พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 570 อยากเป็นแฟนฉันมั้ย?

ตอนที่ 570

อยากเป็นแฟนฉันมั้ย?

ฉินคั่วรู้อยู่แก่ใจว่าเขาไม่สามารถกดดันอีกฝ่ายมากเกินไป

เปลวไฟที่กำลังแผดเผาในดวงตาของเขาจึงมอดไหม้ลงทันที

เขาเอนหลังลงบนเก้าอี้อย่างเกียจคร้าน “เราก็ต้องเป็นเพื่อนกันอยู่แล้ว หรือเธอคิดว่าเราเป็นอะไรกันล่ะ? อย่าบอกนะว่าเธอแอบชอบฉัน?” ฉินคั่วจงใจทดสอบทัศนคติของอินอวี่โหรว

อินอวี่โหรวรู้สึกว่าฉินคั่วกำลังพยายามทำให้เธออับอาย

ทว่าเธอหยอกล้อไม่เก่งเท่าฉินคั่ว “ใช่ ฉันแอบชอบพี่ พี่จะทำไม?”

“ดีเลย ฉันก็ชอบเธอเหมือนกัน เรามาคบกันเถอะ” ฉินคั่วพูดออกไปด้วยน้ำเสียงจริงจัง จนทำให้อินอวี่โหรวกำลังรู้สึกว่าเขากำลังพูดความจริงอยู่

แต่ถึงอย่างนั้นอินอวี่โหรวก็ยังคิดว่ามันเป็นแค่ภาพลวงตา

ฉินคั่วจะมาจริงจังอะไรกับเธอ? มันก็แค่เรื่องขำขัน

“พี่ช่วยทำตัวปกติหน่อยได้มั้ย?” อินอวี่โหรวไม่ตอบคำถามเขา

“ได้ ไม่ว่าเธอจะพูดอะไร ฉันก็จะเชื่อฟังเธอ” หลังจากอินอวี่โหรวพูดขึ้น ฉินคั่วก็เปลี่ยนท่าทางและทำตัวเชื่อฟัง

ทั้งสองพูดคุยกันอยู่สักพัก ฉินคั่วก็เรียกพนักงานมารับเมนู

พนักงานเสิร์ฟเดินเข้ามาหาอย่างว่องไว “คุณฉิน รับอะไรดีคะ?”

ฉินคั่วกวาดสายตามอง เขียนเครื่องหมายถูกในช่องอาหารและยื่นใบเมนูให้กับพนักงาน

หลังจากอินอวี่โหรวได้ยินชื่อรายการอาหาร เธอก็ตระหนักได้ว่าอาหารพวกนี้เป็นเมนูที่เธอชื่นชอบ

ตามจริงแล้วมันไม่น่าแปลกใจเลย เพราะเธอกับฉินคั่วเคยกินข้าวด้วยกันอยู่บ่อยครั้ง

ดังนั้นจึงเป็นเรื่องปกติที่ฉินคั่วจะรู้ว่าเธอชอบกินอะไร

ทว่าสิ่งที่อินอวี่โหรวไม่คาดคิดคือฉินคั่วจดจำเมนูอาหารที่เธอชอบกินได้จริง ๆ

การที่นายน้อยฉินจดจำสิ่งใดสิ่งหนึ่งได้นั้นยากเย็นกว่าการปีนขึ้นไปบนท้องฟ้าเสียอีก

ย้อนกลับไปสมัยมหาวิทยาลัย ฉินคั่วเปรียบเสมือนตัวแทนแห่งความเย่อยิ่งและเผด็จการ

เขาไม่สนใจอะไรและจดจำใครไม่ได้เลย

ดังนั้นใครหลายคนจึงอิจฉาอินอวี่โหรวที่ได้กินข้าวกับ ฉินคั่ว

ทว่าอินอวี่โหรวไม่คิดอะไร

เนื่องจากเธอเคยติดอยู่ข้างนอกกับฉินคั่ว ทั้งสองพยายามเอาชีวิตรอดอยู่นานกว่าจะได้รับความช่วยเหลือ

พวกเขาฝ่าฟันความทุกข์ยากมาด้วยกัน ดังนั้นจึงไม่แปลกที่ฉินคั่วจะปฏิบัติต่อเธอแตกต่างออกไปหรือเปล่า?

อินอวี่โหรวคิดว่าทั้งหมดเกิดขึ้นจากเรื่องราวต่าง ๆ ในอดีต

“มันยากมากเลยนะที่พี่จะจำได้ว่าฉันชอบกินอะไร” อินอวี่โหรวเงยหน้าขึ้น น้ำเสียงฟังดูจงใจพูดเล็กน้อย

“ใครจะไปลืมอินอวี่โหรวของเราได้ล่ะ?” ฉินคั่วจะถูกอินอวี่โหรวยั่วยุง่าย ๆ ได้อย่างไร?

ประสบการณ์ชีวิตของเขากับอินอวี่โหรวไม่ได้ใกล้เคียงกันเลยแม้แต่น้อย

“ใช่ ๆ ๆ” ตอนนี้อินอวี่โหรวเริ่มคุ้นเคยกับวิธีการพูดจาของฉินคั่วแล้ว

เธอค้นพบว่าฉินคั่วในตอนนี้มีความเจียมเนื้อเจียมตัวน้อยกว่าเมื่อก่อน

แต่ถึงแม้ว่าฝีปากของเขาจะคมคาย อินอวี่โหรวก็ไม่ได้รู้สึกรังเกียจ

คงเป็นเพราะว่าฉินคั่วไม่ได้พูดจาว่าร้ายอะไรใส่เธอ

เมื่อเปรียบเทียบกับใครบางคน เขายังดีกว่ามาก

หลังจากอาหารมาเสิร์ฟแล้ว อินอวี่โหรวก็รู้สึกหิวพอดี ดังนั้นอินอวี่โหรวจึงกินเข้าไปเยอะมาก

ฉินคั่วมองดูเธอนั่งกินข้าวด้วยท่าทางสง่างาม ขณะที่เขานั่งเท้าคางและเขี่ยอาหารตรงหน้าด้วยความเบื่อหน่าย

อินอวี่โหรวกินอาหารไปได้สองคำก็สังเกตเห็นว่าฉินคั่วกำลังจ้องมองมาที่เธอ

เธอเห็นว่าเขาไม่ได้แตะต้องอาหารตรงหน้าเลย

อินอวี่โหรวจึงถามด้วยความสับสน “ทำไม? อาหารไม่ถูกปากเหรอ?”

“ไม่ ก่อนมาที่นี่ฉันกินมาเยอะแล้ว กินต่อไม่ไหวแล้วล่ะ” ฉินคั่วยักไหล่

เขาไม่ชอบอาหารรสหวานพวกนี้และเกลียดของหวานมาก ๆ แต่ตอนที่อยู่กับอินอวี่โหรว เขาพยายามบีบบังคับตนเองให้ลองชิมมันสักสองคำ

“แล้วทำไมสั่งมาเยอะขนาดนี้? จะไม่เสียเปล่าเหรอ?” อินอวี่โหรวรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อยเมื่อมองดูอาหารจานใหญ่ตรงหน้าเธอ

“ขอแค่เธอชอบกินก็พอ” ฉินคั่วไม่คิดว่ามันมากเกินไป

ตราบใดที่อินอวี่โหรวชอบ เขาก็สามารถสั่งให้ร้านอาหารทำอาหารทั้งร้านมาเสิร์ฟให้เธอได้

“ฉันชอบกินก็จริง แต่กินไม่หมดหรอก” อินอวี่โหรวทำอะไรไม่ถูก

ฉินคั่วยังคงเป็นเหมือนเดิม ไม่รู้จักควบคุมตัวเองเลย

ไม่ว่ามันเยอะแค่ไหน ถ้าอยากได้ก็จะเอาให้ได้

“คราวหน้าอย่าสิ้นเปลืองแบบนี้นะรู้มั้ย?” อินอวี่โหรวพูดสั่งการหน้านิ่ง

ฉินคั่วที่ได้ยินคำพูดของเธอรู้สึกว่ามันน่าสนใจมาก

“อินอวี่โหรว เธอมีสิทธิ์อะไรมาสั่งให้ฉันเชื่อฟังเธอ? คนเดียวที่จะสั่งฉันได้ก็คือแฟนฉันเท่านั้น เธออยากเป็นแฟนฉันมั้ยล่ะ?” ฉินคั่วเคาะโต๊ะ ดวงตาหรี่ลงและมีรูปทรงคล้ายสระอิเล็กน้อย

“พอเถอะ ฉันต่อสู้กับแฟนสาวสิบกว่าคนของพี่ไม่ไหวหรอก” อินอวี่โหรวอย่างทำอะไรไม่ถูก

สมัยเรียนมหาวิทยาลัย เธอรู้เรื่องทุกอย่างเกี่ยวกับฉินคั่ว

เขาเปลี่ยนแฟนบ่อยอย่างกับเปลี่ยนเสื้อผ้า ตระกูลฉินมีธุรกิจขนาดใหญ่ก็จริง แต่ฉินคั่วเจ้าชู้มากและมีผู้หญิงจำนวนมากที่มาเกาะติดเขา

เพียงแค่ได้คบหากับฉินคั่วก็ได้คุยโวไปหลายวันแล้ว

หลังจากได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าของฉินคั่วก็แข็งทื่อทันที

เขาหลงลืมไปได้อย่างไรว่าอินอวี่โหรวรู้เรื่องโง่เขลาทั้งหมดที่เขากระทำไปในวัยเด็ก

มาพูดอธิบายตอนนี้มันคงสายไปแล้วหรือเปล่า?

เขาคบหากับแฟนสาวพวกนั้นก็จริงแต่เขาแทบจะไม่เคยแตะต้องพวกเธอเลย หรือต่อให้เขาแตะต้องจริง ๆ มันก็เพียงเพื่อตอบสนองความต้องการทางสรีรวิทยาของเขาเป็นครั้งคราวเท่านั้น

หลังจากเจอกับอินอวี่โหรว เขาก็ยับยั้งชั่งใจตนเองและพยายามรักษาภาพพจน์เป็นรุ่นพี่ที่ดีต่อหน้าเธอ

น่าเสียดายที่เธอยังไปรู้เรื่องอะไรที่ไม่ควรรู้

“ก็แค่เล่น ๆ” ฉินคั่วเกาหัวแล้วพูดอธิบาย

“ฉันรู้” ฉินคั่วไม่เคยจริงจังกับอะไรเลย

ฉินคั่วเกาหัวอย่างหงุดหงิด ดูเหมือนว่ายิ่งเขาพูดอธิบายมากเท่าไหร่ก็ยิ่งแย่ลงกว่าเดิมมากเท่านั้น

แต่เขาจะใช้เวลาพิสูจน์ให้เธอเห็น

ตอนนี้พวกเขาเพิ่งโคจรกลับมาพบกัน ถึงอยากจะทำอะไรก็คงทำไม่ได้มาก

อินอวี่โหรวค่อย ๆ ก้มหน้าก้มตากินข้าว

เธอไม่เข้าใจว่าทำไมหลังจากเธอพูดคุยกับฉินคั่วแล้ว จู่ ๆ ฉินคั่วถึงได้อารมณ์เสียขึ้นมา

บทสนทนาฟังดูปกติอย่างเห็นได้ชัด

อินอวี่โหรวไม่เข้าใจว่าทำไมฉินคั่วถึงโกรธ

อารมณ์ของฉินคั่วนั้นไม่เคยคาดเดาได้แม้แต่ครั้งเดียว

เธอก้มหน้ากินอาหารเงียบ ๆ โดยไม่สนใจฉินคั่ว

จนกระทั่งเธอกินเสร็จ ฉินคั่วก็ส่งของหวานให้เธออย่างคุ้นเคย

“ขอบคุณ” อินอวี่โหรวของคุณเขา

“อินอวี่โหรว ตอนนี้มีแฟนหรือยัง?” ฉินคั่วมองดู อินอวี่โหรวกินขนม พลางคิดในใจว่าเขาไม่เคยเบื่อที่จะมองดูเลย

อินอวี่โหรวรู้สึกว่าไม่เพียงแต่อาหารเท่านั้นที่ถูกปากเธอ แต่ขนมหวานของที่นี่ยังอร่อยมากอีกด้วย

เพียงแค่กินอาหารเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็ทำให้อินอวี่โหรวรู้สึกดีขึ้น

“ก็…” เธอตักขนมหวานใส่ปากและครุ่นคิดอยู่พักหนึ่งก่อนจะตอบว่า “ไม่มี และไม่คิดจะมีด้วย”

ดวงตาของฉินคั่วมืดมนลงทันทีที่ได้ยินเช่นนั้น “ทำไมไม่คิดจะมี?”

“แค่รู้สึกเหนื่อย และไม่อยากมีอีกแล้ว” อินอวี่โหรวถอนหายใจ

“เรื่องแบบนี้ขึ้นอยู่กับบุคคล ถ้าอยู่กับฉัน เธอก็ไม่คิดงั้นหรอก” ฉินคั่วค่อย ๆ พูดบอก

“ลืมมันซะเถอะ” น้ำเสียงของอินอวี่โหรวเต็มไปด้วยความไม่วางใจอย่างชัดเจน

คบหากับฉินคั่วเนี่ยนะ? เธอไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้เลย

หลังจากที่ทั้งสองกินอาหารเสร็จแล้ว ฉินคั่วก็ไปส่ง อินอวี่โหรวที่บ้าน

จนกระทั่งมาถึงประตูรั้ว อินอวี่โหรวก็บอกลาฉินคั่ว

ฉินคั่วมองดูอินอวี่โหรวด้วยดวงตาแห่งความครอบงำที่ขยายใหญ่ขึ้นในความมืดมิด “อินอวี่โหรว พรุ่งนี้ออกไปเล่นกันมั้ย?”

“ดะ…”

“มันเป็นใคร?” ขณะที่อินอวี่โหรวกำลังจะตอบตกลง เสียงอันเยือกเย็นราวกับพายุหิมะก็ดังมาจากทางด้านหลัง ทำให้ผู้ฟังถึงกับตัวสั่นเทา