ทะลุมิติมาเป็นหวานใจของนายทหารคลั่งรักในยุค 70 - บทที่ 193 บันทึกความผิด

บทที่ 193 บันทึกความผิด

ลู่อันหยางไม่ได้ถามอะไรมากไปกว่านั้น เมื่อเห็นว่าสีหน้าของหลี่เฟยฮวายังดูไม่เลวร้ายนัก และเห็นว่าเธอไม่ได้รับบาดเจ็บ เขาจึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก

อย่างไรก็ตาม ไม่นานลู่อันหยางก็สังเกตเห็นลี่เซียนเหมยที่อยู่ด้านหลังอาจารย์ม่อชงอวี้เขาขมวดคิ้วและถามว่า “นี่เป็นฝีมือของเธอใช่ไหม?”

ลู่อันหยางรู้ว่าลี่เซียนเหมยชอบหวงหมิงลู่ ดังนั้นปกติแล้วเขาจึงไม่ค่อยมีท่าทีดีต่อผู้หญิงคนนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นอาจารย์ม่อชงอวี้อยู่ตรงหน้า คาดว่าตอนนี้เขาคงจะพับแขนเสื้อและชกเธอไปแล้ว เขาไม่มีนิสัยที่จะไม่ทำร้ายผู้หญิง

ในสายตาของเขา ผู้หญิงแบ่งออกเป็นเพียงญาติ ภรรยาในอนาคต หลี่เฟยฮวาและผู้หญิงคนอื่น ๆ

หลี่เฟยฮวาชะงักไปเล็กน้อย เธอเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเรื่องราวยังไม่ได้รับการแก้ไขอย่างสมบูรณ์ฉันหันกลับไปมองลี่เซียนเหมยที่มีผมยุ่งเหยิงและขมวดคิ้วแน่น แล้วถามอาจารย์ม่อชงอวี้

“อาจารย์ม่อชวอวี้ คุณวางแผนจะจัดการกับลี่เซียนเหมยอย่างไง?”

คำพูดของหลี่เฟยฮวาเย็นชาราวกับน้ำแข็งในเดือนธันวาคม ปราศจากความรู้สึกใด ๆ

ลี่เซียนเหมยพาคนแปลกหน้ามาที่ใต้หอพักโดยพลการ เกือบทำให้เธอเกิดอุบัติเหตุร้ายแรง ทางมหาวิทยาลัยจะต้องสอบสวนเรื่องนี้อย่างแน่นอน

ลี่เซียนเหมยเองก็รู้ดี สีหน้าของเธอจึงเปลี่ยนไปในทันที “อาจารย์ ฉันก็แค่มีเจตนาดีเท่านั้น”

อาจารยืม่อชงอวี้ไม่ใช่คนโง่ เขาเข้าใจความคิดของลี่เซียนเหมยดี

เกรงว่าเธอคงเห็นตั้งแต่แรกแล้วว่าคนแก่สองคนนั้นมาหาหลี่เฟยฮวาด้วยเจตนาไม่ดี ถึงได้พาพวกเขาเข้ามาในโรงเรียน

“ลี่เซียนเหมย เรียกผู้ปกครองของเธอมาหน่อยสิ”

เมื่อลี่จางเหว่ยมาถึง ลี่เซียนเหมยก็ร้องไห้อยู่ในห้องทำงานแล้วห้องทำงานของอาจารย์ม่อชงอวี้กว้างใหญ่มาก ตอนนี้คณาจารย์ทั้งหมดอยู่ในนั้น หลังจากได้ยินเรื่องราวที่เกิดขึ้น บางคนก็อดไม่ได้ที่จะพูดแสดงความคิดเห็นสองสามประโยค

แม้ว่าผลการเรียนของลี่เซียนเหมยตั้งแต่เด็กจนโตจะไม่ได้โดดเด่นมากนัก แต่เธอก็เป็นนักเรียนที่ดีในสายตาของคณาจารย์

เมื่อคณาจารย์ชี้นั่นชี้นี่เกี่ยวกับตัวเธอ ดวงตาของลี่เซียนเหมยก็เริ่มแดงก่ำด้วยความอาย

ส่วนอาจารย์ม่อชงอวี้ได้หยิบแบบฟอร์มการลงโทษขึ้นมาแล้ว และให้ลี่เซียนเหมยลงชื่อ ลี่เซียนเหมยไม่คิดว่าอาจารย์ม่อชงอวี้จะบันทึกความผิดของเธอจริง ๆ เธออ้าปากพูดแล้วก็ร้องไห้ออกมาทันที

“อาจารย์คะ ฉันไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ ฉันไม่คิดว่าเรื่องจะกลายเป็นแบบนี้ ฉันแค่ตั้งใจดีแต่ทำเรื่องแย่ ๆ ออกมา ฉันไม่สามารถเซ็นใบแจ้งบันทึกความผิดได้”

เธอยังคงรักษาตำแหน่งทางทหารไว้ การมาเรียนครั้งนี้พูดตรง ๆ ก็คือการมาเพิ่มคุณวุฒิ แต่ถ้าถูกบันทึกความผิดในโรงเรียน ทางกองทัพก็จะได้รับข่าวด้วย และการเลื่อนตำแหน่งในอนาคตก็คงจะไม่มีวันเกิดขึ้นกับเธออีกลี่เซียนเหมยเริ่มรู้สึกตื่นตระหนก

เมื่อลี่จางเหว่ยเข้ามา เขาเห็นลี่จางเหว่ยกำลังร้องไห้พูดกับอาจารย์ม่อชงอวี้ อย่างไรก็ตามม่อชงอวี้ยังคงทำหน้าบึ้งตึง ไม่สนใจคำวิงวอนของน้องสาวตัวเองเลย

ลี่จางเหว่ยเคาะประตูแล้วเดินเข้ามา “อาจารย์ครับ” ลี่จางเหว่ยเคารพอาจารย์ทุกคนของมหาวิทยาลัยปักกิ่ง

อย่างไรก็ตาม ตอนนี้อาจารย์ทั่วไปของมหาวิทยาลัยปักกิ่งอาจเป็นผู้เชี่ยวชาญคนสำคัญในวงการวิชาการ

แม้ว่าชายหนุ่มตรงหน้าจะดูอายุน้อยกว่าเขามาก

“คุณคือ?” อาจารย์ม่อชงอวี้เพิ่งจะเตรียมพูด แต่ถูกลี่เซียนเหมยเขาเงยหน้าขึ้นมองหน้าอีกฝ่ายเล็กน้อย ในใจก็พอจะรู้ตัวตนของอีกฝ่ายแล้ว

“คุณคงเป็นพี่ชายของนักศึกษาลี่เซียนเหมยใช่ไหม?”

ลี่จางเหว่ยพยักหน้า เขามาอย่างกะทันหัน ไม่รู้ว่าลี่เซียนเหมยทำอะไรผิดที่มหาวิทยาลัยแต่คนที่ถูกบันทึกความผิดได้ แน่นอนว่าต้องทำความผิดร้ายแรงมาก

ขณะที่กำลังคิดอยู่นั้น สายตาของลี่เซียนเหมยก็เหลือบไปเห็นหลี่เฟยฮวาที่นั่งอยู่ข้างอาจารย์ม่อชงอวี้อย่างกะทันหัน

ลี่จางเหว่ยชะงักไปเล็กน้อย “สหายหลี่เฟยฮวาก็อยู่ที่นี่ด้วยเหรอ?”

แม้ว่าลี่จางเหว่ยจะไม่ค่อยเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ช่วงนี้น้องสาวของเขาดูเหมือนจะถูกผีสิง เธอไปรบกวนหลี่เฟยฮวา ไม่ว่าเขาจะพูดอย่างไรอีกฝ่ายก็ไม่ฟัง

คงไม่ใช่ว่าน้องสาวเข้าใจผิดคิดว่าเป็นเพราะหลี่เฟยฮวาหรอกนะ?

อาจารย์ม่อชงอวี้ไม่คิดว่าทั้งสองฝ่ายจะรู้จักกัน แต่เขาก็ยังคงทำหน้าที่อย่างเต็มที่โดยเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นวันนี้อีกครั้ง

สุดท้ายเขาก็พูดว่า “บุคคลภายนอกสามารถเข้ามาในมหาวิทยาลัยได้ เพียงแค่ลงทะเบียนที่ป้อมยามเท่านั้น แต่ลี่เซียนเหมยรู้ว่าคุณปู่คุณย่าของหลี่เฟยฮวากำลังหาเรื่องเธอ แต่เธอก็ยังพาพวกเขาเข้ามา และยังเกิดเหตุการณ์ทำร้ายร่างกายอย่างรุนแรงในมหาวิทยาลัย ตอนนี้คู่สามีภรรยาตระกูลหลี่ถูกกักตัวสามวันข้อหาก่อกวนความสงบ ส่วนลี่เซียนเหมยแม้จะไม่ได้มีส่วนร่วมในการทะเลาะวิวาท แต่ก็ยังละเมิดกฎของมหาวิทยาลัย”

ลี่จางเหว่ยรู้สึกใจหายวาบ

ปัจจุบันการลงโทษทั้งหมดจะถูกบันทึกไว้ในแฟ้มประวัติ ถ้าลี่เซียนเหมยถูกลงโทษจริง มันจะต้องถูกรายงานไปยังเขตทหารอย่างแน่นอน

อาจารย์ม่อชอวี้อธิบายอยู่สักพัก ก่อนจะพูดว่า “เราไม่สามารถไม่บันทึกความผิดเพียงเพราะมันจะส่งผลกระทบต่อเธอได้ สหายลี่จางเหว่ยเป็นผู้ใหญ่แล้ว เธอควรจะรู้ว่าการกระทำเหล่านี้จะส่งผลอะไรบ้าง”

ใบหน้าของลี่จางเหว่ยแดงก่ำ เขาอ้าปากพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็หันไปมองหลี่เฟยฮวาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวัง

“สหายหลี่เฟยฮวา เรื่องนี้น้องสาวผมทำผิดไป ผมขอโทษแทนเธอด้วย หวังว่าคุณจะให้อภัย”

หลี่เฟยฮวามองลี่เซียนเหมยแวบหนึ่งแล้วพูดว่า “สหายลี่เซียนเหมยเป็นใบ้หรือไง ทำไมไม่พูดขอโทษด้วยตัวเอง หรือว่าคิดว่ามีพ่อกับพี่ชายที่มีตำแหน่งสูงแล้วจะทำอะไรก็ได้ตามใจชอบ?”

หลี่เฟยฮวาลุกขึ้นยืน เสียงเย็นชาดุจน้ำแข็ง “ฉันไม่ได้ทำอะไรเธอเพราะเห็นแก่ความสัมพันธ์ของคุณกับหวงหมิงลู่ ตอนนี้เรื่องที่เธอทำเอง เธอก็ต้องเรียนรู้ที่จะรับผิดชอบด้วยตัวเอง แน่นอน คุณก็สามารถไปขอร้องพ่อของคุณที่เป็นผู้บังคับบัญชาได้ บางทีเขาอาจจะช่วยน้องสาวของคุณก็ได้”

พูดจบหลี่เฟยฮวาก็ไม่อยู่ต่อ

“อาจารย์ม่อชงอวี้ ฉันต้องกลับไปเขียนบทความแล้ว ขอตัวก่อนนะคะ”

อาจารย์ม่อชงอวี้พยักหน้าเบา ๆ “อย่ากดดันตัวเองมากนัก อาจารย์จะจัดการทุกอย่างให้เอง”

หลี่เฟยฮวายิ้มอย่างขอบคุณ จากนั้นก็เดินผ่านข้าง ๆ ลี่จางเหว่ยไป

ลี่จางเหว่ยอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่หลี่เฟยฮวาไม่ได้ให้โอกาสอีกฝ่ายแม้แต่น้อย

ลี่จางเหว่ยเป็นพี่ชายที่ดี แต่สำหรับเธอแล้ว แค่เขาปกป้องลี่เซียนเหมยนั่นก็ถือว่าเป็นศัตรูแล้ว

ในที่สุดลี่เซียนเหมยก็ไม่ถูกบันทึกความผิด นี่ก็อยู่ในการคาดการณ์ของหลี่เฟยฮวาเช่นกัน

ถึงอย่างไรญาติผู้ใหญ่ในครอบครัวของลี่เซียนเหมยก็มีอิทธิพลไม่ธรรมดา ลี่อวิ๋นหยางไม่มีทางปล่อยให้ลูกสาวของตัวเองได้รับผลกระทบไปตลอดชีวิตที่เหลืออย่างแน่นอน

แต่หลังจากเหตุการณ์นี้ ความสัมพันธ์ของทั้งสองคนก็ยิ่งเป็นเหมือนน้ำกับไฟที่ไม่อาจอยู่ร่วมกันได้หลี่เฟยฮวาไม่ได้สนใจเรื่องพวกนี้เลย เธอเขียนวิทยานิพนธ์ได้คล่องแคล่วขึ้นเรื่อยๆ

อาจารย์เหวินเทียนไปที่ฐานวิจัยจึงไม่ได้เห็นบทความของเธอ แต่ก่อนจากไปเขาได้ฝากให้อาจารย์ท่านอื่นช่วยดูความคืบหน้าในการทำบทความของหลี่เฟยฮวา

วันศุกร์นี้ ผ่านไปสองวันแล้วนับจากเหตุการณ์นั้น หลี่เฟยฮวาโทรไปที่เขตทหารตามปกติ หวงหมิงลู่ที่ออกปฏิบัติภารกิจมาเกือบสองสัปดาห์ในที่สุดก็รับสาย

เมื่อได้ยินเสียงของหวงหมิงลู่ ดวงตาของหลี่เฟยฮวาก็แดงขึ้นทันที

“หวงหมิงลู่”

หวงหมิงลู่ส่งเสียงตอบรับเบา ๆ ทางปลายสาย จากนั้นถาม “เรื่องที่มหาวิทยาลัยฉันได้ยินมาแล้ว ไม่ต้องกลัวนะ มีฉันอยู่”

ถ้าไม่พูดถึงก็คงดี หลี่เฟยฮวานึกถึงเรื่องราวของเจ้าของร่างเดิมอีกครั้ง น้ำตาก็ไหลพรากลงมาทันที “ฉันก็มีเรื่องสำคัญมากที่จะต้องบอกคุณในช่วงสุดสัปดาห์นี้เหมือนกัน”

หวงหมิงลู่ที่อยู่ปลายสายหยุดชั่วครู่ “ได้ ฉันจะรอเธอกลับมา”

วันรุ่งขึ้น หลี่เฟยฮวารีบขึ้นรถโดยสารรอบแรกสุดเพื่อเดินทางกลับเกือบครึ่งเดือนแล้วที่ไม่ได้พบกัน รถโดยสารเพิ่งจอดสนิท หลี่เฟยฮวาก็มองเห็นหวงหมิงลู่ยืนอยู่ที่ประตูเขตทหารแล้ว

หวงหมิงลู่ยืนอยู่ที่ประตูดูโดดเด่นเป็นพิเศษ สวมชุดรบสีเขียวเข้ม หมวกสวมอย่างเรียบร้อยบนศีรษะ แม้จะมองไม่เห็นดวงตาและคิ้ว แต่หลี่เฟยฮวาก็สามารถจินตนาการถึงสายตาที่เฝ้ารอคอยของหวงหมิงลู่ได้

แน่นอน หลี่เฟยฮวาเพิ่งลงจากรถ หวงหมิงลู่ก็เดินเข้ามาหาแล้ว รับกระเป๋าเดินทางของหลี่เฟยฮวาอย่างเป็นธรรมชาติ