ทะลุมิติมาเป็นหวานใจของนายทหารคลั่งรักในยุค 70 - บทที่ 185 มิตรภาพที่ถูกซื้อ

บทที่ 185 มิตรภาพที่ถูกซื้อ

แม้แต่ลู่เทียนฉีสามีของพี่สาวเธอก็ยังปฏิบัติต่อน้องสาวคนเดียวของภรรยาเหมือนญาติ

แต่จ้าวเหมยเจียวรู้ตั้งแต่เด็กว่าเธอไม่ควรเป็นภาระให้พี่สาว จึงแยกตัวเป็นอิสระตั้งแต่เนิ่น ๆ หลายปีมานี้ เกรงว่าจะรบกวนชีวิตของพวกเขามากเกินไป ทุกคนจึงพบปะกันน้อยมาก

สำหรับการแต่งงานของจ้าวเหมยเจียว ครอบครัวรับรู้สถานการณ์คร่าว ๆ อยู่บ้าง แต่ในยุคสมัยนี้ ผู้หญิงยังคงเป็นฝ่ายที่ถูกสังคมกล่าวโทษเสมอ แม้จะหย่าร้างแล้ว ผู้ที่ต้องแบกรับความทุกข์ทรมานที่สุดก็มักจะเป็นผู้หญิงอยู่ดี

อย่างไรก็ตาม หลังจากเหตุการณ์ในวันนี้ ลู่อันหยางกลับรู้สึกว่าการหย่าร้างอาจเป็นทางออกที่ดีที่สุดสำหรับน้าเล็กของเขา

ถ้าตระกูลเหอจะทำอะไรสักอย่าง อย่างมากก็ให้น้าสาวไปต่างประเทศสักพัก พวกตระกูลเหอที่มีสายตาสั้น ๆ นั่น ชั่วชีวิตก็คงไม่มีวันได้ข่าวคราวของน้าสาวอีก

“ก่อนหน้านี้ฉันคิดไม่รอบคอบ” จ้าวเหมยเจียวถอนหายใจยาว ๆ แล้วนั่งลงบนโซฟาสูบบุหรี่หนึ่งมวน “อ้อ ใช่ วันนี้พวกนายมาที่สถานีกะทันหันได้ยังไง?”

จ้าวเหมยเจียวอยากถามตั้งแต่ตอนอยู่ที่สถานีรถไฟแล้ว แต่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นทำให้เธอไม่มีโอกาสได้เอ่ยปาก

ลู่อันหยางชะงักไปเล็กน้อย เขากำลังจะพูดว่าเป็นเพราะหลี่เฟยฮวาอยากมาอย่างกะทันหัน แต่พอคำพูดมาถึงปากกลับกลายเป็น

“ผมเห็นน้ารีบร้อนออกเดินทาง พวกตระกูลเหอ นั่นไม่ใช่คนดีอะไร ผมเป็นห่วง เลยตามพวกเรามาดู ใครจะรู้ว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ดีนะที่วันนี้สามีของหลี่เฟยฮวามาทันเวลา ไม่อย่างนั้นผลที่ตามมาคงไม่กล้าคิดเลย”

เขาเห็นกับตาตัวเองว่ารถไฟกำลังพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว

แม้ว่ารถไฟจะชะลอความเร็วลงเมื่อเข้าสู่สถานี แต่เมื่อสิ่งมหึมานั้นทับลงบนร่างของคน ก็มีแต่ทางตายเท่านั้น แม้ว่าหลี่เฟยฮวาจะรอดชีวิตมาได้โดยบังเอิญ แต่ก็คงจะพิการไปตลอดชีวิต

พิการงั้นเหรอ?

ลู่อันหยางคิดมาถึงตรงนี้ จู่ ๆ ก็ชะงักไปเล็กน้อยในสมองของเขาเหมือนมีบางอย่างที่กำลังจะจับความจริงได้ เขารู้สึกว่าตัวเองเหมือนกำลังจะเข้าใจบางสิ่งบางอย่างอย่างชัดเจน

พฤติกรรมของหลี่เฟยฮวาวันนี้แปลกมาก ราวกับว่าเธอรู้ล่วงหน้าถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้นในวันนี้

นอกจากนี้ สายตาที่หลี่เฟยฮวามองน้าสาวของเขาก็แตกต่างออกไป ราวกับว่าพวกเธอเป็นคนคุ้นเคยที่เคยพบกันมาก่อน “แค่ก…แค่ก”

ลู่อันหยางกระแอมไอสองสามครั้งเพราะถูกควันบุหรี่รบกวนจมูก เขาอดไม่ได้ที่จะพูดว่า “น้าเล็ก น้าหยุดสูบบุหรี่ได้ไหม?”

จ้าวเหมยเจียวมองค้อนลู่อันหยางไปทีหนึ่ง แต่ก็วางบุหรี่ลงในที่สุด เธอโบกมือไล่ควันที่ปกคลุมห้องตรงหน้า แล้วพูดว่า “วันนี้ต้องขอบคุณหลี่เฟยฮวามาก พรุ่งนี้พวกเราไปเยี่ยมเธอกันไหม?”

ลู่อันหยางส่ายหัว “หลี่เฟยฮวา คงจะตกใจมาก รอสักสองสามวันเถอะ อีกอย่าง วันนี้ถึงแม้หวงหมิลู่จะไม่ได้พูดอะไร แต่จริง ๆ แล้วในใจเขาคงอัดอั้นตันใจอยู่ ไม่แน่ว่าเขาอาจจะไม่อยากเจอพวกเรา”

ใบหน้าของหวงหมิงลู่ปรากฏขึ้นในความคิดของจ้าวเหมยเจียวทันที วันนี้ตั้งแต่ต้นจนจบ หวงหมิลู่แทบไม่พูดอะไรเลย แต่กลับมีท่าทีที่แข็งกร้าวมาก ตระกูลเหอที่เดิมทีแค่ต้องขอโทษก็พอ ตอนนี้กลับยังคงถูกกักตัวอยู่ที่สถานีตำรวจ ยังไม่รู้ว่าจะถูกกักตัวไว้นานแค่ไหน

จ้าวเหมยเจียวถูกคำพูดของหลานชายห้ามไว้ จึงไม่ได้ไปรบกวนหลี่เฟยฮวาในช่วงสองสามวันนี้

เขตทหารไม่ใช่ที่ที่เข้าออกได้ง่าย แต่เพราะลู่อันหยางเคยเข้าไปในหมู่บ้านครอบครัวทหารบ่อย ๆ ดังนั้นลู่อันหยางจึงซื้อของบำรุงมากมายเพื่อนำไปมอบให้

แขนของหลี่เฟยฮวาดีขึ้นมากหลังจากผ่านไปหนึ่งสัปดาห์ แต่ตอนนี้ยังต้องทายาต่อไปอีกสองสัปดาห์

เธอไม่รู้ว่าหมอทายาอะไรให้บ้าง หลี่เฟยฮวารู้สึกว่าทั้งตัวของเธอเหมือนถูกหมักดองไปหมดแล้ว

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา หลี่เฟยฮวาไม่กล้าชักช้าอีกต่อไป เธอกลับไปมหาวิทยาลัย หลี่เฟยฮวากลับมาในวันพุธ เมื่อเธอกลับถึงหอพัก ลู่ซือเจี้ยและคนอื่น ๆ ได้ไปเรียนกันหมดแล้ว ในห้องพักจึงมีเพียงเธอคนเดียว

หลี่เฟยฮวาจัดการเก็บกระเป๋าเดินทางของตัวเอง

ช่วงนี้อากาศค่อย ๆ อุ่นขึ้น แดดออกทุกวัน อุณหภูมิประมาณ 20 องศา มองไปตลอดทาง ทุกคนต่างสวมเสื้อผ้าหลากหลายฤดูกาล

หลี่เฟยฮวากลัวร้อนกลัวหนาว เธอจึงสวมเสื้อไหมพรมสีดำและกางเกงขายาวสีขาวไปเลยเธอมาถึงโรงอาหารแต่เช้า ในโรงอาหารยังมีคนไม่กี่คน หลี่เฟยฮวาไปกินข้าวก่อน คิดว่าอีกเดี๋ยวก็จะถึงเวลาเลิกเรียน จึงตัดสินใจซื้ออาหารกลับไปให้ลู่ซือเจี้ยและตู้เจียวเหม่ยด้วย

ลู่ซือเจี้ยและตู้เจียวเหม่ยกลับมาที่หอพัก พอดีเจอหลี่เฟยฮวาที่หน้าประตู พวกเขาแปลกใจเล็กน้อย จากนั้นก็เห็นว่ามือขวาของเธอพันผ้าพันแผลหนา ๆ “หลี่เฟยฮวา เธอบาดเจ็บเหรอ?”

หลี่เฟยฮวา “ไม่เป็นไร แค่บาดแผลเล็กน้อย ฉันซื้อข้าวมาให้พวกเธอด้วย”เธอพูดพลางส่งอาหารที่ซื้อมาให้

ตอนกินข้าวเย็นมันแออัดมาก การที่หลี่เฟยฮวานำอาหารมาให้พวกเธอช่วยให้พวกเธอมีเวลาว่างมากขึ้น

“วันนั้นฉันเห็นพวกเธอไปที่สถานีตำรวจ ทำเอาฉันตกใจ แต่พวกเราขับรถไม่เป็น ได้แต่รอในรถ”

หลี่เฟยฮวากล่าวขอโทษว่า “วันนั้นเหตุการณ์เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน ฉันลืมพวกเธอไปเลย ขอโทษด้วยนะ”

ทั้งสองคนไม่ได้ใส่ใจ “ไม่เป็นไรหรอก แล้วหลังจากนั้นพี่เหมยเจียวก็ยังเลี้ยงข้าวพวกเราด้วย”

ลู่ซือเจี้ยพูดพลางจู่ๆ ก็มองไปที่ประตูทางเข้า ในวันที่อากาศเดือนมีนาคม เยว่ซูเม่ยมีเหงื่อเต็มหน้าผาก หน้าอกหอบหายใจถี่ ๆ ไม่หยุด

เยว่ซูเม่ยถือของมากมายในมือ ดูเหมือนเพิ่งกลับมาจากข้างนอก

ลู่ซือเจี้ยอดไม่ได้ถามว่า “เยว่ซูเม่ยทำไมเธอไม่ไปเรียนตอนบ่ายวันนี้ล่ะ อาจารย์เช็คชื่อด้วยนะ”

เยว่ซูเม่ยสีหน้าซีดเผือด “อาจารย์วิชาศึกษาศาสตร์ไม่เคยเช็คชื่อเลยไม่ใช่เหรอ?”

ในยุคนี้ยังไม่เหมือนกับในอนาคตที่มักจะหนีเรียนบ่อย ๆ สำหรับพวกเขาแล้ว การเข้าเรียนหมายถึงการได้รับความรู้และการถ่ายทอดออกมา สำหรับหลายคนแล้ว การเรียนเต็มวันทุกวันก็ไม่มีปัญหา

เยว่ซูเม่ยหนีเรียนเป็นครั้งแรก เธอรู้สึกใจเต้นเมื่อเจอกับสถานการณ์แบบนี้เป็นครั้งแรก “พวกเธอไม่ได้ช่วยปกปิดให้ฉันเลยหรือไง?”

น้ำเสียงที่มั่นอกมั่นใจเช่นนี้ทำให้ลู่ซือเจี้ยรู้สึกไม่พอใจอย่างมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเยว่ซูเม่ยเป็นคนที่ออกไปกับลี่เซียนเหมย

ของในมือของเยว่ซูเม่ยน่าจะเป็นของที่ลี่เซียนเหมยซื้อมาทั้งหมด ตอนนี้หนีเรียนแล้วยังมาตั้งคำถามกับเธออีก

ลู่ซือเจี้ยมองเยว่ซูเม่ยด้วยสายตาเย็นชา “ตอนที่เธอไปก็ไม่ได้บอกพวกเราเลยนะ พวกเราจะรู้ได้ยังไงว่าเธอไปไหน”

เยว่ซูเม่ยรู้ตัวว่าตัวเองผิด จึงไม่ได้พูดอะไร

ในตอนนี้ลี่เซียนเหมยก็เดินเข้ามา รับของจากมือของเยว่ซูเม่ยแล้วพูดด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความขอโทษว่า “เยว่ซูเม่ย ฉันขอโทษ เป็นความผิดของฉันที่ทำให้เธอลำบาก เสื้อตัวนี้ฉันขอมอบให้เธอนะ ฉันเห็นว่าเธอชอบมันมาก”

สิ่งที่ลี่เซียนเหมยให้คือเสื้อโค้ทสีขาวตัวหนึ่ง ลี่เซียนเหมยเป็นคนตัวสูง การออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอทำให้รูปร่างของเธอดูดีมาก พูดว่าเป็นราวแขวนเสื้อเคลื่อนที่ก็ไม่เกินไป

เยว่ซูเม่ยสูงแค่ 160 เซนติเมตร ทั้งตัวดูเล็กและผอมมาก เสื้อโค้ทสวมใส่บนตัวเธอแล้วดูหลวมโพรกไปหมดแต่เยว่ซูเม่ยได้รับเสื้อผ้าฟรีหนึ่งชิ้น อารมณ์ของเธอก็ดีขึ้นทันที

“ฉันรู้สึกเกรงใจจริง ๆ ”

ลี่เซียนเหมยยิ้มบนใบหน้า แต่เมื่อเห็นดวงตาของเยว่ซูเม่ยจ้องมองเสื้อผ้าอย่างเอาเป็นเอาตาย เธอก็รู้สึกดูถูกอยู่ในใจทั้ง ๆ ที่อยากได้จะแย่อยู่แล้ว แต่ก็ยังต้องแกล้งทำเป็นไม่สนใจ

“ไม่เป็นไรหรอก ที่จริงฉันซื้อมาให้เธออยู่แล้ว วันนี้เธอยังช่วยฉันถือเสื้อผ้ามากมาย ฉันยังไม่ได้เลี้ยงข้าวคุณเลย เสื้อตัวนี้คุณรับไว้เถอะ ไม่งั้นฉันจะรู้สึกไม่สบายใจ”

ความรู้สึกไม่สบายใจเล็ก ๆ น้อย ๆ ในใจของเยว่ซูเม่ยหายไปหมดสิ้นวันนี้ ตอนที่ลี่เซียนเหมยชวนเธอไป จริง ๆ แล้วไม่เต็มใจเท่าไหร่ แต่พอนึกถึงว่าครอบครัวของลี่เซียนเหมยรวยมาก ถ้าเธอติดตามไปด้วยอาจจะได้ผลประโยชน์ไม่น้อย ใครจะรู้ว่าเดินเที่ยวกันทั้งบ่าย กลับไม่ได้แม้แต่น้ำสักแก้ว

ใครจะรู้ว่าตอนนี้กลับพลิกผันอย่างไม่คาดคิด ลี่เซียนเหมยถึงกับมอบเสื้อโค้ตตัวหนึ่งให้เธอโดยตรง

เสื้อโค้ตตัวหนึ่งราคาตั้งสิบกว่าหยวน ชาตินี้เธอยังไม่เคยใส่เสื้อผ้าที่แพงขนาดนี้มาก่อนเลย