ทะลุมิติมาเป็นหวานใจของนายทหารคลั่งรักในยุค 70 - บทที่ 197 ความจริงทั้งหมด

บทที่ 197 ความจริงทั้งหมด

หลี่เฟยฮวาไม่ใช่คนโง่ ในตอนนี้มีอะไรที่เธอยังไม่เข้าใจอีกบ้างเธอสงสัยตั้งแต่แรกที่ข้ามเวลามาว่า ทำไมหลี่เฟยฮวาวัยสิบห้าปีถึงเปลี่ยนนิสัยไปอย่างกะทันหัน ทำไมเธอถึงข้ามเวลามายังยุคเจ็ดศูนย์ และทำไมเมื่อเธอนึกถึงอดีต เธอถึงรู้สึกเกลียดชังคู่สามีภรรยาสูงอายุตระกูลหลี่มากขนาดนี้!

เธอก็คือเจ้าของร่างเดิม เธอก็คือหลี่เฟยฮวา!

ความจริงที่ไม่น่าเชื่อได้ปรากฏขึ้น ร่างกายของเธอถูกคนอื่นเข้ามาสิง! ความทรงจำทั้งหมดหลั่งไหลกลับมาอย่างรวดเร็ว

เมื่อหลี่เฟยฮวาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยน้ำตาที่เอ่อคลอ สิ่งแรกที่เห็นเมื่อเธอลืมตาคือเพดานสีขาวสะอาดตา

จากนั้นก็ได้ยินเสียงเร่งร้อนของหวงหมิงลู่ เธอฟังดูไม่ค่อยชัดเจนนัก เธอค่อย ๆ หันหน้าไป และแน่นอนว่าเธอเห็นหวงหมิงลู่ลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ ใบหน้าของเขาขยายใหญ่ขึ้นทันทีตรงหน้าเธอ

หลี่เฟยฮวาอ้าปากพูดช้า ๆ “หวงหมิงลู่”

หวงหมิงลู่ตอบรับเบาๆ “หลี่เฟยฮวา! ดีจริง ๆ ขอบคุณมากนะหลี่เฟยฮวา ขอบคุณที่ลืมตามา”

มีคนบอกว่าหลี่เฟยฮวาจะตื่นในช่วงบ่ายหรือตอนเย็น แต่เขากลัว ดังนั้นจึงไม่กล้าพักผ่อนเลยแต่โชคดีที่หลี่เฟยฮวาหลับไปไม่นานก็ตื่นขึ้นมา

หวงหมิงลู่ที่กำลังกังวลอยู่รู้สึกโล่งใจในที่สุด “ดีแล้วที่ไม่เป็นอะไร”

“ฉันหลับไปนานแค่ไหน?” หลี่เฟยฮวาถาม

“ห้าชั่วโมง” หวงหมิงลู่ตอบ

เขาจัดผ้าห่มให้หลี่เฟยฮวาแล้วพูดเบา ๆ ว่า “เธอต้องการพักผ่อนอีกสักหน่อยไหม?”

หลี่เฟยฮวาส่ายหัว เธอนึกถึงสถานการณ์วันนี้ จึงอธิบายว่า “ตอนนั้นฉันรู้สึกไม่สบายนิดหน่อย เลยเป็นลมไป”

“ฉันรู้” หวงหมิงลู่กล่าว “หมอบอกว่าคุณโกรธจนหัวใจหยุดเต้น”

หลี่เฟยฮวาพยักหน้ารับรู้ ก่อนจะถามอย่างเป็นห่วง “แล้วตอนนี้สถานการณ์เป็นยังไงบ้าง องค์กรไม่ได้ทำให้คุณลำบากใจใช่ไหม”

หวงหมิงลู่ส่ายหัว “ผู้บังคับบัญชาไปเจรจาแล้ว หลี่เฟยฮวาไม่ว่าผลจะออกมายังไง ฉันก็ยอมรับได้ทั้งนั้น ฉันแค่หวังว่าเธอจะปลอดภัย”

หลี่เฟยฮวาชะงักไปเล็กน้อยทันทีนั้น เธอส่ายหน้า “ไม่ เรื่องของปู่และย่าจะต้องมีข้อสรุปแน่นอน หวงหมิงลู่รอให้เรื่องนี้จบก่อน ฉันมีเรื่องจะคุยกับคุณ”

พันธนาการชั้นสุดท้ายได้หลุดออกไปแล้ว ในที่สุดเธอก็สามารถยืนอยู่ใต้แสงแดดได้ ก่อนหน้านี้ หลี่เฟยฮวาไม่ยอมบอกความจริงสองอย่างกับหวงหมิงลู่

อย่างแรกคือเรื่องการข้ามเวลา เธอไม่แน่ใจว่าหวงหมิงลู่จะเชื่อหรือไม่

อย่างที่สองคือเธอรู้สึกอึดอัดใจ ก่อนหน้านี้เธอคิดเสมอว่าร่างกายนี้เป็นของเจ้าของเดิม แม้ว่าหวงหมิงลู่จะบอกว่าเขาไม่ชอบเจ้าของเดิม

เมื่อหลี่เฟยฮวาลองนึกย้อนกลับไปอย่างละเอียด เธอจำได้ว่าตอนที่เธอเพิ่งข้ามเวลามาตอนอายุ 15 ปีนั้น เธอยังมีความทรงจำอยู่

ในตอนนั้น ร่างของเธอก็ชื่อหลี่เฟยฮวาเช่นกัน เป็นเด็กอายุ 5 ขวบ แต่ชีวิตในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าไม่ค่อยดีนัก หลังจากข้ามเวลามาไม่กี่วัน เธอก็ล้มป่วยหนักเพราะการเปลี่ยนฤดูกาล เนื่องจากได้รับการรักษาช้าเกินไป ทำให้เธอจำเรื่องราวก่อนข้ามเวลามาไม่ได้

เธอกลายเป็นส่วนหนึ่งของยุคปัจจุบัน ต่อมาถูกลู่อันหยางรับเลี้ยง และหลังจากนั้นก็บังเอิญข้ามเวลากลับมาอีกครั้งจนกระทั่งตอนนี้ความทรงจำได้กลับคืนมา

ในช่วงสามปีที่ร่างกายของเธอถูกสวมร่าง พนักงานเก็บเงินคนนั้นได้เสพสุขกับร่างกายของเธอ ได้ชื่นชมความรักของครอบครัวเธอ แต่สุดท้ายกลับไม่รู้จักทะนุถนอมแม้แต่น้อย

คนที่สวมร่างเธอมีชื่อว่า หนิงเซียนเหอเดิมทีเป็นพนักงานเก็บเงินที่ซูเปอร์มาร์เก็ตแห่งหนึ่ง แม้เงินเดือนจะน้อย แต่ก็พอเลี้ยงชีพตัวเองได้ หากประหยัดหน่อยยังสามารถเก็บเงินได้บ้างทุกเดือน

แต่หนิงเซียนเหอไม่คิดเช่นนั้นเธอมีรูปร่างหน้าตาดีเล็กน้อย แต่ไม่มีความรู้ แม้แต่เจ้าของบาร์ก็ยังปฏิเสธเธอเพราะคิดว่าเธอมีไอคิวต่ำเกินไป

แต่เธอไม่ยอมแพ้ต่อโชคชะตา จึงไปมีความสัมพันธ์กับชายที่แต่งงานแล้ว ผลคือถูกภรรยาของเขาจับได้ และสุดท้ายถูกภรรยาของเขาขับรถชนตาย แล้วข้ามมิติมาอยู่ในร่างของเธอ

หลังจากข้ามมิติ เธอรู้สึกว่านี่คือชีวิตในฝันของเธอ พ่อตามใจเธอ คนรอบข้างก็ไม่กล้ายุ่งกับเธอเพราะกลัว แม้จะทำผิดอะไร พ่อของเธอก็จะจัดการให้

ส่งผลให้นิสัยของเธอแย่ลงเรื่อย ๆ และคิดว่าทุกอย่างเป็นเรื่องที่ควรจะเป็นเช่นนั้นอย่างไรก็ตาม การวางท่าโอหังเกินไปสักวันหนึ่งก็ต้องจ่ายราคาแพง

หลังจากที่เธอถูกฉินลี่ลี่ผลักตกลงมาจากบันได เธอถูกส่งตัวไปโรงพยาบาลแต่ก็ช่วยชีวิตไม่ทันและเสียชีวิตในที่สุด

ณ จุดนี้ หลี่เฟยฮวาในยุคปัจจุบันได้กลับคืนมา

เหตุผลที่เธอรู้สึกเห็นอกเห็นใจและโกรธแค้นในครั้งที่แล้ว ก็เพราะว่าทั้งหมดนั้นคือประสบการณ์ที่เธอได้ประสบมาด้วยตัวเอง!

นั่นคือพ่อแม่ของเธอ!

หลี่เฟยฮวาหลับตาลงเล็กน้อย “พวกคนตระกูหลลี่นั่น ฉันไม่มีทางเลี้ยงดูพวกเขาอย่างแน่นอน”

หวงหมิงลู่สามารถรับรู้ถึงการเปลี่ยนแปลงทางอารมณ์ของหลี่เฟยฮวาได้ เขาพยักหน้า “อืม ฉันจะทำตามที่เธอว่า”

หลี่เฟยฮวาออกจากโรงพยาบาลในวันนั้นเอง

หวงหมิงลู่อยากให้หลี่เฟยฮวาอยู่โรงพยาบาลต่ออีกสองสามวันเพื่อสังเกตอาการ แต่เธอกลับรีบร้อนอย่างมากที่จะกลับไปยังหมู่บ้านที่พักของครอบครัวทหาร

ย่าของเธอล้มป่วยด้วยโรคหลอดเลือดสมองและนอนอยู่ในโรงพยาบาล แต่ลูกชายคนเล็กของพวกเขาก็ยังไม่ปรากฏตัว

หลี่เฟยฮวาก็ไม่ได้ไปเยี่ยมที่โรงพยาบาล หลังจากกลับมาที่หมู่บ้านพักอาศัย เธอขอลาหยุดยาวจากมหาวิทยาลัยก่อน

ม่อชงอวี้ได้ยินเรื่องครอบครัวของหลี่เฟยฮวา จึงตกลงอย่างใจกว้าง และยังบอกว่าถ้าถึงเวลาแล้วยังไม่ได้แก้ไขปัญหา ก็สามารถต่อวันลาได้อีก

หลังจากนั้น หลี่เฟยฮวาก็โทรศัพท์ไปหาคนตระกูลกู้ และคนที่รับโทรศัพท์คือ กู้ป๋อเหวิน

กู้ป๋อเหวินรู้สึกดีใจมากที่ได้รับโทรศัพท์จากหลี่เฟยฮวา มุมปากของเขาแทบจะยกขึ้นถึงฟ้าเลยทีเดียว แต่พอได้ยินว่าหลี่เฟยฮวาต้องการคุยกับพ่อแท้ ๆ ของเขา ใบหน้าของเขาก็หุบลงทันที

แม้ว่าเจ้าตัวน้อยจะไม่พอใจ แต่เขาก็ได้ยินว่าอารมณ์ของหลี่เฟยฮวาไม่ค่อยปกตินักดังนั้นเขาจึงจำใจตะโกนบอกพ่อที่กำลังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่บนโซฟาว่า “พี่สาวรอคุยกัยพ่ออยู่!”

กู้เจียอีรู้สึกว่าความแค้นของลูกชายตัวเองนั้นสามารถขอสมัครเป็นผีร้ายได้แล้ว

เขารับโทรศัพท์มาอย่างขบขัน แล้วถามว่าเกิดอะไรขึ้น หลี่เฟยฮวาเล่าถึงปัญหาที่เธอเผชิญอย่างคร่าว ๆ จากนั้นก็พูดว่า

“สหายกู้เจียอี ตอนนั้นเรื่องของแม่ฉันเคยลงหนังสือพิมพ์และมีการสัมภาษณ์ด้วย แต่เวลาผ่านมานานมากแล้ว หนังสือพิมพ์ที่บ้านฉันก็ไม่มีแล้ว แต่สำนักพิมพ์น่าจะยังเก็บไว้อยู่ คุณช่วยให้คนไปหาหนังสือพิมพ์ฉบับนั้นและนักข่าวที่เคยสัมภาษณ์ฉันกับพ่อตอนนั้นได้ไหมคะ”

กู้เจียอีจริงจังขึ้นมาทันที

“ได้ ผมจะให้คนไปจัดการเดี๋ยวนี้เลย”

หลังจากหยุดไปครู่หนึ่ง กู้เจียอีก็พูดอีกว่า “ต้องการทนายความไหม ผมมีทนายความหลายคน ถ้าคุณต้องการฟ้องร้องพวกเขา ผมจะให้ยืมทนายความสักสองสามคน”

หลี่เฟยฮวากำลังคิดเช่นนั้นพอดี เธอจึงขอบคุณอย่างจริงใจหลังจากวางสาย กู้เจียอีพบว่าลูกชายของเขายังคงมองมาที่เขา

“มีอะไรเกิดขึ้นกับพี่สาวครับ?”

กู้เจียอีรู้สึกว่าเรื่องนี้ค่อนข้างซับซ้อน ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากเล่าให้ลูกชายฟัง แต่เด็กยังอายุน้อยเกินไป และก็รักหลี่เฟยฮวามาก ถ้ารู้เรื่องนี้คงจะเพิ่มความกังวลให้เปล่า ๆ

“ไม่มีอะไรหรอก”

กู้ป๋อเหวินได้ยินความไม่จริงใจในน้ำเสียงของกู้เจียอี เขาจึงจ้องมองอีกฝ่ายด้วยดวงตาที่ลึกล้ำ

จากนั้นก็เดินขึ้นบันไดไปอย่างหอบแฮ่ก ไม่นานก็กลับลงมาพร้อมกับกระเป๋าเดินทางหนึ่งใบ

“หลี่เฟยฮวา!”

กู้เจียอีมองปราดเดียวก็รู้ว่าลูกชายต้องการทำอะไร ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันที

“ลูกไปอีกสองสามวันไม่ได้หรือ ตอนนี้อย่าไปสร้างความวุ่นวายให้พี่สาวของลูกเลย”

พอพูดดี ๆ ก็พอจะโน้มน้าวให้กู้ป๋อเหวินกลับไปได้

กู้เจียอีทำงานได้อย่างรวดเร็ว เขาบอกว่าจะใช้เวลาสามวัน แต่พอถึงวันที่สองกู้เจียอีก็มีข่าวแล้ว