พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 536 เธอคงทนไม่ไหวมานานแล้ว

ตอนที่ 536

เธอคงทนไม่ไหวมานานแล้ว

“ผมไม่เห็นด้วย” ลู่ซีจวี๋ลุกขึ้นยืนและจ้องมองอินอวี่โหรวด้วยดวงตาแดงก่ำ

เขาเพิ่งตระหนักถึงความรู้สึกที่มีต่ออินอวี่โหรว ดังนั้นเขาจึงอยากจะขอโทษอินอวี่โหรวอย่างอ่อนโยน

ความขัดแย้งระหว่างเขากับอินอวี่โหรวเกิดขึ้นเพราะ เซเรน่า ตอนนี้เขารับรู้ความจริงแล้วและเซเรน่าก็ได้รับโทษที่สมควรจะได้รับแล้ว ความขัดแย้งระหว่างพวกเขาก็ควรจะคลี่คลายลงด้วย

แต่ทำไมอินอวี่โหรวถึงยังจะหย่ากับเขาล่ะ?

สิ่งที่ลู่ซีจวี๋ไม่คาดคิดคือต่อให้ตอนนี้ไม่มีเซเรน่าแล้ว แต่สิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างเขากับอินอวี่โหรวและความเสียหายที่เขาทำลงไปกับอินอวี่โหรวนั้นไม่อาจลบล้างได้

คุณปู่ลู่กับพ่อแม่ลู่นึกไม่ถึงว่าอินอวี่โหรวจะร้องขอเช่นนี้ ทำให้พวกเขาทำอะไรไม่ถูกไปพักหนึ่ง

อย่างไรก็ตามลู่ซีจวี๋ทำผิดมามาก จึงเป็นเรื่องปกติที่อินอวี่โหรวจะขอหย่า

พ่อแม่ลู่มองหน้ากัน จากนั้นแม่ลู่ก็เดินเข้าไปหา อินอวี่โหรวด้วยรอยยิ้มบิดเบี้ยว “อวี่โหรว ทำไมไม่ให้โอกาสซีจวี๋อีกสักครั้งล่ะ? ซีจวี๋ก็แค่สับสน เดี๋ยวหลังจากนี้แม่จะช่วยเขาดูแลหนูให้ดีเอง”

คราวนี้อินอวี่โหรวไม่แม้แต่จะคิดและส่ายหัวอย่างหนักแน่น “หนูจะหย่าค่ะ”

คำพูดของอินอวี่โหรวเปรียบเสมือนคมกริชที่ทิ่มแทงลงไปในหัวใจของลู่ซีจวี๋และแผ่ขยายไปทั่วแขนขาของเขา ทำให้ร่างกายของเขาสั่นสะท้านไปด้วยความเจ็บปวด

อินอวี่โหรวเกลียดเขามากขนาดนี้เลยเหรอ? ไม่อยากอยู่กับเขาแม้แต่วินาทีเดียวเลยใช่ไหม?

“ไม่หย่าได้มั้ย? อวี่โหรว” สีหน้าของลู่วีจวี๋โศกเศร้ามากจนคนที่มองดูอยู่ทนไม่ไหว

พ่อแม่อินไม่ได้พูดอะไร

พวกเขารู้สึกอินอวี่โหรวตัดสินใจถูกต้องแล้ว

แค่คนคนเดียว ลู่ซีจวี๋ยังไม่สามารถดูแลอินอวี่โหรวให้ดี หนำซ้ำยังทำให้อินอวี่โหรวต้องทุกข์ทรมาน หากพวกเขายังอยู่ด้วยกันต่อไปก็ไม่รู้ว่าหลังจากนี้จะเกิดอะไรขึ้นอีก

หย่ากันก็ได้ หลังจากนี้อินอวี่โหรวอาจจะได้เจอคนที่ดีกว่า และต่อให้เธอต้องอยู่คนเดียวก็คงจะไม่ทุกข์ทรมานเท่านี้

อินอวี่โหรวมองดูท่าทางของลู่ซีจวี๋โดยไม่ได้รู้สึกเศร้าใจแม้แต่น้อย “เรื่องระหว่างเราไม่ต้องสานต่อแล้วล่ะ อย่าฝืนเลย พอเราหย่ากันแล้ว คุณกับฉันก็จะไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก”

“ผมไม่หย่า!” ลู่ซีจวี๋ร้องคำราม

อินอวี่โหรวต้องการยุติความสัมพันธ์กับเขา แต่เขาไม่เห็นด้วย

“ทำไมคุณถึงไม่เชื่อว่าผมรักคุณล่ะ? ผมต้องควักหัวใจออกมาแสดงให้คุณดูเลยมั้ย?” ลู่ซีจวี๋พูดเช่นนี้ท่ามกลางกลุ่มคนมากมาย แต่อินอวี่โหรวก็ยังไม่ต้องการเขา เขาจึงไม่สนใจกลุ่มคนอีกต่อไป

“ลู่ซีจวี๋ มาพูดแบบนี้ไม่คิดว่ามันน่าตลกไปหน่อยเหรอ? ถ้าคุณแสดงออกมาว่าคุณรักฉันจริง ๆ เรื่องของเราจะมาจบลงแบบนี้มั้ย?” ดวงตาของอินอวี่โหรวเริ่มเปลี่ยนไปเป็นสีแดง

หากพูดว่าเธอไม่รักลู่ซีจวี๋ คำพูดนั้นคงจะย้อนแย้งเกินไป

เธอแค่บีบบังคับให้ตัวเองตัดสินใจทำแบบนี้

การจากไปของลูกทำให้เธอมีสติมากขึ้น และการรักกับ ลู่ซีจวี๋ก็มีราคาจ่ายที่แสนแพงเกินไป

เธออยากจะกลับเข้ามาเลียแผลในกระดองเงียบ ๆ มากกว่าพยายามต่อสู้กับมอดในเปลวไฟ

เมื่อย้อนนึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ ลู่ซีจวี๋ก็ตระหนักได้ว่าเขาสารเลวมากแค่ไหน

เขาจึงลดเสียงลงเล็กน้อย “คุณกลับบ้านกับผมก่อนแล้วเราค่อยมาคุยกัน ผมรู้ว่าผมทำผิดกับคุณไว้มาก แต่คุณให้โอกาสผมอีกครั้งได้มั้ย?”

เขาทำผิดพลาดไปแต่เขาจะเปลี่ยนแปลงตัวเอง เพราะฉะนั้นอย่าทุบตีเขาจนตายเลยนะ

อินอวี่โหรวเบือนหน้าหนี ไม่มองไปทางเขาอีก

“อวี่โหรว ฟังที่ปู่พูดหน่อยนะ ตอนนี้มีเรื่องเกิดขึ้นมากมาย ทุกคนยังใจร้อนกันอยู่ รอให้เรื่องสงบลงก่อนแล้วค่อยคิดให้รอบคอบอีกครั้งได้มั้ย? ถึงตอนนั้นถ้าหนูยังอยากจะหย่า ปู่ก็จะไม่ว่าอะไรหนูเลย” คุณปู่ลู่ทนมองหลายชายตัวใหญ่ยักษ์ร้องขอความช่วยเหลือด้วยดวงตาแดงก่ำไม่ไหว เขาจึงอดไม่ได้ที่จะพูดช่วยลู่ซีจวี๋

แม้ว่าเขาจะรู้ว่าลู่ซีจวี๋โง่เขลา

แต่จะทำยังไงได้ ใครใช้ให้ไอเด็กเวรนี้เป็นหลานชายของเขาล่ะ?

อินอวี่โหรวลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้าเห็นด้วย “ค่ะคุณปู่”

สุดท้ายแล้วผลลัพธ์จะเหมือนเดิม เธอกับลู่ซีจวี๋จะหย่ากัน

“เอาล่ะ คุยกันเสร็จแล้ว เจอหน้าค่าตากันแล้วก็ออกไปได้แล้วมั้ย? อย่ามายืนขวางหูขวางตาอยู่” ผู้เฒ่าอินออกปากไล่แขกทั้งหลายอย่างไม่คำนึงถึงความสุภาพ

ทว่าทุกคนในตระกูลลู่ไม่กล้าพูดอะไร

แม่ลู่ลุกขึ้นยืนและบอกว่า “คุณลุงอิน ไม่ว่ายังไงอวี่โหรวก็ยังเป็นลูกสะใภ้ของพวกเรา ให้ฉันได้ดูแลเธอเถอะนะคะ”

แม่ลู่พยายามอย่างหนักเพื่อให้ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนได้มีโอกาสอีกครั้ง

“ไม่จำเป็น ตระกูลอินดูแลกันเองได้ เกิดปล่อยให้ตระกูลลู่ดูแลอีกก็ไม่รู้จะเกิดอะไรขึ้นบ้าง?” ผู้เฒ่าอินพูดหน้านิ่ง ไร้อารมณ์ใด ๆ

ใบหน้าของแม่ลู่เปลี่ยนเป็นสีซีดเผือด นึกไม่ถึงว่าผู้เฒ่าอินจะไม่หันมามองหน้าเธอด้วยซ้ำ

คุณปู่ลู่จึงออกมาคลี่คลายเรื่องดังกล่าว “งั้นฉันกลับก่อนนะ เดี๋ยวอีกสองวันจะมาเยี่ยมอวี่โหรวใหม่”

ผู้เฒ่าอินโกรธจัดมากจนไม่พูดตอบรับอะไรทั้งสิ้น

คุณปู่ลู่อยากจะรอจนกว่าความโกรธของผู้เฒ่าอินจะบรรเทาลงก่อนแล้วค่อยกลับเข้ามาอีกครั้ง

ลู่ซีจวี๋ไม่เต็มใจจะกลับไปจึงมองย้อนไปที่อินอวี่โหรวอีกครั้ง แต่เขาไม่มีทางเลือกอื่นจึงต้องจำใจกลับไปพร้อมกับพวกคุณปู่ลู่

“อวี่โหรว คิดดีแล้วใช่มั้ย?” แม่อินคอยสังเกตสีหน้าของอินอวี่โหรวอย่างระมัดระวัง

ในฐานะคนเป็นแม่ เธอสามารถบอกได้ว่าอินอวี่โหรวยังคงชอบลู่ซีจวี๋อยู่

“แม่คะ หนูคิดดีแล้วค่ะ” อินอวี่โหรวพยักหน้า

“ได้ ไม่ว่าลูกจะทำอะไร พ่อกับแม่ก็จะคอยสนับสนุนลูก” แม่อินถอนหายใจ

เธอนึกย้อนไปถึงตอนที่อินอวี่โหรวเข้ามาพูดคุยเรื่องงานแต่งอย่างมีความสุขเมื่อไม่นานมานี้ แต่ตอนนี้เรื่องต่าง ๆ กลับมาลงเอยเช่นนี้เสียได้

จากนั้นผู้เฒ่าอินก็บอกว่าจะออกไปเดินเล่นสูดอากาศและขอให้พ่อแม่อินออกไปด้วย

แม่อินอยากจะอยู่ดูแลอินอวี่โหรวในห้อง แต่พ่ออินกลับลากเธอออกไป

ตอนนี้จึงเหลือเพียงถงเหมี่ยวเหมี่ยวกับอินอวี่โหรวอยู่ในห้องผู้ป่วยกันสองคน

ผู้เฒ่าอินกลัวว่าเธอจะรู้สึกไม่สบายใจจึงให้พ่อแม่อินตามเขาออกมาด้วย

ภายในห้องผู้ป่วยตกอยู่ในความเงียบสงบอีกครั้ง

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมองดูอินอวี่โหรวด้วยอารมณ์สับสน “อวี่โหรว จะหย่ากับรุ่นพี่จริง ๆ เหรอ?”

เธอมองดูอินอวี่โหรวกับลู่วีจวี๋มาตลอดจนกระทั่งถึงวันนี้

ในตอนนั้นอินอวี่โหรวมีความรักที่บริสุทธิ์ต่อลู่ซีจวี๋

แต่ตอนนี้…

“ตอนนี้ฉันไม่มีแรงที่จะรักต่อไปแล้วล่ะ เหมี่ยวเหมี่ยว ฉันเหนื่อยมากจริง ๆ” อินอวี่โหรวปิดหน้า น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า

“ฉันเข้าใจเธอนะ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็เคยได้รับภาพถ่ายคลุมเครือของมู่อวี้เฉิงจนเข้าใจผิดเหมือนกัน เธอจึงอุ้มท้องพาเสี่ยวเป่าจากเมืองเป่ยไปอย่างใจร้าย

คนที่รักคุณสุดขั้วหัวใจจะยืนหยัดต่อสิ่งนั้นได้อย่างไร?

เธอยอมรับได้ที่มันเป็นเพียงความเข้าใจผิด แต่ในทางกลับกันอินอวี่โหรวต้องยืนมองลู่ซีจวี๋เอาอกเอาใจเซเรน่าต่อหน้า หนำซ้ำอินอวี่โหรวยังถูกกล่าวหาเพราะเซเรน่าอยู่บ่อยครั้ง

หากเป็นถงเหมี่ยวเหมี่ยวเอง เธอคงทนไม่ไหวมานานแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้นอินอวี่โหรวยืนกรานมานานมากจริง ๆ

อินอวี่โหรวพยายามมานาน แต่สุดท้ายก็ได้รับผลตอบแทนเช่นนี้ ช่างน่าเสียดายจริง ๆ

“เราไม่น่าเจอกันเลย ตอนนี้ฉันไม่กล้ารักใครอีกแล้วล่ะ” อินอวี่โหรวพูดเบา ๆ

มันเหมือนกับความฝัน และเมื่อตื่นจากความฝัน ทุกอย่างก็เป็นแค่ภาพลวงตา

เหมือนกับดอกไม้งามในตู้กระจก ถึงแม้ว่าจะได้สัมผัสแค่กระจกแต่ก็ไม่รู้สึกเสียใจเลย