เด็กหญิงผู้เป็นที่รักของเหล่าวายร้าย - บทที่ 485 บทพิเศษ 2 : การพบกัน (ความรักของพ่อแม่ซิงซิง)

บทที่ 485 บทพิเศษ 2 : การพบกัน (ความรักของพ่อแม่ซิงซิง)

เสิ่นเฉินโจวรู้ว่าตัวเองเป็นคนบ้าต่อต้านสังคม ทว่าเขาไม่สนใจ ไม่มีใครรู้ภูมิหลังของเขา มีเพียงส่วนน้อยเท่านั้นที่รู้ว่าตอนที่เขาอายุสิบหก เขาได้ฆ่าหัวหน้ากลุ่มมาเฟียเล็ก ๆ และได้ครอบครองอำนาจส่วนใหญ่ในกลุ่มนั้นอย่างน่าทึ่ง

จากนั้นด้วยสติปัญญาสูงส่งและความช่ำชองในการใช้ใบหน้าปลอมตัว จึงสามารถแย่งชิงอำนาจในพื้นที่สีเทาทั้งหมดอย่างรวดเร็วจนน่าประหลาดใจ

กระทั่งระหว่างทำสิ่งเหล่านี้ เขาก็ยังมีเวลาไปเรียนปริญญาเอก จนกลายเป็นศาสตราจารย์กิตติคุณที่อายุน้อยที่สุดของมหาวิทยาลัย และรับเลี้ยงสุนัขที่ไว้ใจได้หลายตัว

แน่นอนว่าเขาเคยถูกไล่ล่าหลายครั้ง

ทว่าไม่มีใครรู้ว่าเขาเป็นอย่างไรเมื่อฆ่าคน เพราะคนที่เคยเห็นต่างก็ตายหมดแล้ว

แม้แต่ลูกน้องก็ยังต้องเหยียบเรื่องนี้ให้มิด

เพื่อร่วมมือกับมิเกล เสิ่นเฉินโจวบีบให้ตระกูลที่ใหญ่และเก่าแก่ที่สุดในจีนจนมุม

มันเป็นการต่อสู้แสนโหดเหี้ยม เสิ่นเฉินโจวในฐานะหัวหน้าลงมือด้วยตัวเอง

เนื่องจากได้ข่าวใหม่ เมื่อทราบเรื่องเขาก็รีบเร่งไป ตอนไปถึงที่นั่นเขายังสวมชุดสูทที่ใช้สอนหนังสืออยู่

ชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปขับเน้นรูปร่างที่สมบูรณ์แบบ ปลายนิ้วที่ถือปืนสั่นเล็กน้อยด้วยความตื่นเต้น แววตาบ้าระห่ำซ่อนอยู่ภายใต้แว่นตากรอบทองงามสง่า

ใบหน้าของเขาเปื้อนเลือดเล็กน้อย เพิ่มสีสันให้ใบหน้าหล่อเหลาเกลี้ยงเกลาของเขา

ชั่วขณะที่เขาเหยียบหัวหน้าของฝ่ายตรงข้ามไว้ใต้ฝ่าเท้า กดไกปืนอย่างแผ่วเบาด้วยปลายนิ้วเปื้อนเลือด ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกชาที่แผ่นหลังเล็กน้อย

มันเป็นความรู้สึกเพียงน้อยนิดราวกับกระแสไฟฟ้าบางอย่าง ชั่วขณะหนึ่งเขารู้สึกเหมือนตนเองตกเป็นเหยื่อที่ถูกล่าโดยนักล่า

เขากลับหลังหันอย่างรวดเร็ว ยกมือขึ้นเล็งปากกระบอกปืนไปที่ต้นกำเนิดของความรู้สึกนั้นทันที

เป็นผู้หญิง หญิงสาวคนหนึ่งนั่งอยู่บนหลังคาไม่ห่างออกไป เธอเอียงคอมองเขายิ้ม ๆ

ท่ามกลางซากศพเกลื่อนกลาด การสาดกระสุนโกลาหล และเปลวไฟลุกโชน ไม่รู้ว่าเธอเฝ้าดูเขาอยู่อย่างสงบสุขตรงนั้นมานานแค่ไหน

หัวใจของเสิ่นเฉินโจวเต้นแรง รู้สึกขนลุกไปทั้งร่าง ชวนให้สั่นไหวเล็กน้อย

เขาไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อนในชีวิตนี้

เขาเคยพบผู้คนมากมาย ทว่าเป็นครั้งแรกที่ได้เห็นผู้หญิงสวยขนาดนี้ และเป็นครั้งแรกที่ได้เห็นผู้หญิงสวยขนาดนี้ยังยิ้มได้เมื่ออยู่ในระยะปากกระบอกปืนของเขา

ผู้หญิงคนนั้นสบตากับเขา รอยยิ้มบนใบหน้าเธอฉีกกว้างขึ้นเล็กน้อย ก่อนเจ้าตัวจะกระโดดลงมาจากหลังคา

ในตอนนี้ทุกคนต่างสังเกตเห็น ลูกน้องของเสิ่นเฉินโจวตกใจมาก ปืนทุกกระบอกเล็งไปยังหญิงสาวที่ย่างก้าวเข้ามาอย่างเชื่องช้า

ทว่าเธอกลับไม่ได้มองใคร จับจ้องแค่เสิ่นเฉินโจว แววตาของเธอมีเพียงความอยากรู้อยากเห็น

“ในที่สุดก็เจอตัวแล้ว ฉันควรชมเชยว่าคุณฉลาดหรือไม่ฉลาดดีล่ะ”

เสียงนั้นดังก้องในหูเสิ่นเฉินโจว ความสั่นไหวมาเยือนอีกครั้ง

เขาไม่ได้พูดอะไร ปากกระบอกปืนสีดำสนิทยังเล็งไปยังหว่างคิ้วของเธอ แม้อีกฝ่ายจะเดินมาถึงตรงหน้าเขาแล้วก็ตาม

หัวหน้าไม่ได้ออกคำสั่งใด บรรดาลูกน้องก็ไม่กล้าเคลื่อนไหวโดยพลการ พวกเขาทำได้เพียงเล็งปืนไปที่เธอเหมือนกับหัวหน้า

หญิงสาวกะพริบตาให้เสิ่นเฉินโจว “สวัสดี ฉันชื่อไป๋อวี๋ คุณอยากจะเจอฉันบ่อย ๆ หรือนี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่คุณเห็นฉันดี”

เสิ่นเฉินโจวจ้องตาเธอ เขาคิดว่าตนเองคงเสียสติไปแล้วแน่ ๆ ที่ตอบคำถามของเธอ

“ผลลัพธ์ของสองตัวเลือกนี้คืออะไร”

ไป๋อวี๋ยิ้ม “ถ้าเลือกตัวเลือกแรก คุณก็จะตกอยู่ในเงื้อมมือฉันตลอดไป เลือกตัวเลือกที่สอง ฉันจะฆ่าคุณตอนนี้”

เสิ่นเฉินโจว “ผมเลือกให้คุณอยู่ในเงื้อมมือผมแล้วกัน”

ไป๋อวี๋บอก “ขอโทษด้วย ไม่มีตัวเลือกนั้น”

สิ้นคำปลายนิ้วขาวซีดก็ยกขึ้นจับด้ามปืนของเสิ่นเฉินโจวแผ่วเบา

“เพราะทุกอย่างขึ้นอยู่กับที่ฉันกำหนดยังไงล่ะ”