พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 571 ถ้ามีอยู่แล้วไม่รักษา ก็สมควรตายไปซะ

ตอนที่ 571

ถ้ามีอยู่แล้วไม่รักษา ก็สมควรตายไปซะ

อินอวี่โหรวหันกลับมามองทันทีที่ได้ยินเสียงนั้น เธอเห็น ลู่ซีจวี๋ที่เดินทางไปทำธุระจู่ ๆ ก็กลับมาโดยไม่บอกกล่าวมาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าบ้านตระกูลอิน

เขาทำหน้าโกรธเคืองขณะจ้องมองมาทางอินอวี่โหรวราวกับภรรยาที่นอกใจ ทำให้อินอวี่โหรวรู้สึกอึดอัดมาก

“ผมเหรอ ผมก็เป็นแฟนของอินอวี่โหรวไง แล้วคุณล่ะเป็นใคร?” ฉินคั่วรู้สึกว่ามันไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไรจึงพูดใส่สีตีไข่ลงไปเพิ่มเติม

“จริงเหรอ? อวี่โหรว?” ลู่ซีจวี๋จ้องมองอินอวี่โหรวด้วยสายตาเหลือเชื่อ

เขาหายไปนานจนอินอวี่โหรวมีแฟนใหม่แล้วเหรอ?

ไม่ เขาไม่เชื่อ

“เขาบีบบังคับคุณหรือเปล่า? อวี่โหรว บอกผมหน่อยได้มั้ย?” ลู่ซีจวี๋อยากได้ยินถ้อยคำปฏิเสธจากอินอวี่โหรวอย่างมาก

“เรื่องของผมกับอินอวี่โหรว ทำไมผมจะต้องบอกคุณด้วย? คุณคิดว่าคุณเป็นใคร?” ฉินคั่วรู้สึกไม่พอใจที่ลู่ซีจวี๋เมินเฉยต่อเขา

“ฉัน…” หากเขาเป็นสามีของอินอวี่โหรว ตอนนี้เขาคงสูญเสียภรรยาไปแล้ว

ทว่าตอนนี้เขากับอินอวี่โหรวหย่ากันแล้ว

ด้วยเหตุนี้ เขาจะไปตั้งคำถามกับอินอวี่โหรวด้วยสถานะอะไร?

เขาพบว่าเขาไม่มีสถานะจริง ๆ

“เอ๊ะ? หรือว่าคุณคืออดีตสามีของอินอวี่โหรว?” ฉินคั่วทักถามและจ้องมองลู่ซีจวี๋ด้วยดวงตาเฉียบคมตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า

จากนั้นเขาก็เยาะเย้ยเบา ๆ ด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยาม “ก็ไม่เท่าไหร่นี่”

“แกก็งั้น ๆ แหละ” ลู่ซีจวี๋ประชันสายตากับฉินคั่วอย่างไม่เกรงกลัว

ดวงตาของชายสองคนประชันกันกลางอากาศ ก่อนจะเกิดฝุ่นละอองจากการแตกสลายออกเป็นเสี่ยง ๆ

อินอวี่โหรวไม่อยากอธิบายและไม่อยากมานั่งฟังการทะเลาะวิวาทแบบเด็ก ๆ ของพวกเขา เธอจึงหยิบกระเป๋าและเดินเข้าไปข้างในบ้าน

เจ้าของเรื่องจากไปแล้ว และลู่ซีจวี๋กำลังจะเดินตามเข้าไป แต่ฉินคั่วกลับก้าวมาข้างหน้าและขวางทางลู่ซีจวี๋เอาไว้

ใบหน้าของลู่ซีจวี๋มืดมนลงทันที ออร่าข้างกายเย็น ยะเยือกจนน่าสะพรึงกลัว

แต่คนอย่างฉินคั่วจะกลัวหรือไง? อีกฝ่ายก็ไม่แตกต่างไปจากสุนัขจิ้งจอกที่แอบอ้างบารมีเสือนักหรอก

“แกยังมีหน้าตามเข้าไปอีกเหรอ?” ก่อนจะเจอกับ อินอวี่โหรว ฉินคั่วได้ตามสืบเรื่องราวทั้งหมดของอินอวี่โหรวมาแล้ว

“แกเป็นใคร? แกคิดว่าตัวเองมีสถานะสูงส่งในใจของ อวี่โหรวนักหรือไง?” ลู่ซีจวี๋เยาะเย้ย

ฉินคั่วเหยียดนิ้วออกและทำท่าทางต่อหน้าลู่ซีจวี๋ “ก็มากกว่าแกหลายล้านเท่า”

“อย่าคิดว่าแน่นักเลย” ลู่ซีจวี๋ยังคงยึดมั่นตามเดิม

วันนี้ตอนที่เขาเห็นฉินคั่ว เขารู้สึกถึงวิกฤติขั้นรุนแรง

นี่คือสัญชาตญาณดุจสัตว์ร้ายในหมู่ผู้ชาย

เขารู้ว่าความรู้สึกที่อินอวี่โหรวมีต่อเขานั้นแตกต่างออกไป

แต่สิ่งเดียวที่เขามั่นใจได้คืออินอวี่โหรวไม่ได้รักอีกฝ่าย

เขาอยากจะฉวยโอกาสจากเรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้น คว้าเธอมาครอบครองก่อนที่ใครจะเข้ามาแทนที่

“ไปหาน้องสาวที่แสนดีของแกซะ หล่อนพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้ได้อยู่กับแก แกไม่ซาบซึ้งใจเลยหรือไง?” น้ำเสียงของฉินคั่วฟังดูเอื่อยเฉื่อยอยู่เสมอ แต่ทุกคำพูดของเขากลับจี้ตรงจุด

ลู่ซีจวี๋กำหมัดแน่น

สำหรับเรื่องของเซเรน่า เขารู้สึกเสียใจกับอินอวี่โหรว จริง ๆ

แต่นี่เป็นเรื่องระหว่างเขากับอินอวี่โหรว และเขาไม่จำเป็นต้องอธิบายให้คนนอกฟัง

ลู่ซีจวี๋ก้าวไปข้างหน้าและผลักฉินคั่วออกไป “ไม่เกี่ยวอะไรกับแก”

ออร่าของฉินคั่วเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เขาชี้นิ้วไปที่ลู่ซีจวี๋และผลักลู่ซีจวี๋ออกอย่างแรง “ทำไมจะไม่เกี่ยว? อินอวี่โหรวเป็นแฟนของฉัน”

แต่ก่อนที่ลู่ซีจวี๋จะพูดอะไร ฉินคั่วก็เขยิบเข้ามาใกล้และพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาที่แฝงไปด้วยคำเตือนอันหนักแน่น “แกรู้มั้ย? ถ้ามีอยู่แล้วไม่รักษา… ก็สมควรตายไปซะ”

ลู่ซีจวี๋อยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่เขาไม่สามารถหักล้างคำพูดดังกล่าวได้เลย เขาทำได้เพียงลดมือลงและมองดูห้องของอินอวี่โหรวด้วยสายตามืดมน

…

ขณะที่ฝั่งของอินอวี่โหรวกำลังมีพายุนองเลือด ฝั่งของ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกลับสงบสุข

เธอเข้าร่วมการออกแบบแหวนแต่งงานกับอาจารย์ซ่งฉิง และคอยช่วยอาจารย์ซ่งฉิงเป็นครั้งคราว

เธอค่อย ๆ คุ้นเคยกับทุกคนในสตูดิโอ

ทุกคนคิดว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวเป็นนักเรียนคนใหม่ของอาจารย์ซ่งฉิง และถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ไม่ได้พูดอธิบายอะไรมากนัก

มีเพียงผู้ช่วยของอาจารย์ซ่งฉิงเท่านั้นที่รู้ว่าอาจารย์ซ่งฉิงช่วยออกแบบชุดแต่งงานของเธอ

ครั้งสุดท้ายที่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเข้าไปดูชุดแต่งงาน พวกเขาเข้าไปในห้องทำงานของอาจารย์ซ่งฉิงกันเพียงลำพังจึงไม่มีใครรู้เรื่องนี้

เธอคิดว่าทุกคนในสตูดิโอเป็นคนดีมาก แต่จริง ๆ แล้วทุกคนกลับมีเจตนาแอบแฝง

เธอกลายเป็นเสี้ยนหนามในสายตาของใครหลาย ๆ คน และพวกเขาก็คิดว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะเข้ามาฉกฉวยโอกาสของพวกเขา

เนื่องจากการแข่งขันการออกแบบครั้งต่อไป อาจารย์ซ่งฉิงจะส่งนักเรียนที่มีคุณสมบัติโดดเด่นเท่านั้น

ดังนั้นทุกคนจึงพยายามค้นหาแรงบันดาลใจอย่างหนัก โดยคิดว่าต้องการให้คนทั้งโลกเห็นผลงานของตนเอง

ในตอนแรก ผู้คนในสตูดิโอต่างตื่นเต้นกันมาก

จนกระทั่งพวกเขาเห็นถงเหมี่ยวเหมี่ยว พวกเขาก็เริ่มไม่แน่ใจ

นักเรียนหลายคนของอาจารย์ซ่งฉิงกำลังรวมตัวจับเข่าคุยกันอยู่ในห้องน้ำชา

พวกเขาไม่ใช่แค่นักเรียนของอาจารย์ซ่งฉิงเท่านั้น แต่ยังเป็นพนักงานด้วย

คนที่เข้ามาทำงานและเรียนรู้ในสตูดิโอของอาจารย์ซ่งฉิงได้มีจำนวนแค่หนึ่งในหมื่นคนเท่านั้น

ดังนั้นพวกเขาจึงวางตัวหยิ่งทะนงเล็กน้อย

“เธอคิดว่าคนมาใหม่มีภูมิหลังเป็นไง?”

“ใครจะไปรู้ล่ะ? แต่เห็นเธอตัวติดกับอาจารย์ซ่งฉิงทั้งวันเลย ไม่รู้เข้าไปทำอะไรในออฟฟิศบ้าง ครั้งล่าสุดฉันเห็น อาจารย์ซ่งฉิงขอให้เธอช่วยจัดข้อมูลสำหรับการแข่งขันด้วยนะ”

“อา?” นักเรียนคนหนึ่งปิดปากด้วยความตกใจ “อาจารย์ซ่งฉินทำแบบนั้น มันต่างจากการแอบเฉลยข้อสอบยังไง?”

“นั่นน่ะสิ ฉันเห็นอาจารย์ซ่งฉิงพาเธอไปออกแบบด้วยกันด้วยนะ ถ้าอาจารย์ซ่งฉิงพาเธอไม่ออกแบบเป็นการส่วนตัว แล้วพวกเรายังจะมีโอกาสอยู่มั้ย?”

“ฉันไม่ยอมหรอก พวกเราตั้งใจกันขนาดนี้ เธอมีสิทธิ์อะไรมาใช้เส้น?”

“แล้วเราจะทำยังไง? ตั้งแต่เธอมาที่นี่ อาจารย์ซ่งฉิงก็ยิ้มแก้มปริทุกวัน พวกเราไม่เคยมีใครทำให้อาจารย์พึงพอใจได้เลย จะทำยังไงกันดี?”

“แต่เราสั่งสอนบทเรียนให้เธอได้ ให้เธอว่าความยุติธรรมมันเป็นยังไง!”

“จะทำยังไงล่ะ?”

หลายคนกระซิบกระซาบกันจนกระทั่งค้นพบแผนการที่จะทำให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวอับอาย พวกหล่อนปรึกษาหารือกันและยิ้มเยาะอย่างภาคภูมิใจ

ตอนนี้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวยังไม่รู้เจตนาร้าย ๆ ของพวกหล่อน

เธอกำลังช่วยอาจารย์ซ่งฉิงจัดระเบียบของอยู่ในห้องทำงาน

คราวเมื่อออกแบบแหวนแต่งงานวันนี้ เธอกับ อาจารย์ซ่งฉิงพบเจอปัญหาที่ยากลำบาก ดังนั้นอาจารย์ซ่งฉิงจึงบอกให้เธอลองผ่อนคลายดู ลองไปทำงานอย่างอื่นหรือหาเวลาพักผ่อนให้ตัวเองก่อน

อาจารย์ซ่งฉิงรู้ว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวต้องการออกแบบให้มันออกมาดีที่สุด

แต่เมื่อไหร่ก็ตามที่คิดจะทำอะไรให้ออกมาดีที่สุด ผลลัพธ์มันมักจะสวนทางเสมอ

บางครั้งการออกแบบก็เกิดขึ้นตามความรู้สึก และผลลัพธ์จะออกมาดีกว่าที่ตั้งใจเอาไว้มาก

อย่างไรก็ตามถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่ใช่มืออาชีพ ดังนั้นการทำได้เท่านี้จึงไม่เลวเลย

เมื่อเห็นถงเหมี่ยวเหมี่ยวจัดเรียงสิ่งของอย่างเหม่อลอย อาจารย์ซ่งฉิงก็เดินเข้ามาหยิบต้นฉบับจากมือของ ถงเหมี่ยวเหมี่ยว

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกลับมาได้สติอีกครั้งและเห็น อาจารย์ซ่งฉินยืนอยู่ข้าง ๆ เธอ เธอจึงถามด้วยความสงสัยว่า “อาจารย์ซ่งฉิง มีอะไรเหรอคะ?”

ทั้งสองเห็นพ้องตรงกันว่าจะเรียกอาจารย์ซ่งฉิงเมื่ออยู่ข้างนอก และเรียกคุณป้าซ่งฉิงเมื่ออยู่ที่บ้าน

ดังนั้นชื่อเรียกจึงเปลี่ยนกลับมาอีกครั้ง

อาจารย์ซ่งฉิงจัดเรียงไฟล์ต้นฉบับ ก่อนจะหันไปตบไหล่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเบา ๆ “วันนี้กลับบ้านก่อนเถอะ ไปพักผ่อนให้เต็มที่”