พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 507 อย่าไปโกรธคนที่ไม่คู่ควร

ตอนที่ 507

อย่าไปโกรธคนที่ไม่คู่ควร

ในช่วงหลายวันที่ผ่านมานับตั้งแต่อินอวี่โหรวออกจากโรงพยาบาล ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็พาเธอไปเดินเล่นรอบ ๆ

เธอพยายามสร้างความทรงจำที่มีแต่ความสุข ให้หลงลืมความเจ็บปวดไปจนหมด

อารมณ์ที่แปรปรวนของอินอวี่โหรวค่อนข้างส่งผลกระทบต่อลูกในท้อง

หลังจากได้ออกมาวิ่งเล่น อารมณ์ของอินอวี่โหรวก็ดีขึ้นมาก

เธอไม่ได้พูดถึงลู่ซีจวี๋แล้ว แต่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็รู้ว่า อินอวี่โหรวยังคงให้ความสนใจอยู่

เธอแค่พยายามหลีกเลี่ยงสิ่งที่ทำให้เสียใจ

ครั้งนี้ลู่ซีจวี๋ใจร้ายมากจริง ๆ เขาเดินทางไปทำธุระกับเซเรน่าทั้งที่อินอวี่โหรวกำลังอยู่โรงพยาบาลได้อย่างไร?

เหตุการณ์นี้มีแต่จะสร้างความเข้าใจผิดมหันต์

ลู่ซีจวี๋รู้ว่าอินอวี่โหรวกังวลเรื่องนี้ แต่เขาก็ยังทำมันโดยเจตนา ซึ่งทำให้ทุกคนรับไม่ได้

หากเธอไม่ได้ตัดสินใจว่าจะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของพวกลู่ซีจวี๋อีก ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็คงจะโทรศัพท์ไปต่อว่าลู่ซีจวี๋อย่างแน่นอน

วันนี้อินอวี่โหรวชวนถงเหมี่ยวเหมี่ยวมาที่บ้าน

เนื่องจากถงเหมี่ยวเหมี่ยวต้องการเรียนรู้ของหวาน อินอวี่โหรวจึงจะสอนขั้นตอนการทำให้เธอ

บังเอิญว่าลู่ซีจวี๋ไม่อยู่บ้าน เธอจึงไม่ต้องหลบหนีไปบ้านตระกูลอินอีก ไม่อย่างนั้นการทะเลาะเบาะแว้งระหว่างพวกเขาจะทำให้เธอเหนื่อยหน่ายเปล่า ๆ

ส่วนผสมสำหรับของหวานทั้งหมดถูกเตรียมพร้อมเอาไว้แล้ว

แค่รอให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมาถึง

วันนี้เสี่ยวเป่าต้องไปโรงเรียน จึงมีเพียงถงเหมี่ยวเหมี่ยวที่แวะมาเท่านั้น

อินอวี่โหรวยื่นผ้ากันเปื้อนให้เธอ “ใส่ไว้ ไม่งั้นแป้งจะติดเลอะเสื้อเธอหมด”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวสวมผ้ากันเปื้อนอย่างเชื่อฟัง

“อันดับแรกเราต้องเติมน้ำลงไปในแป้งก่อน จากนั้นก็นวดแป้งเบา ๆ และใส่ไข่ไก่ลงไป” อินอวี่โหรวเริ่มทำก่อนเพื่อแสดงวิธีทำให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวดู

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเฝ้าดูอย่างระมัดระวังที่ด้านข้าง คอยติดตามการเคลื่อนไหวของอินอวี่โหรวและเรียนรู้วิธีการเหล่านี้ร่วมกัน

เธอมีพรสวรรค์ในการทำอาหาร เธอจึงสามารถทำมันออกมาได้ดี

หลังจากทำตามทีละขั้นตอนแล้ว ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็มองดูขนมอบเล็ก ๆ ที่กำลังถูกตกแต่งครีมอยู่ในมือของเธอด้วยความรู้สึกมหัศจรรย์

การทำขนมเป็นสิ่งที่ช่วยเยียวยาอย่างมาก และสิ่งสวยงามมักจะทำให้ผู้คนรู้สึกดีเสมอ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมองดูขนมอบสดใหม่ในมือและปล่อยให้มันเย็นชืดลง ก่อนจะกัดกินและหลับตาพริ้มอย่างพึงพอใจ “ว้าว รสชาติใช้ได้เลย อร่อยมาก”

“เหมี่ยวเหมี่ยว เธอเก่งมาก ทำครั้งแรกก็ออกมาดูดีเลย” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเป็นคนแรกที่สามารถทำมันออกมาอย่างสมบูรณ์แบบได้ตั้งแต่ครั้งแรก

การทำขนมนั้นไม่ง่ายเลย เธอจะต้องควบคุมปริมาณของวัตถุดิบทุกอย่าง ไม่เช่นนั้นรสชาติก็อาจจะผิดเพี้ยนได้

“เธอตั้งใจสอนฉันต่างหาก อาจารย์อิน” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวหยิบขนมชิ้นเล็ก ๆ ขึ้นมาส่งให้อินอวี่โหรว “ลองชิมดูสิ ลองดูว่ารสชาติเป็นยังไงบ้าง?”

นี่เป็นครั้งแรกที่เธอหัดลองทำขนมอบและเธอก็อยากจะแบ่งปันกับอินอวี่โหรว

อินอวี่โหรวไม่ถือสาและก้มหน้าลงไปกินขนมอบจากมือของถงเหมี่ยวเหมี่ยว

จากนั้นเธอก็ยกนิ้วโป่งให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยว “อร่อยมาก”

“ขอบใจสำหรับคำชม” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวตอบรับคำชมเชยจากอินอวี่โหรวด้วยความพึงพอใจ

“เดี๋ยวบ่ายนี้ฉันจะชงน้ำชาเพิ่ม จะสั่งให้เสี่ยวเถาไปเอาผงชาดำจากคุณปู่มาให้ รสชาติดีมาก เธอมาลองชิมดูนะ” ขนมอบเล็ก ๆ สองชิ้นเมื่อสักครู่นี้เป็นเพียงการทดลองเท่านั้น

เธอเตรียมวัตถุดิบเอาไว้มากมายเพราะกลัวว่า ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะทำผิดพลาดจนทำให้ส่วนผสมไม่เพียงพอ

แต่ใครจะรู้ว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะทำสำเร็จตั้งแต่ครั้งแรก

“ฉันจะช่วยเธอเอง อีกอย่างยังท้องอยู่ไม่ควรกินน้ำชาเยอะเกินไป กินให้พอดี ๆ พอ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดเตือน

อินอวี่โหรวรู้สึกโชคดีมากที่มีเพื่อนคอยเป็นห่วงเป็นใยอย่างถงเหมี่ยวเหมี่ยว

จนเธอรู้สึกอบอุ่นในหัวใจ “รู้แล้วน่า ฉันก็แค่ดื่มให้หายอยากบ้างบางครั้ง เหมี่ยวเหมี่ยว ฉันดีใจจังที่มีเธออยู่ด้วย”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวชะงักและจ้องมองอินอวี่โหรวด้วยสีหน้าจริงจัง “ก็แหงน่ะสิ เธอจำไว้นะว่าฉันจะดูแลเธอเอง เธอไม่ได้อยู่คนเดียว ต้องเข้มแข็งไว้นะรู้มั้ย?”

“อืม” อินอวี่โหรวไม่ใช่คนที่เปราะบางขนาดนั้น แม้ว่า ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะคอยดูแลอารมณ์ของเธออยู่เสมอก็ตาม

“เอาล่ะ มาทำอะไรสนุก ๆ กันดีกว่า จะได้ลืม ๆ เรื่องยุ่งยากพวกนั้นไปให้หมด” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวคว้ามือของ อินอวี่โหรวขึ้นมากระตุ้นให้เธอเริ่มทำขนม

หลังจากนั้นไม่นานขนมอบสดใหม่อันสวยงามจากฝีมือของถงเหมี่ยวเหมี่ยวกับอินอวี่โหรวก็พร้อมเสิร์ฟ

พวกเธอทั้งสองนั่งอาบแดดที่อบอุ่น ดื่มชาอันหอมกรุ่นและกินขนมอบอันแสนอร่อยอยู่บนเก้าอี้ผ้าใบในสวนหลังบ้าน ซึ่งนี่น่าจะเป็นกิจกรรมที่เพลิดเพลินที่สุดในชีวิตแล้ว

“อากาศดีจัง จนฉันง่วงนอนแล้ว” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดและหาวเพื่อบ่งบอกสถานการณ์

ช่วงนี้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็เทียวมาดูแลเธอ จนอินอวี่โหรวรู้สึกทุกข์ใจเมื่อมองเห็นความเหนื่อยล้าบนใบหน้าของ ถงเหมี่ยวเหมี่ยว

“ถ้าเหนื่อยมากก็ขึ้นไปพักบนห้องนอนแขกก่อนสิ ไม่ต้องรีบร้อนหรอก” อินอวี่โหรวพูด

“ก็ได้” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวง่วงมากจริง ๆ จนแทบจะไม่สามารถลืมตาได้

เธอเดินขึ้นไปยังห้องรับแขกที่อินอวี่โหรวเตรียมเอาไว้และผล็อยหลับไปในทันทีที่ศีรษะแตะหมอน

อินอวี่โหรวเดินออกมาจากห้องนอนและปิดประตูให้เธอเบา ๆ

ทว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวกลับถูกปลุกด้วยเสียงเรียกเข้าทางโทรศัพท์

คนที่โทรศัพท์มาหาคือกู้ชิง

หลังจากที่ฟังคำบรรยายของกู้ชิงแล้ว สีหน้าของ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมขึ้น

เธอจัดการเสื้อผ้าให้เรียบร้อยและรีบเดินลงมาชั้นล่าง

อินอวี่โหรวกำลังอ่านนิตยสารอยู่ในห้องนั่งเล่น รู้สึกแปลกใจมากเมื่อเห็นเธอเดินลงมา “ทำไมรีบลงมาจัง? ไม่นอนต่ออีกหน่อยเหรอ?”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวยังนอนหลับไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงเลย

“ที่บริษัทเกิดเรื่องน่ะ ฉันต้องกลับไปก่อน อวี่โหรว ช่วงนี้ฉันคงไม่ได้แวะมาหาอีกสักพักนะ พยายามอารมณ์ดีเข้าไว้และอย่าไปโกรธคนที่ไม่คู่ควรกับความรู้สึกของเธอเลย” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวตีมือเธอเบา ๆ

“อืม” อินอวี่โหรวไม่ได้ถามคำถามเพิ่มเติม แค่ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมาขลุกตัวอยู่กับเธอนานขนาดนี้ เธอก็พอใจมากแล้ว

หลังจากกลับมาถึงบ้าน ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็เตรียมเก็บข้าวของในทันที

มู่อวี้เฉิงบังเอิญเลิกงานเร็วกว่าปกติและกลับมาเห็นเธอกำลังเก็บข้าวของ

“เกิดอะไรขึ้น?” มู่อวี้เฉิงถาม

“ที่สาขาโรงงานมีเรื่องเกิดขึ้นน่ะ ฉันจะแวะไปดูสักหน่อย” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวบอกมู่อวี้เฉิงตามที่กู้ชิงบอกเธอ

การงานของสาขากำลังขาดดุลจำนวนมาก และไม่สามารถจัดการกับใบเสร็จรับเงินได้

กู้ชิงตรวจพบปัญหานี้โดยไม่ได้ตั้งใจและรีบรายงานเธอทันที

นี่เป็นเรื่องใหญ่ และลู่ซีจวี๋ไม่ได้อยู่ในเมืองเป่ย ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจึงต้องไปที่นั่นด้วยตัวเอง

เดิมทีเธอต้องการอยู่กับอินอวี่โหรวต่ออีกสองสามวัน แต่ใครจะรู้ว่าเรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้น

มู่อวี้เฉิงขมวดคิ้ว เรื่องนี้ค่อนข้างร้ายแรง

สำนักงานใหญ่ต้องส่งตัวผู้มีอำนาจไปดำเนินการด้วยตนเอง

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจึงต้องเดินทางไปดู

แต่หลังจากเหตุการณ์ครั้งที่แล้ว มู่อวี้เฉิงจะไว้วางใจให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเดินทางไปคนเดียวได้อย่างไร?

“พรุ่งนี้ค่อยไป ผมจะไปกับคุณ” หากพวกเขาทั้งสองจะไม่อยู่บ้านก็ต้องหาที่ฝากเลี้ยงเสี่ยวเป่าสักพัก

“ไม่ต้องห่วง ครั้งนี้ฉันจะพาเยี่ยชวงไปที่สาขาด้วย จะต้องไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้ว่ามู่อวี้เฉิงยุ่งจึงไม่อยากจะรบกวนเขา

“ไม่ ผมจะไปกับคุณ” มู่อวี้เฉิงต้องการติดตามไปด้วยถึงจะสบายใจ

เขาไม่สามารถยอมรับเหตุการณ์ก่อนหน้าที่เกิดขึ้นกับ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวได้

“บริษัทคุณไม่ยุ่งเหรอ?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวถามอย่างกังวล

“จะยุ่งแค่ไหนก็ไม่สำคัญเท่าภรรยาผมหรอก” หากเงินหมดก็ยังหาได้ แต่ภรรยาของเขานั้นมีเพียงคนเดียว

นอกจากนี้เขายังสามารถดูแลงานของเขาได้

“ก็ได้ งั้นพรุ่งนี้ไปกัน” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวขมวดคิ้วรู้สึกกังวลเกี่ยวกับสถานการณ์ของสาขา