ทะลุมิติมาเป็นหวานใจของนายทหารคลั่งรักในยุค 70 - บทที่ 192 ปะทะฝีปาก

บทที่ 192 ปะทะฝีปาก

ตอนนั้นเจ้าของร่างเดิมมีเงินเก็บอยู่หนึ่งหยวน ซึ่งไม่เพียงพอสำหรับตั๋วรถไฟไปยังเมืองหลวงเลย

ดังนั้นในที่สุดเธอจึงเสี่ยงไปขโมยเงินจากห้องของหลี่ฟางอัน แต่ผลปรากฏว่าในกล่องเงินที่หลี่ฟางอันมักเก็บเงินไว้นั้น มีเงินเหลืออยู่เพียงแค่แปดเหมาเท่านั้น!

ในชนบทห่างไกลความเจริญ ครอบครัวชาวบ้านทั้งครอบครัวประหยัดอดออมกันแทบไม่ถึงสามหยวนด้วยซ้ำ แต่พ่อของเธอส่งเงินกลับบ้านถึงสามสิบหยวนเต็ม ๆ ทุกเดือน แล้วทำไมถึงเหลือเงินแค่แปดเหมาเท่านั้น!

“คุณยอมเอาเงินให้ลูกชายคนเล็กของคุณไปเลี้ยงเพื่อน แต่ไม่ยอมใช้เงินแค่สองหยวนเพื่อรักษาแม่ของฉัน! ตอนที่เธอตายยังไม่ถึงสามสิบเลย!”

หลี่เฟยฮวารู้สึกเต็มไปด้วยความเศร้าโศกและความโกรธแค้นในใจ

ในความทรงจำ ใบหน้าของผู้หญิงคนนั้นเลือนรางไปแล้ว อาจเป็นเพราะความเจ็บปวดในใจของเจ้าของร่างเดิมมากเกินไป หรืออาจเป็นเพราะอายุยังน้อยเกินไป ตอนนี้นึกถึงผู้หญิงคนนั้น ก็เห็นเพียงแค่ใบหน้าที่เลือนรางเท่านั้นในใจของเธอ

หลี่เฟยฮวารู้สึกว่าแม่ของเจ้าของร่างเดิมพูดจาอ่อนโยนมาก ผมสั้นประบ่า สวมเสื้อผ้าสีเขียวมรกตกับผ้าพันคอไหมสีแดง ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความรักและอ่อนโยนมองมาที่เธอเสมอ

ในขณะนี้ ความรู้สึกของเธอเหมือนกับเจ้าของร่างเดิมไม่มีผิด

เธออยากจะฆ่าคู่สามีภรรยาสูงอายุตระกูลหลี่ที่อยู่ตรงหน้าให้ตายไปเสียเหลือเกิน

สายตาของหลี่เฟยฮวาเป็นเหมือนคบเพลิง ดวงตาเต็มไปด้วยความแค้น แม้แต่คู่สามีภรรยาสูงอายุตระกูลหลี่ก็อดใจไม่ไหวต้องสั่นสะท้านในใจ

“เธอ เธอคงไม่คิดจะทำร้ายฉันต่อหน้าตำรวจหรอกนะ!”

หลี่ห่าวอี้ตบโต๊ะลุกขึ้นมา จ้องมองด้วยความโกรธ “มันบ้าไปแล้ว เด็กผู้หญิงอย่างเธอกล้าที่จะมาต่อกรกับผู้ใหญ่อย่างพวกเรา เหมือนกับแม่ผีของเธอที่ไปยั่วยวนผู้ชายทั่วไปหมด ตอนนั้นทำไมฉันถึงไม่ได้ตีมันให้ตายไปซะ!”

หลี่เฟยฮวาสั่นไปทั้งตัวเกือบจะลงมือทันทีในขณะนั้น ตำรวจเห็นว่าคู่สามีภรรยาสูงอายุตระกูลหลี่ยิ่งทวีความก้าวร้าวมากขึ้น จึงเคาะไม้กระบองลงบนโต๊ะดังปัง ทำให้ทั้งสองคนที่เดิมทีกำลังคุกรุ่นด้วยความโกรธต้องสงบลงในทันที

“ฉันว่าพวกคุณต่างหากที่กำลังก้าวร้าว อยากรู้ไหมว่าที่นี่คือที่ไหน สถานีตำรวจเป็นสถานที่ที่คุณจะมาส่งเสียงดังโวยวายได้งั้นเหรอ!”

หลี่เฟยฮวามองทั้งสองคนด้วยสายตาเย็นชา จากนั้นก็หลับตาลงเบา ๆ โดยไม่พูดอะไร แม้ว่าเธอต้องการให้ทั้งสองคนชดใช้ชีวิตด้วยชีวิต แต่ตอนนั้นพ่อของเธอก็ไม่เคยคิดเช่นกัน

เขาลงประกาศในหนังสือพิมพ์ทั่วทุกแห่งเพื่อตัดความสัมพันธ์ แม้กระทั่งไปถึงสถานีตำรวจ แม้ว่าในที่สุดแม้แต่เขตทหารก็เข้ามาเกี่ยวข้อง แต่ก็ยังคงจบลงด้วยการไม่มีอะไรเกิดขึ้นเนื่องจากหลักฐานไม่เพียงพอ

หลายปีผ่านไป เธอยังคงรู้สึกอ่อนแอและไม่มีทางออกเหมือนเดิม หลี่เฟยฮวารู้สึกหมดเรี่ยวแรงอย่างกะทันหัน เธอกำมือแน่น

เธอคิดว่า บางครั้งกฎหมายก็แก้ปัญหาไม่ได้ ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ต้องใช้กฎหมายก็ได้

หลี่เฟยฮวาคิดแบบนี้ อารมณ์ของเธอสงบลงเล็กน้อย เธอพูดว่า “แล้วที่พวกคุณบอกว่ามาหาฉันครั้งนี้ จุดประสงค์คืออะไรกันแน่”

คู่สามีภรรยาสูงอายุตระกูลหลี่คิดว่าหลี่เฟยฮวากำลังยอมอ่อนข้อ จึงพูดว่า “ก็ไม่ได้ต้องการให้เธอทำอะไรหรอก แค่ว่าฉันกับย่าของเธอแก่แล้ว พวกเรามีหลานสาวแค่เธอคนเดียว ดังนั้นฉันเลยคิดจะย้ายมาอยู่กับเธอ”

“ลูกชายคนเล็กของคุณก็ตายแล้วเหรอ?” หลี่เฟยฮวาพูดเยาะเย้ยออกมาทันทีโดยไม่คิดอะไรเลย

“เธอกล้าสาปแช่งอาของเธอแบบนี้เลยเหรอ!”

หลี่ห่าวอี้โกรธจัด ทันใดนั้นก็อยากจะลุกขึ้นยืนอีกครั้ง แต่พอเหลือบมองตำรวจที่จ้องมองอย่างดุดันก็ขี้ขลาดขึ้นมาอีก

แม้ว่าเขาจะมีอำนาจสั่งการในหมู่บ้าน แต่เมื่อมาถึงเขตแดนของคนอื่น ก็ต้องระวังตัวและประพฤติตนให้เรียบร้อย

“นั่นหมายความว่าอาเล็กยังไม่ตายใช่ไหม?” หลี่เฟยฮวาพูดเรียบ ๆ

“ลูกชายคนเล็กของคุณยังไม่ตาย แล้วมาหาฉันทำไม?”

หลี่ฟางอันพูดอย่างเป็นธรรมชาติ “เธอเป็นหลานสาวของฉัน แน่นอนว่าเธอมีหน้าที่ดูแลฉันยามแก่เฒ่า”

“แล้วลูกชายของคุณล่ะ?”

หลี่ฟางอันพูดขึ้นทันที “อาเล็กของเธอยังอายุน้อยอยู่นะ และเพิ่งจะหางานได้ ไม่เหมาะสมที่พวกเราจะไปรบกวนเขา อีกอย่างเขาเป็นเสาหลักของครอบครัว พวกเราต้องพึ่งพาเขาในอนาคต ตอนนี้เราไม่ควรกดดันเขามากเกินไป”

เธอพูดต่อด้วยน้ำเสียงเรียบ “และฉันก็ได้สืบมาแล้วว่า ก่อนที่พ่อของเธอจะเสียชีวิต ที่ทำงานได้ทิ้งบ้านไว้ให้เขาหนึ่งหลัง ตอนนี้อยู่ในชื่อของเธอ เมื่อถึงเวลาเธอก็ให้มันกับอาเล็กของเธอ รอถึงปีหน้าฉันจะหาภรรยาให้อาเล็กของเธอ พวกเราจะได้เป็นครอบครัวที่มีความสุข เรื่องที่ผ่านมาก็ลืม ๆ กันไปเถอะ”

ยายแก่นี่พูดง่ายเหลือเกิน!

หลี่เฟยฮวาได้ยินคำพูดที่ไร้ยางอายเช่นนี้ก็หัวเราะเยาะทันที “นั่นเป็นบ้านที่พ่อของฉันทิ้งไว้ให้ฉัน ทำไมฉันต้องยกให้ลูกชายของคุณด้วย เพราะลูกชายคุณอายุยี่สิบห้าแล้วยังหาเมียไม่ได้หรือเพราะลูกชายคุณหน้าด้าน การทำแบบนี้มันต่างอะไรกับการกินสมบัติคนตายล่ะ!”

ความจริงแล้วหลี่เฟยฮวาไม่อยากพูดอะไรมากมายกับพวกเขา แต่เจ้าของร่างเดิมตอนเด็ก ๆ ก็มีชีวิตที่ลำบากจริง ๆ ดังนั้นถึงแม้ว่าต่อมานิสัยจะเปลี่ยนไปมาก ก็ไม่สามารถปฏิเสธความจริงที่ว่าเจ้าของร่างเดิมตอนเด็ก ๆ เป็นเด็กผู้หญิงที่ดีได้

เด็กอายุสิบขวบคนหนึ่งเดินทางคนเดียว ถือเงินทั้งหมดที่มีไปซื้อตั๋วรถไฟ เมื่อหาทางไม่เจอก็ถามทางไปเรื่อย ๆ ใช้เวลาสามวันสามคืนกว่าจะเดินทางไปถึงเขตทหารได้ความแข็งแกร่งนี้ หลี่เฟยฮวารู้สึกชื่นชม

ดังนั้นมีบางคำที่เธอจำเป็นต้องพูด แม้จะไม่มีความเสียหายที่เป็นรูปธรรม แต่ในขณะนี้ เธอต้องทำให้คนไร้ยางอายทั้งสองคนนี้ขายหน้า

“ฉันเคยเห็นคนที่ไม่รู้จักอายมามากมาย แต่คนที่ไร้ยางอายเหมือนพวกคุณนี่ ฉันยังไม่เคยเห็นสักกี่คน” หลี่เฟยฮวาพูดไม่หยุดปาก เธอพูดต่อไปว่า “ยังคิดจะมาอยู่กับฉันอย่างสงบสุขอีกงั้นเหรอ? ไปให้พ้น พวกคุณมันเป็นอะไรกัน คิดว่าจะมาหาผลประโยชน์จากฉันง่าย ๆ หรือไง ฉันบอกให้รู้ไว้เลยนะ เรื่องวันนี้ฉันยังไม่จบกับพวกคุณแน่!”

พูดจบ หลี่เฟยฮวาก็ถามตำรวจว่า “คุณตำรวจคะ วันนี้พวกเขาก่อเหตุทะเลาะวิวาทในมหาวิทยาลัย แถมยังทำร้ายร่างกายฉันด้วย คุณคิดว่าสถานการณ์แบบนี้จะกักขังได้กี่วันคะ?”

ตำรวจ “หา?”

หลี่เฟยฮวาตั้งใจแน่วแน่ที่จะไม่ปล่อยให้คู่สามีภรรยาสกุลนางเอกสบายใจ เธอชูมือที่บาดเจ็บขึ้นและพูดว่า “เมื่อครู่ตอนที่พวกเขาทำร้ายฉัน เพื่อนร่วมชั้นทุกคนเห็นหมด คุณตำรวจถ้าไม่เชื่อ ก็สามารถถามเพื่อนร่วมชั้นคนไหนก็ได้ มือของฉันเคยได้รับบาดเจ็บมาก่อน เกือบจะหายดีแล้ว แต่เมื่อกี้ก็บาดเจ็บอีกครั้ง ถ้าคุณไม่เชื่อ ฉันก็สามารถไปโรงพยาบาลเพื่อตรวจสอบอาการบาดเจ็บดูว่าจริงหรือเท็จ”

คำพูดของหลี่เฟยฮวาไม่ได้เป็นเรื่องโกหก ตำรวจก็ไม่ชอบท่าทีของคู่สามีภรรยาสูงอายุตระกูลหลี่เช่นกัน

เมื่อได้ยินดังนั้น พวกเขาจึงจับกุมคู่สามีภรรยาสูงอายุตระกูลหลี่ไปกักขังเป็นเวลาสามวันทันทีหลังจากที่คู่สามีภรรยาตระกูลหลี่ถูกขังไว้ พวกเขาถึงได้รู้สึกตัว และตะโกนด่าหลี่เฟยฮวาที่อยู่นอกลูกกรงเหล็ก

“ไอ้ลูกหมาเอ๊ย หลี่เฟยฮวาเรื่องนี้ฉันไม่ยอมจบแน่!”

“แกรอดูเถอะ แกอาจจะหนีพ้นวันนี้ แต่ต้องเจอกันแน่ในวันหน้า แกเป็นหลานสาวแท้ ๆ ของเรา การที่แกต้องดูแลเราตอนแก่เฒ่าเป็นสิ่งที่ถูกต้อง แม้แต่เทพเจ้าก็ไม่มีอะไรจะพูดได้!”

หลี่เฟยฮวาไม่แม้แต่จะหันหลังกลับมามองเรื่องนี้

ลู่อันหยางก็ได้รับข่าวจากมหาวิทยาลัยและรีบมาที่นี่ ตอนที่หลี่เฟยฮวาออกไปยังมีเหงื่อบาง ๆ เกาะอยู่

“หลี่เฟยฮวา ฉันได้ยินว่าคุณปู่คุณย่าของคุณมา เกิดอะไรขึ้น ถึงขั้นต้องไปที่สถานีตำรวจด้วยเหรอ?”

หลี่เฟยฮวาเห็นลู่อันหยางแล้วรู้สึกโล่งใจทันที เธอส่ายหัว “ไม่มีอะไรหรอก รอฉันว่างแล้วจะอธิบายให้คุณฟัง”