องเต้องค์ใหม่หลังจากท่านล่วงลับไปแล้ว!”

คำพูดของฮองเฮาครั้งนี้เรียกได้ว่าฟังดูรุนแรงนัก แต่ฮ่องเต้หลิงอวิ๋นกลับโปรดปรานนิสัยเผ็ดร้อนเช่นนี้ของพระนางเป็นที่สุด ดังนั้นแทนที่จะกริ้ว พระองค์กลับฟังคำด่าทอด้วยความเต็มใจยิ่ง

เมื่อเห็นฮ่องเต้ทำท่าทางเคลิบเคลิ้ม ฮองเฮาก็อดไม่ได้ที่จะชายตามองค้อน พลางเอื้อมมือไปจิ้มที่ไหล่พระองค์ “ข้าเชื่อว่าเหวินจั๋วไม่มีใจชิงอำนาจ ท่านเองก็เลิกระแวงได้แล้ว เรื่องพี่น้องเข่นฆ่ากันเอง ข้าคิดว่าท่านคงไม่อยากพบเจออีกเป็นครั้งที่สอง”

ได้ยินเช่นนั้น ฮ่องเต้หลิงอวิ๋นก็รู้สึกอุ่นซาบซ่านในใจ พระองค์รวบตัวฮองเฮามากอดไว้ ลูบไล้ไหล่บางด้วยความอาวรณ์พลางทอดถอนใจ “นั่นสิ… ข้าเองก็ไม่อยากเห็นพี่น้องเข่นฆ่ากันอีกแล้ว เพื่อให้มีชีวิตรอดในตอนนั้น ข้าจำเป็นต้องก้าวเข้าสู่สมรภูมิแย่งชิงบัลลังก์ จนต้องทำร้ายพี่น้องไปไม่น้อย น้องชายเพียงคนเดียวที่มี ข้าตั้งใจจะปกป้องเขาไว้ให้ดีที่สุด หากเจ้าไม่เตือนสติ ข้าคงจะลืมไปแล้วว่าเหวินจั๋วคือน้องชายร่วมอุทรของข้าจริง ๆ”

เมื่อเห็นฮ่องเต้ตรัสเช่นนี้ ฮองเฮาก็เบาใจลง เสียงที่ตรัสออกมาจึงอ่อนโยนขึ้นมาก “ข้าเพียงแค่อยากอยู่อย่างสงบเคียงข้างท่านในกำแพงสี่ด้านนี้ ท่านเป็นเจ้าชีวิตผู้โดดเดี่ยว ข้าเป็นมารดาของแผ่นดิน อย่างน้อยทำเช่นนี้ท่านก็จะไม่ต้องอ้างว้าง และจะไม่เกิดความคิดชั่วร้ายเพียงเพราะยืนอยู่ในที่สูงเกินไป”

ฮ่องเต้หลิงอวิ๋นตื้นตันใจยิ่งนักกับคำพูดนี้

ทั้งสองกอดประคองกันอยู่ครู่หนึ่ง ฮ่องเต้ก็ตรัสขึ้นมาว่า “อาไฉ่ เจ้าคิดว่าระหว่างเสียนเอ๋อร์กับอวี่เอ๋อร์ ใครเหมาะจะเป็นรัชทายาทมากกว่ากัน?”

ทันทีที่ได้ยินคำถาม ฮองเฮาก็เงียบไป

ใจของฮ่องเต้หล่นวูบ ก่อนจะตรัสด้วยเสียงแผ่วลง “ไม่ว่าจะเป็นใครในหมู่พวกเขา ก็ล้วนเทียบ ‘หู้เอ๋อร์’ ของเราไม่ได้เลยสักคน”

“หู้เอ๋อร์วาสนาน้อยนัก มิอาจแบกรับเกียรติยศของราชวงศ์ไว้ได้ ชาติหน้าเขาคงไปเกิดในตระกูลสามัญชน เป็นคุณชายใหญ่ของบ้านธรรมดา ๆ แต่งงานมีลูกอย่างมีความสุข และแก่ตายไปอย่างสงบ ไม่ต้องถูกลากมาพัวพันกับการชิงดีชิงเด่นที่สกปรกเช่นนี้อีก”

ตรัสพลางหางตาของฮองเฮาก็เริ่มมีน้ำตาคลอเบ้า

‘จงเจิ้งหู้’ คือโอรสองค์โตที่เกิดแต่ฮองเฮาตั้งแต่สมัยที่ยังอยู่ที่วังอ๋อง เขามีสติปัญญาเลิศล้ำน่าอัศจรรย์ใจ แต่น่าเสียดายที่เด็กคนนั้นต้องมาจบชีวิตลงก่อนวัยสิบขวบด้วยอุบัติเหตุ จงเจิ้งเสียนอายุน้อยกว่าจงเจิ้งหู้สองปี ตั้งแต่เด็กจงเจิ้งหู้จึงเป็นต้นแบบที่ดีที่สุดของน้องชายเสมอมา

นี่คือหนึ่งในเหตุผลสำคัญที่ทำให้ฮ่องเต้หลิงอวิ๋นตัดสินใจแต่งตั้งจงเจิ้งเสียนเป็นรัชทายาทในเวลาต่อมา

“ไม่พูดถึงแล้ว ไม่พูดถึงแล้ว เรื่องมันผ่านไปแล้ว” ฮ่องเต้กอดฮองเฮาไว้แน่น หลังจากที่จงเจิ้งหู้ตายไป ฮองเฮาก็เคยปิดประตูขังตัวเองอยู่ในตำหนักซานเป่าไม่ยอมพบพระองค์นับครั้งไม่ถ้วน โดยมีเพียงพระธิดาตัวน้อยสองคนคอยอยู่เคียงข้าง ในใจของฮ่องเต้เอง จงเจิ้งหู้ก็คือบาดแผลที่เจ็บปวดที่สุดไม่ต่างจากฮองเฮาเลย