พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 572 เขาควบคุมตัวเองไม่ได้

ตอนที่ 572

เขาควบคุมตัวเองไม่ได้

หลังจากออกมาจากสตูดิโอ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวยังคงสับสน

มันยังเหลือเวลาอีกชั่วโมงกว่า ๆ กว่าตารางเรียนที่อาจารย์ซ่งฉิงจัดไว้จะจบลง

ทำไมจู่ ๆ วันนี้อาจารย์ซ่งฉิงถึงสั่งให้เธอพัก?

หรือว่าการออกแบบของเธอจะแย่มากจน อาจารย์ซ่งฉิงไม่อยากเห็นหน้าเธอ?

เมื่อนึกถึงความเป็นไปได้นี้ อารมณ์ของถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ย่ำแย่ลงอย่างเห็นได้ชัด

มู่อวี้เฉิงมักจะมารับเธอที่สตูดิโออาจารย์ซ่งฉิงหลังเลิกเรียน

แต่วันนี้เธอเลิกเรียนเร็วกว่าปกติและไม่อยากรบกวน มู่อวี้เฉิง เธอจึงนั่งรถแท็กซี่กลับเอง

หลังจากนั่งรถแท็กซี่ไปได้สิบนาที ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็มาถึงอย่างรวดเร็ว

เมื่อมาถึงบ้านพัก ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ลากร่างที่เหนื่อยล้าเดินเข้าประตูบ้านไป

มันไม่ใช่ความเหนื่อยล้าทางร่างกาย แต่เป็นความเหนื่อยล้าทางจิตใจ

เธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่จู่ ๆ เธอก็รู้สึกเหนื่อยใจขึ้นมา

เธอเปิดประตูและเดินตรงไปที่ห้องอ่านหนังสือ เป็นตามที่คาดการณ์เอาไว้ มู่อวี้เฉิงกำลังนั่งพิมพ์เอกสารอยู่หน้าแลปท็อป

เมื่อมู่อวี้เฉิงเห็นเธอ เขาก็ผละตัวออกจากงานที่ทำอยู่ทันที

“ทำไมเร็ววันนี้กลับมาเร็วจัง?”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่พูดไม่จา เดินเข้าไปโอบกอดรอบเอวของมู่อวี้เฉิงและพิงพักกับร่างกายเขา

มู่อวี้เฉิงจับมือเธอและกอดเธอไว้ในอ้อมแขน ปล่อยให้เธอมานั่งลงบนตักเขา

“เกิดอะไรขึ้น? อารมณ์ไม่ดีเหรอ?” มู่อวี้เฉิงถูปลายจมูกเข้ากับจมูกของเธอ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวฝังศีรษะแน่นราวกับไม่ต้องการพูดคุยกับเขา

มู่อวี้เฉิงไม่ได้บีบบังคับเธอ และเอื้อมมือออกไปลูบหลังเธอเบา ๆ

หลังจากนั้นไม่นานถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ส่งเสียงอู้อี้และเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในสตูดิโอให้มู่อวี้เฉิงฟัง

“ฉันทำให้อาจารย์ซ่งฉิงผิดหวังใช่มั้ย? ฉันนี่มันไม่ได้เรื่องเลย” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวสูดจมูก ทำราวกับว่ากำลังจะร้องไห้

“ทำไมคุณคิดแบบนั้นล่ะ? เกิดป้าซ่งฉิงรู้ว่าคุณตีความหมายผิดแบบนี้ ป้าซ่งฉิงจะเศร้าเอานะ” มู่อวี้เฉิงทำอะไรไม่ถูก

“งั้น งั้นทำไมอาจารย์ซ่งฉิงถึงปล่อยให้ฉันเลิกเรียนไวขนาดนี้? เธอไม่ชอบฉันชัด ๆ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกำลังคิดจริงจังไปไกล

“แรงบันดาลใจมาแล้วก็ไป ป้าซ่งฉิงไม่อยากให้คุณกังวลจนเกินไป ถึงได้ให้คุณกลับมาพักผ่อนและกลับไปทำงานออกแบบที่ดีขึ้นในวันพรุ่งนี้ อีกอย่างคุณไม่ใช่มืออาชีพ ป้าซ่งฉิงเอามาตรฐานของเธอมาใช้กับคุณไม่ได้หรอก ไม่ต้องคิดมาก” มู่อวี้เฉิงพูดปลอบใจเบา ๆ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวค่อย ๆ สงบลงภายใต้คำปลอบประโลมของมู่อวี้เฉิง

แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังคงไม่เชื่อ “คุณพูดจริงหรือเปล่า?”

“งั้นคุณคิดยังไงล่ะ? ป้าซ่งฉิงให้ความสำคัญกับการออกแบบมากกว่าใคร ๆ ถ้าป้าไม่ชอบคุณป้าคงจะออกแบบมันเองแล้ว ทำไมจะต้องกังวลด้วย?” มู่อวี้เฉิงช่วยเธอวิเคราะห์สถานการณ์

“ที่คุณพูดก็มีเหตุผล” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวสูดลมหายใจและจำใจเชื่อตระกะของมู่อวี้เฉิง

เมื่อเห็นว่าหางตาของเธอแดงก่ำเล็กน้อย มู่อวี้เฉิงก็ยื่นนิ้วออกไปลูบไล้หางตาเธอเบา ๆ “อายุตั้งเท่าไหร่แล้ว ทำไมยังร้องไห้อยู่อีก?”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกำลังอ่อนไหวและไม่ได้สนใจอะไรเลย

แม้จะรู้สึกอับอายแต่เธอก็จะไม่มีทางยอมรับมัน

เธอหันหน้าหนี “ใครร้องไห้ คุณเหรอ? ฉันไม่ได้ร้องไห้สักหน่อย”

“ใช่ คุณไม่ได้ร้อง ผมร้องไห้เอง” มู่อวี้เฉิงแตะจมูกของเธอก่อนจะโอบวงแขนรอบเอวบางของถงเหมี่ยวเหมี่ยวและกอดเธอเอาไว้แน่น

หากมู่อวี้เฉิงไม่พูดก็คงจะไม่เป็นอะไร แต่พอเขาพูด ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกลับรู้สึกอับอายมากขึ้น

น้ำเสียงดังกล่าวเหมือนกับการเกลี้ยกล่อมเด็กน้อย

“อย่างพูดแบบนั้นกับฉันสิ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดบอกอย่างขุ่นเคือง

หางตากับปลายจมูกของเธอแดงก่ำเล็กน้อย ทว่าดวงตาที่มีน้ำตาเอ่อล้นออกมากลับดูแวววาวเป็นพิเศษ

เธอคิดว่าเธอทำตัวดุร้าย แต่ในสายตาของมู่อวี้เฉิงเธอกลับดูน่ารักมาก

เช่นเดียวกับลูกแมวตัวน้อยที่พองขน กางอุ้งมือสีชมพูออกและตะปบคุณเบา ๆ

มู่อวี้เฉิงรู้สึกว่าเธอน่ารักมากจนเขาอดไม่ได้ที่จะโน้มตัวลงไปจูบริมฝีปากสีแดงที่เผยอออกเล็กน้อย

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวตอบรับอย่างเชื่อฟังและยกมือขึ้นมาโอบรอบคอของมู่อวี้เฉิง

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นต่อไปนั้นเป็นสิ่งที่ไม่สามารถควบคุมได้

เธอกับมู่อวี้เฉิงสลับเปลี่ยนตำแหน่งกัน

เธอถูกผลักให้นั่งลงบนเก้าอี้และถูกล็อกตัวอยู่ในอ้อมแขนของมู่อวี้เฉิง

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวทำได้เพียงเอนตัวไปอีกข้างหนึ่งและตอบสนอง การเคลื่อนไหวบนเก้าอี้ค่อนข้างลึกล้ำมากกว่าปกติ

ในไม่ช้าถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป

เธอทำได้แค่ร้องขอความเมตตา “อวี้เฉิง พอแล้ว พอแล้ว”

“อดทนไว้” เสียงทุ้มและแหบแห้งของมู่อวี้เฉิงทำให้เขาดูมีเสน่ห์ที่แตกต่างออกไป

ท้ายที่สุดถงเหมี่ยวเหมี่ยวทำได้เพียงร้องไห้อยู่ในอ้อมกอดของมู่อวี้เฉิง

มู่อวี้เฉิงปฏิบัติกับเธออย่างอ่อนโยนมาโดยตลอด

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่สามารถต้านทานการกระทำที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันได้

เธอนึกไม่ถึงเลยว่ามู่อวี้เฉิงจะมีด้านที่ดุร้ายแบบนี้ และไม่รู้ว่าใช้เวลานานแค่ไหน ถงเหมี่ยวเหมี่ยวถึงได้หมดสติลง

เมื่อเห็นว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวหลับตาลง มู่อวี้เฉิงก็จูบเปลือกตาของเธอเบา ๆ เขาเคลื่อนไหวบนเก้าอี้อีกสองสามครั้งก่อนจะหยุดลง ทิ้งตัวแนบใบหูของถงเหมี่ยวเหมี่ยวและหอบเล็กน้อย

เขาอุ้มถงเหมี่ยวเหมี่ยวเข้ามาทำความสะอาดในห้องน้ำ ชำระล้างร่างกายตัวเอง อุ้มถงเหมี่ยวเหมี่ยวออกมานอนที่เตียงและผล็อยหลับไป

เมื่อถงเหมี่ยวเหมี่ยวตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ดวงตาของเธอก็เต็มไปด้วยความมืดมิด

ร่างกายของเธอเจ็บปวดรวดร้าวมากจนเธอยกนิ้วไม่ขึ้นด้วยซ้ำ

เธอตื่นนอนขึ้นมาทั้งที่ไม่รู้ว่าเป็นคืนนี้หรือคืนไหน ซึ่งมันทำให้เธอหวาดกลัวเล็กน้อย

จนกระทั่งเธอสัมผัสกับผิวหนังอุ่น ๆ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็รู้สึกโล่งใจ

เธอจิ้มหน้ามู่อวี้เฉิงอย่างไม่สบอารมณ์

ผู้ชายคนนี้กินไม่เคยอิ่มเลยสินะ

นับตั้งแต่เดินทางมาประเทศวาย พวกเขาทำกิจกรรมกันไปไม่น้อยเลย แต่มู่อวี้เฉิงกลับยังคงแข็งแกร่งเหมือนเช่นเคย และประคับประคองได้นานขึ้นทุกครั้ง

ทำให้เธอเริ่มทุกข์ทรมาน

แม้ว่าเธอจะรับมือไหวแต่เธอแข็งแกร่งไม่เท่าเขา และมันทำให้เธอรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจิ้มแก้มของเขา จนมู่อวี้เฉิงลืมตาตื่นขึ้นมา เขาจับนิ้วของถงเหมี่ยวเหมี่ยวและก้มลงจูบเบา ๆ “หิวมั้ย?”

“หิว” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวสัมผัสท้องที่ว่างเปล่าด้วยน้ำเสียงโศกเศร้า

เธอยังไม่ได้กินข้าวเย็น แต่กลับถูกมู่อวี้เฉิงลากไป ปู้ยี่ปู้ยำเสียก่อน

และไม่รู้ว่าตอนนี้มันจงลงหรือยัง

“แล้วคุณอยากกินอะไร? ผมจะไปทำมาให้” มู่อวี้เฉิงรู้ว่าเขาทำผิด แต่เขาควบคุมตัวเองไม่ได้

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวอร่อยมากจนเอาอดไม่ได้ที่จะลิ้มรสครั้งแล้วครั้งเล่า

ว่ากันว่าทั้งสองคนจะรู้สึกเบื่อหน่ายและเหน็ดเหนื่อยที่ต้องอยู่ด้วยกันตลอด แต่มู่อวี้เฉิงกลับไม่รู้สึกแบบนั้น

เขาชอบอารมณ์เล็ก ๆ น้อย ๆ ของถงเหมี่ยวเหมี่ยว และจดจำนิสัยพวกนั้นของถงเหมี่ยวเหมี่ยวได้ดี

มู่อวี้เฉิงรู้สึกประหลาดใจทุกครั้งที่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวทำพฤติกรรมบางอย่างต่อหน้าเขา ซึ่งมันเป็นด้านที่เขามักจะไม่ได้เห็นบ่อย ๆ

เช่นเดียวกับการขุดหาขุมสมบัติ ทุกตารางนิ้วของ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกำลังรอให้เขาสำรวจอยู่

“หม้อไฟ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวตอบกลับโดยไม่คิด

เธอกินอาหารเบา ๆ ในประเทศวายมานานแล้ว เธออยากจะกินอาหารอย่างอื่นบ้างแต่ไม่มีเวลาทำเลย

เธออยากกินหม้อไฟมานานแล้ว แต่ไม่มีโอกาสสักที

ใครใช้ให้มู่อวี้เฉิงบีบคั้นพละกำลังของเธอออกมาจนหมดล่ะ? เพราะฉะนั้นเธอกะจะบีบคั้นพลังของมู่อวี้เฉิงด้วย

“แน่ใจเหรอว่าอยากกินหม้อไฟ?” มู่อวี้เฉิงลุกขึ้นจากเตียง สวมเสื้อผ้าและลูบหัวถงเหมี่ยวเหมี่ยว