เด็กหญิงผู้เป็นที่รักของเหล่าวายร้าย - บทที่ 486 บทพิเศษ 3 พี่คะ เย็นมือจัง
บทที่ 486 บทพิเศษ 3 พี่คะ เย็นมือจัง
หลังนักเรียนสาวอัจฉริยะวัยสิบหกปีอย่างเสิ่นไป๋อวี๋ได้ขึ้นหน้าหนึ่งหนังสือพิมพ์ทั่วโลกอีกครั้ง เธอก็หายตัวไปอีกแล้ว
ตอนอายุห้าขวบ เธอได้รับรางวัลนักแสดงเด็กยอดเยี่ยมระดับโลก ตอนอายุเจ็ดขวบ เธอได้ไขคดีระดับนานาชาติสำเร็จหลายคดี จนได้เป็นโฆษกของประเทศจีนและสหประชาชาติ ตอนอายุสิบขวบ เธอกลายเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ที่สุดของอินซื่อกรุ๊ป และทำให้อินซื่อกรุ๊ปกลายเป็นกลุ่มธุรกิจที่ใหญ่ที่สุดในโลก ตอนอายุสิบสาม เธอได้รับปริญญาเอกสาขาการแพทย์และเคมี…
ในปีที่เธออายุสิบหก เธอก็เลื่องชื่อไปทั่วโลกอีกครั้ง เนื่องจากการพัฒนายาต้านมะเร็งราคาถูกที่มีประสิทธิภาพสูงประสบความสำเร็จเป็นอย่างมาก
ทว่าในพิธีมอบรางวัล ตัวเอกของงานกลับไม่ปรากฏตัว
เนื่องจากเธอ…
ออกไปเที่ยวเล่น
……
ไม่ทันรู้ตัวเจ้าก้อนแป้งนุ่มตัวน้อยคนนั้นก็ได้กลายเป็นสาวน้อยงามสง่าแล้ว
แม้จะสวมผ้าปิดปากและสวมเสื้อสเวตเตอร์หมวกฮู้ดมีหูกระต่าย มันก็ยังทำให้ผู้คนที่ผ่านไปมาเหลียวหลังกลับมามอง
ซิงซิงจูงมือโม่หางวิ่งเหยาะมาที่เบสแคมป์ใหญ่สำหรับการปีนเขา เมื่อกวาดตามองแล้วไม่เห็นใครค่อยถอดผ้าปิดปากออก
“พี่โม่หางเก่งจังเลย!” เธอพูดด้วยความจริงใจ “ถ้าไม่ได้พี่ ฉันคงไม่ได้ข้อมูลการทดลองมาเร็วขนาดนี้ และประสบความสำเร็จอย่างรวดเร็วด้วย!”
เธอสวยเหลือเกิน แม้จะเห็นกันมาตั้งแต่เด็ก โม่หางก็ยังไม่กล้ามองใบหน้าของเธอตรง ๆ โดยเฉพาะดวงตาดำขลับเป็นประกายดุจดวงดาวพร่างพราวคู่นั้น
เขาจึงก้มหน้าลงแล้วหัวเราะแผ่วเบา “ซิงซิงต่างหากที่เก่ง”
พูดพลางรับเสื้อโค้ตที่เธอถอดออกอย่างคุ้นชิน จัดผมยุ่งเหยิงของเธอให้เรียบร้อย ก่อนช่วยเธอสวมหมวกและแว่นกันแดด
ตอนนี้เด็กหนุ่มสูงกว่าเธอไปช่วงศีรษะหนึ่งแล้ว แก้มที่เคยมีไขมันก็หายไปหมด ใบหน้าจึงคมชัดขึ้น จมูกโด่งเป็นสัน ผิวขาวซีด ร่างผอมบาง แต่กลับดูคล้ายซ่อนเร้นพลังอันไร้ที่สิ้นสุดเอาไว้
คิ้วตาลึกล้ำงดงามแฝงแววแข็งกร้าว ทว่าเมื่ออยู่ต่อหน้าซิงซิงกลับหลงเหลือเพียงความอ่อนโยนและความทะนุถนอม
ซิงซิงเคยชินกับการกระทำเหล่านี้ของโม่หาง เธอเงยหน้าขึ้นมองปลายนิ้วเรียวสวยของเขาที่ค่อย ๆ ผูกผ้าพันคอให้เธออย่างพิถีพิถัน
ที่นิ้วนางมีรอยแผลเป็นซึ่งเกิดจากการที่เขาปกป้องเธอในห้องทดลองจนได้รับบาดเจ็บ ในตอนนั้นแผลลึกจนเห็นกระดูก ซิงซิงถึงกับตกใจกลัว แต่โม่หางกลับปลอบเธอเบา ๆ ว่าไม่เป็นไร
จู่ ๆ เด็กสาวก็รู้สึกว่ามือคู่นั้นงดงามเหลือเกิน
เธอใจเต้นแรงขึ้นอย่างไม่ทราบสาเหตุ รู้สึกตื่นเต้นอย่างประหลาด เผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว
แปลกดีจัง เธอคิด
โม่หางผูกผ้าพันคอจนเสร็จ ก่อนหยิบอุปกรณ์มาให้เธอ
ช่วงนี้อยู่นอกฤดูกาลปีนเขา ไม่มีใครอยู่ที่เบสแคมป์ ทั้งสองคนมีประสบการณ์จึงไม่ต้องจ้างไกด์นำทาง ตั้งใจใช้เวลาสามวันเพื่อขึ้นไปถึงยอดเขา
ของวางไว้ตรงหน้าซิงซิงแล้ว โม่หางค่อยรู้สึกตัวว่าเธอเงียบไปนานจึงเงยหน้ามอง “เป็นอะไรไป ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า”
ว่าจบก็สบตากับดวงตาเปล่งประกายคู่นั้น โม่หางบีบนิ้วของตัวเอง สัมผัสได้ถึงหัวใจที่เต้นแรงขึ้นเกินควบคุมของตน
ตอนแรกซิงซิงประหม่าอย่างไม่ทราบสาเหตุ แต่เมื่อเห็นว่าโม่หางตกอยู่ในอาการเดียวกัน ทั้งยังอาการหนักกว่าเธอเสียอีก เธอก็รู้สึกไม่ประหม่า ยังคิดจะทำเลยเถิดไปกว่านั้นอีกด้วย
“พี่โม่หางคะ ฉันเย็นมือจัง”
ลมหายใจของโม่หางติดขัดไปชั่วครู่ “เดี๋ยวพี่หา…”
ซิงซิงเอ่ย “ตอนนี้ต้องทำให้มันอุ่นก่อน”
โม่หางกัดปลายลิ้น “ก็ได้”
เขาเดินเข้ามา ยกมือขึ้นประคองมือเธอไว้ในฝ่ามือเบา ๆ ผ่านแขนเสื้อ
ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ทั้งคู่เปลี่ยนจากการจับมือกันมาเป็นการจับมือกันผ่านเสื้อผ้า
เขาไม่กล้าล่วงเกินเธอ เพราะใส่ใจมากเกินไปถึงกลัวอีกฝ่ายรำคาญและรังเกียจ แม้เป็นเพียงสิ่งที่เขาคิดไปเองก็ไม่อาจรับได้
ความอบอุ่นจากเนื้อผ้าแผ่ซ่านผ่านมา ซิงซิงรู้สึกว่าหัวใจของตนเต้นระรัว
เสียงลมพัดมาจากด้านนอก ดูเหมือนสภาพอากาศจะเปลี่ยนแปลงไป แต่ในเบสแคมป์กลับไม่หนาวเย็นแม้แต่น้อย แถมยังอบอุ่นเพราะกองไฟที่โม่หางก่อขึ้น จนซิงซิงรู้สึกว่าตนเองเหงื่อออกเล็กน้อย
จู่ ๆ เธอก็โพล่งบอก “แบบนี้ยังอุ่นไม่พอค่ะ”
ในตอนนั้นความคิดบางอย่างผุดขึ้นมาในหัวเด็กสาว เธอรีบคว้าความคิดนั้นไว้ ดึงมือตัวเองผละจากฝ่ามือโม่หาง
ชั่วขณะต่อมา เธอรีบล้วงมือเข้าไปในแขนเสื้อของโม่หางแล้วกำนิ้วของเขาไว้
อ๊ะ มือพี่โม่หางนิ่งจังเลย สั่นบ้างไหมนะ
ซิงซิงรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นเรื่อย ๆ ทว่าก็ดีใจอย่างน่าประหลาด
เธอไม่กล้าสบตากับโม่หางแต่ก็อยากมองหน้าเขา
ในขณะเธอลังเลใจอยู่นั้น จู่ ๆ นิ้วที่แข็งทื่อในมือของเธอก็ขยับ ยังไม่ทันตั้งตัวเขาก็กลับกลายเป็นฝ่ายรุกแล้วกำนิ้วของเธอไว้
ชั่วพริบตาห้องว่างเปล่าก็ไม่มีแม้แต่เสียงลมหายใจ
มีเพียงเสียงเปลวไฟที่เผาไหม้กิ่งไม้ดังแผ่วเบา เคล้าเสียงลมที่พัดโหมกระหน่ำด้านนอก
ไม่รู้ผ่านไปนานแค่ไหน เด็กหนุ่มปล่อยมือแล้วถอยหลังไปหนึ่งก้าว พูดด้วยเสียงแหบพร่า
“ดูเหมือนสภาพอากาศจะเปลี่ยนแล้ว พี่จะออกไปดูหน่อย”
เขาลนลานเดินออกไปราวกับกำลังหลบเลี่ยง
ซิงซิงเงยหน้าขึ้นมอง เห็นเพียงแผ่นหลังสูงสง่าและปลายหูที่แดงก่ำของเขา
เธอกำนิ้วตนเอง พบว่าฝ่ามือชื้นเหงื่อไปหมดแล้ว
เด็กสาวสูดหายใจลึก มองไปรอบข้างแล้วเดินไปริมหน้าต่าง ส่งมืออังรอยแยกเพื่อให้ลมเย็นพัดคลายอุณหภูมิลง
ผ่านไปครู่ใหญ่โม่หางถึงได้เดินเข้ามา ทั้งที่เป็นเรื่องที่ดูได้ในแวบเดียว แต่เขากลับดูอยู่นาน กระทั่งแก้มเขาถูกหิมะตกหนักและลมหนาวกัดจนชา จึงกัดฟันพลางสูดหายใจเฮือกใหญ่แล้วเดินเข้ามา
“พายุหิมะแรงมาก เราอาจต้อง…รอจนกว่าหิมะจะหยุดตกที่นี่ ดีที่มีเสบียงพอ และก็มีโทรศัพท์ดาวเทียมด้วย ไม่ต้องกลัวนะ…”
เขาไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมอง ปลอบโยนเสียงค่อยแต่ก็ไม่ได้รับการตอบรับเป็นเวลานาน
ความกังวลเอาชนะความขี้ขลาดและประหม่าได้ในท้ายที่สุด เขาจึงเงยหน้าขึ้นมอง เด็กสาวยังคงยืนอยู่ที่เดิม ดวงตาของเธอเป็นประกาย มองมาที่เขาพร้อมรอยยิ้ม ขณะยื่นมือออกมาอย่างน่ารัก
“พี่โม่หาง มือฉันยังเย็นอยู่เลย”
หลายปีต่อมา โม่หางยังคงจำค่ำคืนพายุหิมะนั้นได้
ไม่มีอะไรโชคดีไปกว่าการที่เทพธิดากลางใจของเขารับรู้ความรู้สึกของเขาแล้ว แน่นอนว่าเขาจะอยู่กับเธอตลอดไป มอบทั้งชีวิตและความตายให้เธอ
ร่างกายอาจสูญสลาย ทว่าพลังจะไม่สูญสิ้น
แม้เธอจะกลายเป็นเทพธิดาที่แท้จริงผู้ควบคุมกฎทั้งหลาย เธอก็ยังคงเป็นเด็กสาวที่ส่งยิ้มและบอกว่าเย็นมือเสมอ
ในหัวใจของเขา เธอเป็นเด็กสาวที่ทำให้เขาเต็มใจสละทุกสิ่งอย่างเพื่อติดตามเธอตลอดไป
(อวสาน)
YOU MAY ALSO LIKE
PoisonIvy
ขอบคุณแอด ที่รัก ที่ลงเรื่องดีต่อใจแบบนี้(นกเว้นฉากโรคจิตของพี่เหล่าวายร้าย) สนึกอ่านทุกตอนไม่มีข้ามเลยค่ะ