พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 581 ยังรู้สึกโมโห

ตอนที่ 581

ยังรู้สึกโมโห

ผลของการทำตามอำเภอใจของมู่อวี้เฉิงตลอดทั้งคืนทำให้ตื่นเช้ามา เขาก็ไม่เห็นถงเหมี่ยวเหมี่ยวแล้ว

มู่อวี้เฉิงสวมเสื้อผ้าและเดินออกไปที่ห้องนั่งเล่น เขากวาดสายตามองรอบ ๆ แต่ก็ไม่เห็นถงเหมี่ยวเหมี่ยว

ทันใดนั้นเขาก็นึกถึงอะไรบางอย่าง และเดินกลับเข้าไปในห้องนอน

เขารู้สึกโล่งใจทันทีเมื่อเห็นว่าเสื้อผ้าของถงเหมี่ยวเหมี่ยวยังคงถูกพับเก็บอย่างเรียบร้อยอยู่ในตู้เสื้อผ้า

เขาไม่กล้าโทรศัพท์ไปหาถงเหมี่ยวเหมี่ยว แต่โทรศัพท์ไปหาอาจารย์ซ่งฉิงแทน

อาจารย์ซ่งฉิงบอกว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวอยู่ในสตูดิโอ

มู่อวี้เฉิงบอกอาจารย์ซ่งฉิงว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้สึกไม่ค่อยดีและขอให้ช่วยจับตาดูเธอ

อาจารย์ซ่งฉิงวางสายและเดินกลับไปที่ห้องทำงาน เธอเห็นรอยช้ำสีแดงอยู่บนซอกคอของถงเหมี่ยวเหมี่ยวแล้วอดไม่ได้ที่จะส่ายหัว

อวี้เฉิงนี่ไม่รู้จักหวงแหนความงามของผู้หญิงเลย

ใช้พละกำลังราวกับกินเธอเข้าไปแบบนี้ ถ้าอารมณ์ดีก็คงจะแปลก

อย่างไรก็ตามวันนี้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวสร้างสรรค์ผลงานได้ดีมากและมอบแรงบันดาลใจให้อาจารย์ซ่งฉิงหลายอย่าง

ระหว่างพักเที่ยง ถงเหมี่ยวเหมี่ยวยังคงดูแบบร่างอยู่ในห้องทำงาน

อาจารย์ซ่งฉิงถือกาแฟเข้ามาสองแก้วและยื่นอีกแก้วให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยว

“เหมี่ยวเหมี่ยว พักผ่อนหน่อยเถอะ” อาจารย์ซ่งฉิงยกกาแฟขึ้นมาดื่ม

ถงเหมี่ยวเหมี่ยววางแบบร่างลงและก้มหน้าดื่มกาแฟ

กลิ่นหอมฟุ้งของกาแฟไหลลงไปในลำคอ ช่วยให้ลำคอที่แห้งกร้านของถงเหมี่ยวเหมี่ยวบรรเทาลง

แต่เมื่อคืนนี้มู่อวี้เฉิงทำเธอเกือบตายจริง ๆ

แม้แต่ตอนนั่งอยู่บนเก้าอี้ เธอก็รู้สึกปวดร้าวไปทั่วทั้งร่างกาย

คราวเมื่อเธอตื่นขึ้นมาในตอนเช้า เธอคิดว่าเธอจะไม่ตื่นขึ้นมาเสียอีก

มู่อวี้เฉิงโมโหขนาดนี้ได้อย่างไร

เธอพูดเล่นบ้างไม่ได้เหรอ? ใช่ว่าเธอจะมองหาแฟนใหม่จริง ๆ สักหน่อย

ยิ่งไปกว่านั้นมู่อวี้เฉิงคือตัวจริง ทำไมเขาจะต้องโกรธด้วย?

อาจารย์ซ่งฉิงกับถงเหมี่ยวเหมี่ยวกำลังนั่งหันหน้าเข้าหากัน

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเปราะบางและตัวเล็กมาก เธอมีผิวขาวเนียนละเอียด ทำให้ร่องรอยบนคอของเธอชัดเจนขึ้นมาก

มันเหมือนกับการถูกทารุณอย่างรุนแรง

อาจารย์ซ่งฉิงรู้สึกหมดหนทางและทุกข์ใจในเวลาเดียวกัน “เจ็บมั้ย?”

“อะไรนะคะ?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวงงอยู่พักหนึ่ง

อาจารย์ซ่งฉิงชี้ไปที่คอของเธอ “ป้าถามว่าที่คอเธอน่ะ เจ็บมั้ย?”

นึกไม่ถึงว่าอาจารย์ซ่งฉิงจะถามออกมาโต้ง ๆ ทำให้ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวหน้าแดงทันที

เธอพูดด้วยความเคอะเขิน “ก็ไม่เจ็บมากหรอกค่ะ”

อาจารย์ซ่งฉิงไม่เชื่อคำพูดของเธอ

เธอรีบคลายผ้าพันคอที่คอของถงเหมี่ยวเหมี่ยวออก จนเผยให้เห็นรอยช้ำขนาดใหญ่

อาจารย์ซ่งฉิงหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาและถ่ายรูปลำคอของถงเหมี่ยวเหมี่ยว

เมื่อได้ยินเสียงกดชัตเตอร์ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็เงยหน้าด้วยความสับสน “อาจารย์ซ่งฉิง ทำ…”

เธอเชื่อในตัวของอาจารย์ซ่งฉิง และเชื่อว่าอาจารย์ซ่งฉิงจะไม่มีวันทำอะไรแย่ ๆ ใส่เธอ

เธอแค่สงสัยว่าทำไมอาจารย์ซ่งฉิงถึงถ่ายรูปลำคอของเธอ

“จะทำอะไรได้ล่ะ? ก็ให้อวี๋เหยียนดูพฤติกรรมดี ๆ ของลูกชายเธอน่ะสิ มาทำร้ายผู้หญิงแบบนี้ได้ไง” ไม่ว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะทำอะไรก็ตาม แต่นั่นไม่ใช่เหตุผลที่มู่อวี้เฉิงจะมาทำแบบนี้ได้

“อย่า อย่าเลยค่ะ อาจารย์ซ่งฉิง” แค่อาจารย์ซ่งฉิงเห็นคนเดียวมันก็น่าอับอายมากอยู่แล้ว หากลิ่นอวี๋เหยียนเห็นมันอีก หลังจากนี้เธอคงจะไม่กล้ากลับไปเผชิญหน้ากับพวกเขา

วันนี้เธอพยายามปกปิดร่องรอยด้วยคอลซีลเลอร์ แต่เนื่องจากมู่อวี้เฉิงทำรอยไว้ใหญ่เกินไป เธอจึงไม่สามารถปกปิดมันได้เลย และทำให้อาจารย์ซ่งฉิงมาเห็นเข้า

“จากนี้ไป ป้าซ่งฉิงคนนี้จะเป็นแม่ทูนหัวของเธอเอง อวี้เฉิงจะทำอะไรเธอตามอำเภอใจไม่ได้ ไม่ต้องห่วง ป้าจะจัดการเขาให้!” อาจารย์ซ่งฉิงแค่หวังดีกับถงเหมี่ยวเหมี่ยวจริง ๆ

ในฐานะคนเป็นแม่ เกิดมาเห็นร่องรอยดังกล่าวบนตัวลูกจะคิดอย่างไร?

ก็คงจะโกรธมากน่ะสิ

“มะ? แม่ทูนหัว?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวถูกพรจากสรวงสวรรค์พุ่งเข้าใส่จนเธอมึนหัว

“ทำไม? ไม่พอใจเหรอ?” อาจารย์ซ่งฉิงขมวดคิ้ว

ลองคิดดูแล้ว คงเป็นเรื่องปกติที่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะไม่เห็นด้วย

ท้ายที่สุดเธอโตมาด้วยตัวเองและถ้าเธอจะไม่เห็นด้วยก็พอเข้าใจได้

เธอรีบพูดออกไปอย่างรีบร้อนและไม่ทันได้ถามความคิดเห็นของถงเหมี่ยวเหมี่ยวก่อน

“เปล่าค่ะ ฉันพอใจ อาจารย์ซ่งฉิง ขอบคุณนะคะ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเดินเข้าไปกอดอาจารย์ซ่งฉิง

“เจ้าเด็กบ๊อง” อาจารย์ซ่งฉิงลูบผมเธอเบา ๆ

“ฉันไม่ได้เจอแม่มานานแล้ว อาจารย์มีกลิ่นหอมเหมือนแม่หนูเลยค่ะ” ในความทรงจำของถงเหมี่ยวเหมี่ยว แม่เธอคงจะเป็นเหมือนกับอาจารย์ซ่งฉิง รักอิสรภาพ แข็งแกร่งและใจดีกับเธอมาก

“ไม่ต้องห่วง จากนี้ไปฉันจะเป็นแม่ของเธอเอง” อาจารย์ซ่งฉิงชอบถงเหมี่ยวเหมี่ยวจากก้นบึ้งของหัวใจ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้สึกไม่คุ้นเคยกับการเรียกแม่ทูนหัว เธอเรียกผิดอยู่หลายครั้งและอาจารย์ซ่งฉิงก็คอยพูดแก้ไขมัน

ต่อมาอาจารย์ซ่งฉิงประนีประนอมให้เธอ โดยให้ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเรียกว่าอาจารย์ที่สตูดิโอ และเรียกว่าแม่ทูนหัวตอนอยู่ข้างนอก

อาจารย์ซ่งฉิงส่งรูปถ่ายของถงเหมี่ยวเหมี่ยวให้ ลิ่นอวี๋เหยียนดู

ลิ่นอวี๋เหยียนส่งคำถามกลับมาหลายข้อ แต่ อาจารย์ซ่งฉิงเมินเฉยและไม่ตอบกลับ

ลิ่นอวี๋เหยียนกังวลมากจนเธอโทรศัพท์มาหาทันที

“ซ่งฉิง เธอหมายความว่ายังไง? เกิดอะไรขึ้นกับ เหมี่ยวเหมี่ยว?” เธอกังวลเกี่ยวกับถงเหมี่ยวเหมี่ยวมาก

“ถ้าเธออยากรู้เรื่องก็ถามลูกชายเธอสิ ลิ่นอวี๋เหยียน ฉันจะบอกเธอให้นะว่าต่อจากนี้ไปฉันคือแม่ทูนหัวของ เหมี่ยวเหมี่ยว ฉันจะปกป้องลูก ต่อจากนี้ไปถ้าตระกูลมู่ของเธอรังแกเหมี่ยวเหมี่ยวของฉันอีก ฉันจะทำให้พวกเธอทุกข์ทรมาน” อาจารย์ซ่งฉิงสูดจมูกเบา ๆ

“เฮอะ เหมี่ยวเหมี่ยวกลายไปเป็นของเธอตั้งแต่เมื่อไหร่? ไม่อายบ้างเลยหรือไง” ลิ่นอวี๋เหยียนเหน็บแนม “เธอไม่ได้อยู่ในเมืองเป่ย จะมาปกป้องได้ยังไง?”

“รอฉันก่อนเถอะ” อาจารย์ซ่งฉิงยิ้มเยาะ

แม้ว่าลิ่นอวี๋เหยียนจะได้รับโทรศัพท์ข่มขู่ แต่เธอก็ยังโทรศัพท์หามู่อวี้เฉิง

มู่อวี้เฉิงยังไม่ทันจะอ้าปากพูด ลิ่นอวี๋เหยียนก็ต่อว่าเขาไม่ยั้ง

มู่อวี้เฉิงถูกต่อว่าจนเขาสับสน

“แม่ โทรมาด่าผมขนาดนี้ต้องมีเหตุผลปะครับ?” เธอไม่ได้พูดอะไรเลย เอาแต่ต่อว่าเขาลูกเดียว

ลิ่นอวี๋เหยียนส่งรูปถ่ายของถงเหมี่ยวเหมี่ยวให้เขา

“แกทำแบบนี้กับเหมี่ยวเหมี่ยวได้ยังไง? ต่อให้มีอะไรกัน แกก็ทำตัวหยาบกระด้างแบบนี้ไม่ได้ เกิดหลังจากนี้เหมี่ยวเหมี่ยวกลัวแกขึ้นมา ฉันจะรอดูสิว่าแกจะยังได้สิทธิประโยชน์อะไรอีกมั้ย” ลิ่นอวี๋เหยียนไม่สบอารมณ์กับมู่อวี้เฉิงที่ไม่รู้จักหลาบจำ

เมื่อมองดูภาพถ่ายที่ลิ่นอวี๋เหยียนส่งมา มู่อวี้เฉิงก็รู้สึกว่าลำคอของเขาถูกรัดแน่นขึ้น

เมื่อคืนเขาทำเกินไปมาก แต่นึกไม่ถึงว่ามันจะรุนแรงขนาดนี้

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวออกไปก่อนที่เขาจะตื่น เขาจึงไม่ทันเห็นเธอเลย

เขารู้สึกเสียใจ แม้จะรู้ว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดแบบนั้นเพราะโกรธ แต่มู่อวี้เฉิงก็ยังรู้สึกโมโห

เขาทนไม่ได้ที่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะทิ้งเขาไปอยู่กับชายอื่นที่ไม่ใช่เขา

“เหมี่ยวเหมี่ยวยังอยู่ในสตูดิโอของป้าซ่งฉิงหรือเปล่า? ผมจะไปรับเธอ” มู่อวี้เฉิงหยิบกุญแจรถเตรียมจะออกไปข้างนอก

เพิ่งมาเข้าใจเอาป่านนี้ มันสายไปแล้วหรือเปล่า?

ลิ่นอวี๋เหยียนพูดด้วยความโกรธว่า “พอเถอะ แม่จะบอกแกให้ ตอนนี้ป้าซ่งฉิงรับเหมี่ยวเหมี่ยวเป็นลูกทูนหัวแล้ว เธอกำลังอารมณ์ไม่ดี แกอย่าเพิ่งเข้าไปยุ่งดีกว่า”