ทะลุมิติมาเป็นหวานใจของนายทหารคลั่งรักในยุค 70 - บทที่ 196 ตัวเธอเองคือใครกันแน่?

บทที่ 196 ตัวเธอเองคือใครกันแน่?

หลี่เฟยฮวารู้สึกปวดหัวจนแทบระเบิด สมองของเธอแทบจะหมุนไม่ทันแล้ว

หวงหมิงลู่สังเกตเห็นว่าบนหน้าผากของหลี่เฟยฮวามีเหงื่อเย็นไหลออกมาไม่หยุด ทั้ง ๆ ที่เพิ่งจะเข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิ และหลี่เฟยฮวาก็ยังสวมเสื้อผ้าบาง ๆ อยู่ ทำไมถึงมีเหงื่อออกมามากขนาดนี้ล่ะ?

หวงหมิงลู่รีบย่อตัวลงไปทันที เขายื่นมือออกไปแตะหน้าผากของหลี่เฟยฮวา เมื่อพบว่าหน้าผากของอีกฝ่ายเย็นเฉียบ เขาก็รู้สึกกังวลขึ้นมาทันที “หลี่เฟยฮวา เธอไม่สบายหรือเปล่า?”

หลี่เฟยฮวาได้ยินเสียงของหวงหมิงลู่ รู้สึกว่ามันช่างไม่ชัดเจนเอาเสียเลย

เธอเงยหน้าขึ้นมองด้วยดวงตาที่พร่าเลือน แล้วจู่ ๆ ก็ถามขึ้นมา “หวงหมิงลู่ ฉันทำให้คุณลำบากใช่ไหม?”

หวงหมิงลู่เห็นว่าสภาพของหลี่เฟยฮวาไม่ปกติ จึงพูดว่า “เธอไม่ได้ทำให้ฉันเดือดร้อนหรอก พวกเราเป็นสามีภรรยากัน มีอะไรก็ต้องร่วมกันรับผิดชอบ แต่ตอนนี้เธอดูไม่ปกติเลย ฉันจะพาเธอไปโรงพยาบาล”

หลี่เฟยฮวาไม่เข้าใจว่าหวงหมิงลู่กำลังพูดอะไร แต่เธอก็รู้ตัวว่าสภาพของตัวเองตอนนี้ดูเหมือนจะไม่ค่อยปกติ

ในตอนนั้น โทรศัพท์ในสำนักงานก็ดังขึ้นมาอย่างกะทันหัน

ซุนหลงเหยารีบรับโทรศัพท์ทันทีไม่รู้ว่าอีกฝ่ายพูดอะไร สีหน้าของซุนหลงเหยาก็เปลี่ยนไปในทันที เขาอยากจะอธิบายอะไรบางอย่างกับคนที่อยู่ปลายสาย แต่สุดท้ายก็ได้แต่วางสายอย่างจนปัญญา

เมื่อเห็นสีหน้าของซุนหลงเหยา หลี่เฟยฮวาก็รู้สึกไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูก

“คุณลุง เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ?”

ซุนหลงเหยาขยับมุมปากเล็กน้อย สุดท้ายก็ถอนหายใจแล้วพูดว่า “ทางโรงพยาบาลบอกว่า ย่าหลี่ฟางอันตกใจมากเกินไป ตอนนี้เป็นอัมพาตแล้ว”

.ตอนนี้ผู้บังคับบัญชาตัดสินใจให้หวงหมิงลู่ระงับการปฏิบัติหน้าที่ทั้งหมดไว้ก่อน และให้อยู่บ้านเพื่อรับการตรวจสอบ”

ไม่นะ!

หลี่เฟยฮวาที่ใบหน้าซีดขาวอยู่แล้ว ดูเหมือนจะซีดขาวมากขึ้นไปอีก

ศีรษะของเธอปวดมากขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับมีมือคู่หนึ่งกำลังบีบศีรษะของเธอแน่น จนเธอแทบหายใจไม่ออก

หวงหมิงลู่เห็นว่าสถานการณ์ไม่ชอบมาพากล จึงรีบให้ซุนหลงเหยาไปเตรียมรถ

แต่ในวินาทีถัดมา หลี่เฟยฮวาก็ล้มลงไปโดยไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้า

หวงหมิงลู่รู้สึกว่าหัวใจของเขาหยุดเต้นไปชั่วขณะ เขารีบรับร่างของหลี่เฟยฮวาที่อ่อนปวกเปียกเข้ามาในอ้อมแขน “หลี่เฟยฮวา!”

หลี่เฟยฮวาหมดสติไปแล้วสองครั้งโดยไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้า

เมื่อหวงหมิงลู่พาเธอไปส่งที่โรงพยาบาล เขาได้หยิบประวัติการรักษาของหลี่เฟยฮวาในช่วงสองปีที่ผ่านมาออกมาจากช่องซ่อนในกระเป๋า

เมื่อสองปีก่อน ตอนที่หลี่เฟยฮวาถูกผลักตกลงมาจากตึก แพทย์ก็ได้บอกไว้แล้วว่าสมองของมนุษย์นั้นซับซ้อนเกินไป จึงไม่สามารถบอกได้แน่ชัดว่าในอนาคตจะมีอาการกำเริบขึ้นมาอย่างกะทันหันหรือไม่ในช่วงสองปีที่ผ่านมา เขาเก็บประวัติการรักษาของหลี่เฟยฮวาไว้กับตัวหนึ่งชุด และอีกชุดเก็บไว้ที่บ้าน

หมอดูประวัติการรักษาของหลี่เฟยฮวาแวบเดียว สีหน้าก็เปลี่ยนไปในทันที จากนั้นก็รีบพาหลี่เฟยฮวาเข้าห้องฉุกเฉิน

“คุณเป็นญาติใช่ไหม ญาติไม่สามารถเข้าไปในห้องฉุกเฉินได้ค่ะ” หวงหมิงลู่อยากจะเดินตามเข้าไป แต่สุดท้ายกลับถูกพยาบาลกั้นไว้ที่หน้าประตู

หวงหลมิงลู่รู้กฎระเบียบดี แต่ในใจกลับร้อนรนเป็นอย่างมาก จึงอดไม่ได้ที่จะพูดว่า “ผมขอดูแค่ครู่เดียว”

“ไม่ได้ พวกเรามีกฎระเบียบ คุณรออยู่ข้างนอกนี่แหละ”

ซุนหลงเหยามีความสงบนิ่งกว่าหวงหมิงลู่อยู่บ้าง เขารีบคว้าแขนเสื้อของหวงหมิงลู่ไว้แล้วพูดว่า “อย่าไปรบกวนหมอตรวจคนไข้เลย นั่งลงก่อน หลี่เฟยฮวาจะไม่เป็นอะไรหรอก”

เหงื่อเย็นผุดขึ้นเต็มหน้าผากของหวงหมิงลู่ เมื่อได้ยินคำพูดนั้น เขาอดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นปิดหน้าอย่างเหนื่อยล้า ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้เหล็กที่ระเบียงทางเดิน โดยไม่เอ่ยอะไรสักคำเดียว

ซุนหลงเหยาพูดว่า “ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะทำให้ตัวเองสับสนวุ่นวาย เชื่อมั่นในตัวหลี่เฟยฮวา และเชื่อมั่นในองค์กรด้วย ฉันจะรายงานสถานการณ์ให้องค์กรทราบเอง ตอนนี้หน้าที่ของนายคือยอมรับการสอบสวน และดูแลหลี่เฟยฮวาให้ดี”

หวงหมิงลู่สูดหายใจลึก ๆ หลายครั้ง พยายามบังคับตัวเองให้สงบลง “ครับท่าน ผมเข้าใจแล้ว”

ซุนหลงเหยาเข้าใจดีว่าเรื่องนี้ไม่อาจรอช้าได้ ถ้าหากผลการสอบสวนจากองค์กรออกมาจริง ๆ ก็คงจะไม่มีทางแก้ไขอะไรได้แล้ว

“ฉันจะกลับไปจัดการก่อน นายอยู่ที่โรงพยาบาลนะ”ซุนหลงเหยาหยุดชั่วครู่แล้วพูดต่อ .จำไว้ อย่าทำอะไรวู่วามเด็ดขาด”

หวงหมิงลู่พยักหน้า

หลังจากซุนหลงเหยาจากไป เหลือเพียงหวงหมิงลู่คนเดียวอยู่ในระเบียงทางเดิน

ตัวอักษรสีแดงเลือดสามคำที่เขียนว่า ‘ห้องฉุกเฉิน’ ยังคงสว่างอยู่ หวงหมิงลู่ไม่สามารถมองเห็นหรือได้ยินว่าเกิดอะไรขึ้นข้างในอย่างชัดเจน

แม้หัวใจของเขาจะเต้นรัวอย่างควบคุมไม่ได้ แต่ก็ไม่มีอะไรที่เขาจะทำได้ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน ในที่สุดประตูห้องฉุกเฉินก็เปิดออก

หมอคนหนึ่งสวมเสื้อกาวน์สีขาวเดินออกมา เนื่องจากสวมหน้ากากผ้าฝ้าย เมื่อหวงหมิงลู่รีบลุกขึ้นยืนจึงเห็นเพียงดวงตาของอีกฝ่ายเท่านั้น

“คุณหมอครับ ภรรยาของผมเป็นยังไงบ้างครับ?”

สายตาของหมอดูจริงจังเล็กน้อย “คนไข้น่าจะเป็นเพราะโมโหจนหัวใจวาย ตอนที่ส่งมาหัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะ แต่โชคดีที่ส่งมาทันเวลา อีกสักครู่ก็จะย้ายไปพักที่ห้องพักคนไข้ทั่วไปได้แล้ว”

หวงหมิงลู่ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ไม่นาน หลี่เฟยฮวาก็ถูกเข็นออกมา

หวงหมิงลู่รีบเข้าไปดูทันที และพบว่าหลี่เฟยฮวายังไม่ตื่นหมอได้อธิบายว่าเธอจะตื่นในช่วงบ่ายหรือตอนเย็น

เมื่อหวงหมิงลู่ได้ยินเช่นนั้น หัวใจของเขาก็เริ่มเต้นแรงด้วยความกังวลอีกครั้ง

เขานึกถึงครั้งก่อนตอนที่ไปช่วยเหลือผู้ประสบภัยพิบัติ หลี่เฟยฮวาก็เป็นลมล้มพับไปโดยไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้าเช่นกัน ทั้งที่ไม่มีบาดแผลใด ๆ แต่กลับนอนหลับไปหลายวัน

ตอนกลางคืนเขาถึงกับไม่กล้านอน เป็นระยะ ๆ ต้องลุกขึ้นมาคลำชีพจรของหลี่เฟยฮวลา แล้วมองดูหน้าอกที่แทบจะไม่มีการเคลื่อนไหวเลย เมื่อแน่ใจว่าหลี่เฟยฮวายังหายใจอยู่ เขาถึงจะวางใจได้อย่างสนิท

หวงหมิงลู่ออกมาอย่างรีบร้อน ตอนออกมาไม่ได้ขอลา

แต่โชคดีที่มีซุนหลงเหยาคอยจัดการทุกอย่าง อีกทั้งความประพฤติของหวงหมิงลู่ทุกคนก็เห็นกันอยู่แล้ว จึงไม่มีปัญหาอะไร

หวงหมิงลู่จ่ายเงินเพิ่ม ให้หลี่เฟยฮวาได้อยู่ห้องพักผู้ป่วยแบบสองเตียงเขานั่งลงข้าง ๆ หลี่เฟยฮวามองดูริมฝีปากของเธอที่แทบไม่มีสีเลือด เขายื่นมือออกไปลูบแก้มของเธอเบา ๆ

“หลี่เฟยฮวาคราวนี้ต้องตื่นขึ้นมาอีกครั้งนะ เธอได้ยินฉันไหม?”

ในขณะนั้น หลี่เฟยฮวาอยู่ท่ามกลางความมืดมิดเธอสามารถได้ยินคำพูดของหวงหมิงลู่ข้างหูได้อย่างชัดเจน แต่ไม่ว่าจะพยายามอย่างไรก็ไม่สามารถตอบสนองได้

เมื่อเห็นว่าตัวเองไม่สามารถตื่นขึ้นมาได้ และไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้ หลี่เฟยฮวารู้สึกกังวลขึ้นมาบ้าง

ในขณะที่กำลังคิดอยู่นั้น ความทรงจำมากมายก็ผุดขึ้นมาในสมองของเธออีกครั้งความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมเธอเกือบจะรู้หมดแล้ว แต่ครั้งนี้ดูเหมือนจะแตกต่างออกไปบ้าง

หลี่เฟยฮวาไม่สามารถอธิบายความรู้สึกได้ เมื่อเธอรับรู้ถึงความทรงจำในวัยเด็กของเจ้าของร่างเดิมในสมองของเธอ เธอกลับมีความรู้สึกเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันอย่างประหลาด

จนกระทั่งเจ้าของร่างเดิมอายุสิบห้าปี เธอล้มป่วยด้วยไข้สูงและหมดสติไป

ต่อจากนั้น หลี่เฟยฮวาก็เห็นความทรงจำของตัวเองในชาติก่อนชาติที่แล้วเธอไม่มีทั้งพ่อและแม่ เติบโตมาในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าตั้งแต่เด็ก

สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าส่วนใหญ่ได้รับเงินอุดหนุนจากรัฐบาลและเงินบริจาคจากผู้มีน้ำใจ แต่ในโลกนี้มีเด็กถูกทอดทิ้งมากมาย มนุษย์ไม่ใช่มด แม้สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าจะพยายามอย่างสุดความสามารถ ก็สามารถเลี้ยงดูเด็กกำพร้าได้เพียงถึงอายุ 18 ปีเท่านั้น

การแข่งขันในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าในเมืองเล็ก ๆ ยิ่งดุเดือดมากขึ้น หลี่เฟยฮวามาจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าในเมืองเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง

สภาพของสถานเลี้ยงเด็กกำพร้านั้นไม่ดีนัก ตั้งแต่ที่หลี่เฟยฮวาเริ่มมีความทรงจำ เธอแทบจะอยู่ในสภาพที่แค่พออิ่มท้องเท่านั้น

จนกระทั่งตอนนี้ ในความทรงจำของหลี่เฟยฮวา ดูเหมือนว่าเจ้าของร่างเดิมจะข้ามเวลามาจากยุค 70 มาสู่ยุคปัจจุบัน…

ไม่ถูกต้อง!

หลี่เฟยฮวารู้สึกได้ทันทีว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง

ถ้าเจ้าของร่างเดิมข้ามเวลามาถึงยุคปัจจุบัน แล้วหลี่เฟยฮวาที่อยู่ในยุค 70 คือใคร และตัวเธอเองคือใครกันแน่?