พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 601 ซ้ำเติมคนล้ม

ตอนที่ 601

ซ้ำเติมคนล้ม

เมื่อเห็นว่าอินอวี่โหรวเงียบ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็พูดต่อว่า “อวี่โหรว ความจริงคือฉันเอนเอียงไปทางรุ่นพี่ด้วยแหละ และอีกอย่างมันเป็นความคิดเห็นของฉันเฉย ๆ เธอคิดเอาเองดีกว่า”

“ขอฉันคิดดูก่อนนะ” อันที่จริงอินอวี่โหรวไม่ได้คิดถึงเรื่องของพวกเขาทั้งสองเลย เธอรู้สึกว่าอยู่คนเดียวน่าจะดีกว่า

ไม่ว่าจะฉินคั่วหรือลู่ซีจวี๋ อินอวี่โหรวก็รู้สึกราวกับว่าพวกเขาเป็นเหมือนลมกรรโชกที่ไม่สามารถจับเอาไว้ได้

มีเพียงตัวเธอเท่านั้นที่เป็นของจริง

หากแต่เธอไม่เห็นด้วย ด้วยอุปนิสัยของฉินคั่วกับลู่ซีจวี๋แล้ว พวกเขาก็จะไม่ยอมแพ้อย่างแน่นอน

อินอวี่โหรวรู้สึกไม่สบายใจ

ทำไมปัญหาเหล่านี้ถึงกระโจนเข้าใส่เธอนัก?

เมื่อเห็นว่าอินอวี่โหรวขมวดคิ้ว ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ส่งน้ำผลไม้ให้เธอ

“ไอหยา อย่าไปเศร้าเลย เศร้าให้ผู้ชายพวกนั้นมันไม่คุ้มหรอก ฉันกลับมาแล้ว เธอแค่ออกมาเที่ยวเล่นกับฉันก็พอ ฉันอยู่ที่นี่ทั้งคน พวกนั้นไม่กล้าทำอะไรหรอก”

“อืม” อินอวี่โหรวกลอกตาและทิ้งเรื่องราวยุ่งเหยิงเหล่านั้นเอาไว้เบื้องหลังชั่วคราว

หลังจากกินอาหารเสร็จแล้ว ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกับ อินอวี่โหรวก็ไปซื้อของ กินอาหารเย็นด้วยกันอีกครั้งและแยกย้ายกันกลับ

เมื่อนึกเวลาจากลา อินอวี่โหรวพูดขึ้นมาว่า “ตอนนี้ลู่ซีจวี๋ยังอยู่ที่บ้านฉัน ฉันไม่กล้ากลับไป ฉันไม่รู้ว่าจะเผชิญหน้ากับเขายังไงดี โดยเฉพาะเขาทำแบบนั้นกับฉันด้วย เหมี่ยวเหมี่ยว อยู่เป็นเพื่อนฉันหน่อยได้มั้ย?”

โดยปกติแล้วลู่ซีจวี๋จะใจดีกับเธอและเสี่ยวเป่ามาก

หากเธอทำตามที่อินอวี่โหรวร้องขอ เธอก็อาจจะดูกลายเป็นคนเลว

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมองดูท่าทางน่าสงสารของอินอวี่โหรวแล้วรู้สึกว่าไม่สามารถปฏิเสธได้

ช่างเถอะ คนเลวก็คือคนเลว

เพื่อเห็นแก่เพื่อนสาว เธอขอเป็นคนเลวสักหนึ่งวันแล้วกัน

“รอฉันแป๊บ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดและส่งข้อความไปอธิบายเหตุผลกับมู่อวี้เฉิงทันที

มู่อวี้เฉิงไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่ขอให้เธอคอยดูแลตัวเอง

หลังจากทั้งสองพูดคุยกันอีกสองสามคำ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็กดวางสายอย่างมีความสุขและพูดขึ้นว่า “อวี้เฉิงตอบตกลงแล้ว ไปกันเถอะ”

อินอวี่โหรวจึงเดินควงแขนถงเหมี่ยวเหมี่ยวออกไป

พวกเธอเป็นเพื่อนสนิทกัน แต่แทบจะไม่ได้อยู่ด้วยกันเลย

พอคิดว่าจะได้อยู่ด้วยกันแล้วก็มีความสุขมาก

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกับอินอวี่โหรวเดินทางมาถึงบ้านตระกูลอินพร้อมกัน

ลู่ซีจวี๋ยังคงอยู่ที่นี่ และกำลังนั่งเล่นหมากรุกกับผู้เฒ่าอินอยู่

เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า ลู่ซีจวี๋ก็คาดเดาได้ว่าอินอวี่โหรว กลับมาแล้ว

เขาหันกลับไปยิ้มให้อินอวี่โหรวอย่างอ่อนโยน แต่เมื่อเห็นถงเหมี่ยวเหมี่ยวยืนถัดอยู่จากอินอวี่โหรว ดวงตาของเขาก็เต็มไปด้วยความประหลาดใจ “เธอมาทำไม?”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวยิ้มและตอบว่า “ทำไม ทีพี่ยังมาได้เลย ฉันจะมาไม่ได้เหรอ? คุณปู่อินสวัสดีค่ะ”

เธอโค้งคำนับทักทายผู้เฒ่าอิน

“เหมี่ยวเหมี่ยว ไม่เจอกันนานเลย” ผู้เฒ่าอินชอบ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมาก

สำหรับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับอินอวี่โหรวในครั้งที่แล้ว ต้องขอบคุณเธอจริง ๆ ที่ทำให้อินอวี่โหรวมีชีวิตรอดมาได้

“หนูไม่อยู่เมืองเป่ยตั้งนาน วันนี้เลยแวะมารบกวนหน่อย หวังว่าจะไม่รังเกียจนะคะ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้สึกสนิทใจกับผู้เฒ่าอินมาก

เวลาที่ไม่มีอะไรทำ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมักจะมาพูดคุยกับผู้เฒ่าเหล่านี้

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมีความสุขมากที่ได้เห็นรอยยิ้มของพวกเขา

“ไม่รังเกียจหรอก กินข้าวหรือยังล่ะ? ถ้ายังปู่จะได้ให้แม่ครัวไปเตรียมอาหาร” ผู้เฒ่าอินพูดขณะกวักมือเรียกแม่บ้านเข้ามา

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรีบหยุดเขาอย่างว่องไว

“ไม่เป็นไรค่ะคุณปู่ หนูกับอวี่โหรวกินข้าวนอกบ้านกันมาแล้วค่ะ”

เธอกินไปเยอะมากและไม่สามารถกินได้อีก

“คุณปู่ หนูพาเหมี่ยวเหมี่ยวขึ้นไปบนห้องก่อนนะคะ” อินอวี่โหรวพูดโดยไม่หันหลังกลับมามองลู่ซีจวี๋ และดึง ถงเหมี่ยวเหมี่ยวขึ้นไปที่ชั้นบนโดยตรง

ขณะเดียวกัน คลับระดับไฮเอนด์ในเมืองเป่ย

ชายในชุดสูทสีดำเดินไปตามทางเดิน ตามมาด้วยชายวัยกลางคนที่มีลักษณะอ้วนท้วนและมีเหงื่อออกจากความหวาดระแวง

“คุณมู่ ผมไม่รู้ว่าคุณจะมา เลยไม่ได้ออกไปต้อนรับตั้งแต่เนิ่น ๆ คุณต้องการอะไรมั้ยครับ?” ชายคนนั้นมองดูมู่อวี้เฉิงด้วยสายตาระมัดระวัง แม้แต่น้ำเสียงของเขายังสั่นเทา

มู่อวี้เฉิงไม่ค่อยแวะมาเยือนสถานที่แบบนี้สักเท่าไหร่

แต่จู่ ๆ ก็แวะมากะทันหัน เขาไม่ได้รู้สึกโชคดีเพียงอย่างเดียว แต่ยังกังวลว่าเขาอาจจะสร้างปัญหาได้

หากเขาทำให้มู่อวี้เฉิงขุ่นเคือง ไนต์คลับแห่งนี้ก็อาจจะต้องจบเห่

ในความเป็นจริง ทุกคนรู้ว่าการทำธุรกิจไม่ใช่เรื่องง่าย

ผู้มีอิทธิพลพวกนี้เป็นเหมือนเทพเจ้าแห่งความมั่นคง แต่บางเขาพวกเขาก็เป็นเหมือนกับระเบิด

ถ้าเป็นไปได้เขาก็อยากจะทำธุรกิจเงียบ ๆ ไม่มาพบปะกับขาใหญ่เหล่านี้

ทุกอย่างเป็นดาบสองคม เขาจึงไม่กล้าคิดอะไรมากนัก

ขอแค่เขาเปิดไนต์คลับในเมืองเฉินได้อย่างปลอดภัยก็พอ

“ฉินคั่วอยู่ไหน?” มู่อวี้เฉิงกวาดสายตามองรอบข้างและไม่ได้ตอบคำถามเขา

“ฉิน คุณฉิน มาเจอคุณฉินหรอกเหรอครับ” ชายคนนั้นเกาหัวแล้วพูดด้วยความตื่นตระหนก “เดี๋ยวผมพาไปพบครับ”

ห้องอื่นเต็มไปด้วยเสียงดนตรีดังสนั่นที่ทำให้ปวดแก้วหู

มีเพียงห้องส่วนตัวที่ชายคนนั้นพามู่อวี้เฉิงมาเท่านั้นที่เงียบสงบ

มู่อวี้เฉิงเปิดประตูและเดินเข้าข้างในโดยตรง

ฉินคั่วนั่งอยู่บนโซฟาเพียงลำพัง มีแก้วไวน์แดงอยู่ในมือ ดูโดดเดี่ยวเล็กน้อย

เมื่อเห็นเขา ดวงตาของฉินคั่วก็เป็นประกายขึ้นมา “ไอหยา วันนี้ไม่อยู่กับเมียเหรอ? ในที่สุดก็ออกมาได้แล้วหรือไง?”

ฉินคั่วรู้ข่าวตั้งแต่วันที่มู่อวี้เฉิงเดินทางกลับมาเมืองเป่ย

เขาชวนให้มู่อวี้เฉิงออกมาดื่มเหล้าด้วยกัน

แต่มู่อวี้เฉิงกลับปฏิเสธเขาโดยบอกว่าต้องการใช้เวลากับภรรยา

นอกจากนี้เขาอยากจะเห็นจริง ๆ ว่าภรรยาของมู่อวี้เฉิงเป็นคนแบบไหน ถึงสามารถปราบคนอย่างมู่อวี้เฉิงจนอยู่หมัด

“เมียฉันไปบ้านอินอวี่โหรว ถ้าฉันเดาไม่ผิดตอนนี้ลู่ซีจวี๋น่าจะอยู่ที่บ้านของอินอวี่โหรว” มู่อวี้เฉิงค่อย ๆ ยกแก้วขึ้นมาจิบขณะพูดทิ้งระเบิดให้ฉินคั่ว

แน่นอนว่าสีหน้าของฉินคั่วเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงเมื่อได้ยินเช่นนั้น เขากระแทกแก้วลงกับโต๊ะจนเกิดเสียงดัง ‘กึก’

“ไอเวรนี้ จริง ๆ เลย พอคนล้มก็ซ้ำเติม น่าขยะแขยง!” ฉินคั่วอยากจะแวะไปเช่นกันแต่เขาไม่กล้า ครั้งล่าสุดเขาเผลอพลั้งพลาดไป เขาจึงหวาดกลัวว่าอินอวี่โหรวจะจ้องมองเขาด้วยสายตาผิดหวัง

“แกก็ไปได้นิ ถ้ามัวแต่ขี้ขลาดแบบนี้ ฉันก็จะดูถูกแกเหมือนกัน” มู่อวี้เฉิงยกแก้วไวน์ขึ้นมาจ่อริมฝีปากและจิบเล็กน้อย

“แกฟังที่ฉันคิดนะ ความสัมพันธ์ครั้งนี้มันแตกต่างจากครั้งก่อนมาก ต่อให้กล้าหาญแค่ไหนก็จะบุ่มบ่ามไปที่นั่นไม่ได้หรอก อีกอย่างความสัมพันธ์ระหว่างตระกูลอินกับตระกูลลู่เป็นยังไง ฉันจะนำหน้าได้เหรอ?” จริง ๆ แล้วฉินคั่วกำลังคิดหาวิธีการอยู่

แต่เขาคิดหาวิธีการไม่ออกและทำอะไรไม่ถูกเลย

“ในเมื่อเจอกันที่ลับไม่ได้ ทำไมไม่ไปแก้ต่างในที่แจ้งล่ะ? โง่จริง ๆ” มู่อวี้เฉิงจ้องมองฉินคั่วด้วยสายตารังเกียจ

ฉินคั่วเป็นชายหนุ่มที่มีพละกำลังแข็งแรง แต่เมื่อไหร่ที่ต้องใช้สมอง เขากลับทำอะไรไม่เป็นเลย

ทั้งที่เขาตกอยู่ในสภาพเงื่อนไขที่ดีกว่า แต่กลับต้องมาทิ้งโอกาสนั้นให้คนอื่น

แล้วใครกันจะไม่ตำหนิเขา?

“หมายความว่ายังไง?” ฉินคั่วจ้องมองเขาด้วยสายตาว่างเปล่า

ใบหน้าเย็นชาของมู่อวี้เฉิงกำลังจะระเบิดออก “พูดไปหมดแล้ว แกยังไม่เข้าใจอีกเหรอ?”

“แล้วฉันจะรู้ได้ไงว่าแกพูดอะไร?” ฉินคั่วตอบกลับไม่สบอารมณ์