พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 506 ไม่มีความโศกเศร้าใดจะยิ่งใหญ่ไปกว่าการอกหัก

ตอนที่ 506

ไม่มีความโศกเศร้าใดจะยิ่งใหญ่ไปกว่าการอกหัก

ในที่สุดลู่ซีจวี๋ก็เลือกที่จะเดินทางไปทำธุระกับเซเรน่า

แม้เขาจะรู้ว่าการกระทำเช่นนี้ในขณะที่อินอวี่โหรวกำลังนอนอยู่ในโรงพยาบาลเป็นสิ่งที่ผิด

แต่เขาก็ตั้งใจทำแบบนี้เพื่อทดสอบทัศนคติของ อินอวี่โหรว

ถ้าอินอวี่โหรวหวาดระแวงความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเซเรน่าจริง ๆ และรู้ว่าเขากำลังเดินทางไปทำธุระกับเซเรน่า อินอวี่โหรวก็จะต้องโทรศัพท์มาหาเขาอย่างแน่นอน

เนื่องจากอินอวี่โหรวไม่อยากเห็นหน้าเขา เขาจึงทำได้เพียงใช้วิธีการนี้บีบบังคับให้อินอวี่โหรวโทรศัพท์มาหาเขา

เซเรน่าแอบมีความสุขลึก ๆ ในใจ

ลู่ซีจวี๋เต็มใจเดินทางไปทำธุระกับหล่อนแบบนี้ก็หมายความว่าลู่ซีจวี๋เองก็มีใจให้หล่อนเหมือนกันใช่ไหม?

หล่อนรู้อยู่แล้วว่าลู่ซีจวี๋ไม่สามารถหลบหนีเสน่ห์ของหล่อนไปได้

เซเรน่าจึงแต่งตัวอย่างพิถีพิถันอยู่ในโรงแรม และมองดูรูปร่างเซ็กซี่ของตัวเองในบานกระจก เซเรน่าทาลิปสติกสีแดงด้วยความพึงพอใจ หยิบกระเป๋าขึ้นมาและเดินเข้าไปเคาะประตูห้องของลู่ซีจวี๋

นี่คือเวลาส่วนตัวของหล่อนกับลู่ซีจวี๋

หล่อนพยายามใช้โอกาสนี้ไล่ตามจับลู่ซีจวี๋

หล่อนยืดศีรษะตั้งตรงและยกมือขึ้นมาเคาะประตูห้องของลู่ซีจวี๋ด้วยท่าทางเย้ายวน

ลู่ซีจวี๋กำลังคัดแยกเอกสารที่จำเป็นอยู่

อันที่จริงเขาไม่จำเป็นต้องเดินทางมาทำธุระในครั้งนี้ แต่เขาแค่ต้องการเวลาสงบสติเพื่อชี้แจ้งความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเซเรน่า และความรู้สึกที่มีต่ออินอวี่โหรว

อินอวี่โหรวกับถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดเตือนเขาอยู่หลายครั้ง และไม่มีทางที่เขาจะไม่สังเกตเห็น

ลู่ซีจวี๋ไม่ใช่คนโง่เขลา ในทางกลับกันเขาฉลาดมาก

และตอนนี้ก็ถึงเวลาจัดการความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเซเรน่าแล้ว

เซเรน่ามีคู่หมั้นแล้วจะมาสารภาพรักกับเขาเพื่ออะไร?

เขาควรรักษาระยะห่างกับเซเรน่าอย่างจริงจัง เพราะพวกเขาทั้งสองก็มีคู่ครองกันอยู่แล้ว

ลู่ซีจวี๋ต้องการจัดระเบียบเอกสาร แต่เมื่อเขาสงบสติลงแล้วเขากลับรู้สึกว่าเขาคิดถึงอินอวี่โหรวจับใจ

ลู่ซีจวี๋ส่ายหัวอย่างทำอะไรไม่ถูก เขาบ้าไปแล้วจริง ๆ ทำไมเขาถึงมารู้สึกตัวเอาป่านนี้?

ถ้าอินอวี่โหรวโทรศัพท์มาหาเขา เขาจะอธิบายอย่างละเอียดอย่างแน่นอน

จนกระทั่งเสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น ลู่ซีจวี๋ก็กลับมามีสติอีกครั้ง เขาพบว่าเอกสารในมือของเขาไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปเลย

จากนั้นเขาก็ลุกขึ้นมาเปิดประตู และเห็นเซเรน่าอยู่ในชุดวาบหวิว

ลู่ซีจวี๋เป็นผู้ชาย ทุกอย่างที่เซเรน่าทำเป็นการชี้นำอย่างรุนแรงมาก เพราะฉะนั้นลู่ซีจวี๋จะไม่เข้าใจได้อย่างไร?

เขาขมวดคิ้วแล้วก้าวถอยหลัง “มีอะไร?”

เซเรน่ากำลังดื่มด่ำกับความสุขที่ได้อยู่กับลู่ซีจวี๋เพียงลำพังอยู่ และไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกติเล็ก ๆ น้อย ๆ ของ ลู่ซีจวี๋

“พี่ซีจวี๋ ฉันเห็นพี่ไม่ได้กินข้าวมาตลอดทั้งวันเลย ไปกินข้าวด้วยกันเถอะ” เซเรน่าเม้มริมฝีปากด้วยท่าทางเขินอาย และผู้ชายส่วนใหญ่จะไม่สามารถต้านทานสิ่งที่ล่อตาล่อใจเช่นนี้ได้

“พี่ไม่หิว เธอไปกินเถอะ” ลู่ซีจวี๋ปฏิเสธอย่างชัดเจน

เซเรน่าแปลกใจว่าทำไมลู่ซีจวี๋ถึงปฏิเสธ

หรือว่าการที่ลู่ซีจวี๋เต็มใจเดินทางมาทำธุระกับหล่อนไม่ได้หมายความว่าเขาหลงใหลในตัวหล่อน?

หากแต่เป็นสถานการณ์ปกติ ลู่ซีจวี๋ก็ไม่น่าจะปฏิเสธหล่อน

“พี่ซีจวี๋ ฉันไม่กล้าไปคนเดียว ได้ยินมาว่าที่นี่ตอนกลางคืนสวยมาก ฉันอยากออกไปดู” เซเรน่าแกล้งทำเป็นหวาดกลัว

หล่อนไม่เชื่อว่าลู่ซีจวี๋จะปฏิเสธหล่อนอีก

“เธอไม่ได้พาผู้ช่วยมาด้วยเหรอ?” หลังจากตระหนักถึงความรู้สึกที่มีต่ออินอวี่โหรวแล้ว ลู่ซีจวี๋ก็ตัดสินใจว่าจะไม่เข้าใกล้เซเรน่าอีกต่อไป

“ผู้ช่วยฉัน… เมื่อวานเขาเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว เพิ่งจะได้พักผ่อน ฉันไม่อยากรบกวนเขา” เซเรน่ากังวลมากที่ลู่ซีจวี๋ปฏิเสธหล่อนอย่างต่อเนื่อง

ผู้ช่วยอะไร? หล่อนไม่เคยคิดถึงผู้ช่วยตัวเองเลย เพราะเป้าหมายของหล่อนคือลู่ซีจวี๋มาโดยตลอด

“งั้นพี่จะไปบอกให้ผู้ช่วยเกาออกไปเป็นเพื่อน” ลู่ซีจวี๋พูดและเดินออกมาโดยวางแผนจะเดินไปเคาะห้องของผู้ช่วยเกา

เซเรน่าตื่นตระหนกมากรีบเดินเข้าไปคว้ามือของลู่ซีจวี๋ พร้อมกับร้องตะโกนว่า “พี่ซีจวี๋ ยังไม่เข้าใจอีกเหรอ? ฉันอยากไปกับพี่แค่คนเดียว”

“พี่ว่าพี่อธิบายให้เธอฟังหมดแล้วนะเซเรน่า พี่คิดกับเธอแค่น้องสาวเท่านั้น” ลู่ซีจวี๋สะบัดมือเซเรน่าออกและพูดบอกด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“แต่ แต่ที่พี่ยอมเดินทางมาทำธุระกับฉันก็เพราะว่าอยากอยู่กับฉันไม่ใช่เหรอพี่ซีจวี๋ ถ้าพี่ให้โอกาสฉัน ฉันจะทำทุกอย่างไม่ให้ด้อยไปกว่าอินอวี่โหรวเลย อีกอย่างพี่ไม่ได้ชอบอินอวี่โหรวสักหน่อย ที่ทนอยู่ก็เพราะลูก ฉันก็ทำได้นะพี่ซีจวี๋…”

“ใครบอกว่าพี่ไม่ได้ชอบ?” หลังจากเซเรน่าพูดจาเหลวไหลมามากมาย ลู่ซีจวี๋ก็พูดขัดจังหวะ

“อะไรนะ?” เซเรน่ามองดูลู่ซีจวี๋ด้วยสายตาเหลือเชื่อ และร่างกายของหล่อนก็แข็งทื่อทันที

ลู่ซีจวี๋มองตรงเข้าไปในดวงตาของเซเรน่าอย่างไม่หลบเลี่ยง “พี่บอกว่าพี่ชอบอวี่โหรว ไม่สิ พี่รักเธอ เซเรน่า ยอมแพ้ไปซะ ไม่งั้นก็อย่าหาว่าพี่ใจร้ายนะ”

นี่เป็นครั้งแรกที่ลู่ซีจวี๋พูดจาจริงจังแบบนี้กับเซเรน่า

ทว่าเซเรน่าไม่ได้อยู่ในอารมณ์ที่จะสังเกตเห็นอะไรมากนัก หัวสมองของหล่อนเต็มไปด้วยคำพูดของลู่ซีจวี๋เมื่อสักครู่นี้ที่บอกว่าเขารักอินอวี่โหรว

ลู่ซีจวี๋เป็นคนพูดเองกับปาก

เซเรน่าพยายามฝืนยิ้มและจ้องมองลู่ซีจวี๋ด้วยสายตาที่มีความหวัง “พี่ซีจวี๋ พี่โกหกใช่มั้ย? พี่ต้องโกหกฉันแน่ ๆ”

ลู่ซีจวี๋จะรักผู้หญิงอย่างอินอวี่โหรวได้อย่างไร?

มันเป็นเรื่องโกหกทั้งเพ

“ที่พี่พูดออกไปเป็นความจริงทั้งหมด และเธอก็น่าจะเข้าใจอารมณ์ของพี่ด้วย เซเรน่า พี่หวังว่าเธอจะดูแลตัวเองได้ อย่าให้เราจบลงด้วยการเป็นพี่น้องกันไม่ได้เลย” ลู่ซีจวี๋หันหลังกลับแล้วปิดประตูลง

เซเรน่าจ้องมองแผ่นหลังของเขาจนกระทั่งหายไป ก่อนจะนั่งลงกับพื้นและร้องไห้ออกมา

…

พวกถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่รู้แผนการของลู่ซีจวี๋และกำลังโกรธเขาเป็นฟืนเป็นไฟ

เธอพยายามปิดซ่อนมัน แต่อินอวี่โหรวก็ยังรู้เกี่ยวกับ การเดินทางไปทำธุระของลู่ซีจวี๋กับเซเรน่า

สีหน้าของอินอวี่โหรวบูดบึ้งมาก แต่เธอกลับไม่ได้พูดอะไรออกมาเลย

เธอยังจำเป็นต้องพูดอะไรเกี่ยวกับคนที่ไม่ได้รักเธออยู่อีกเหรอ?

ไม่มีความโศกเศร้าใดจะยิ่งใหญ่ไปกว่าการอกหัก และอินอวี่โหรวก็รู้สึกน่าสมเพชพอแล้ว

เธอไม่ควรทำแบบนี้ต่อไป

เธอพยายามควบคุมตัวเองไม่ให้สนใจข่าวคราวเกี่ยวกับลู่ซีจวี๋

บางทีถ้าไม่นึกถึงก็คงจะไม่เสียใจใช่ไหม?

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพาเสี่ยวเป่าไปรับอินอวี่โหรวออกจากโรงพยาบาล

เสี่ยวเป่าเป็นคนร่าเริงแจ่มใส ดังนั้นถงเหมี่ยวเหมี่ยวจึงหวังว่าอินอวี่โหรวจะรู้สึกดีขึ้นเมื่อเจอหน้าเสี่ยวเป่า

“คุณน้าอวี่โหรว ของขวัญที่ได้ออกจากโรงพยาบาลฮะ ผมทำขึ้นในวิชาหัตถกรรม” เสี่ยวเป่าหยิบซองจดหมายที่ห่อเอาไว้แน่นออกมาจากกระเป๋านักเรียนอย่างระมัดระวัง และหยิบกระดาษแข็งออกมา

อินอวี่โหรวมองดูใกล้ ๆ และพบว่ามันคือภาพวาดดอกลิลลี่

เสี่ยวเป่ามีฝีมือมากและภาพวาดดอกลิลลี่ก็ดูเสมือนจริงเช่นกัน

อินอวี่โหรวยิ้มกว้าง “น้าชอบมา ขอบใจนะจ้ะเสี่ยวเป่า”

“คุณน้าชอบก็ดีแล้วฮะ รีบคลอดน้องออกมาเล่นกับผมเถอะ” เสี่ยวเป่าแลบลิ้นอย่างซุกซน

เมื่อเห็นว่าเขามีความสามารถมากแค่ไหน อินอวี่โหรวก็อดไม่ได้ที่จะสัมผัสผมของเขา

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวตบไหล่ของอินอวี่โหรวเพื่อให้กำลังใจ จนกระทั่งอินอวี่โหรวยืดหลังตรงและคิดว่าไม่ว่าอย่างไรเธอก็ต้องยืนหยัดเพื่อลูก