พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 621 ไม่กล้ามีชีวิตอยู่ต่อ

ตอนที่ 621

ไม่กล้ามีชีวิตอยู่ต่อ

ลู่ซีจวี๋ซึ่งนั่งอยู่ที่เดิมอยู่ไม่สุขและหันหน้าไปมองทางนั้นบ่อยครั้ง

เขาเหลือบมองดูนาฬิกาและเห็นว่าอินอวี่โหรวกับฉินคั่วอยู่กันตามลำพังเป็นเวลาสิบนาทีแล้ว

ไม่รู้ว่าพวกเขาคุยอะไรกัน

อินอวี่โหรวเป็นคนประพฤติตนดี แต่ฉินคั่วไม่ใช่

ยิ่งคิดเรื่องนี้มากเท่าไหร่ ลู่ซีจวี๋ก็ยิ่งไม่สบายใจมากเท่านั้น เขาลุกขึ้นยืนและเตรียมจะเดินไป

แต่กลับเห็นอินอวี่โหรวกับฉินคั่วเดินกลับมาก่อน

เขาแสร้งทำเป็นนั่งลงอย่างสงบ

เขามองสังเกตท่าทางของอินอวี่โหรวอย่างระมัดระวัง และพบว่าเธอดูมีความสุขมาก

ไม่รู้ว่าฉินคั่วพูดเรื่องที่น่าสนใจอะไร อินอวี่โหรวถึงได้เดินยิ้มมาแบบนี้

“ออกไปเที่ยวเล่นเถอะ ถ้ามีอะไรก็มาหาฉันนะ” ฉินคั่วลูบผมของอินอวี่โหรวอีกครั้ง เมื่อเดินผ่านลู่ซีจวี๋เขาเหลือบมอง ลู่ซีจวี๋อย่างยั่วยุ จนกระทั่งฉินคั่วเดินเข้าไปในห้อง ลู่ซีจวี๋ก็หันกลับมา

“อวี่โหรว เขาคุยอะไรกับคุณ?” ลู่ซีจวี๋พูดถามด้วยความรู้สึกไม่สบายใจ

เมื่อเปรียบเทียบกับเขาแล้ว ภูมิหลังทางครอบครัวของฉินคั่วคล้ายคลึงกับเขา หรืออาจจะดีกว่า

ในอดีตลู่ซีจวี๋ทำเรื่องที่โง่เขลามากมายกับอินอวี่โหรว

กว่าอินอวี่โหรวจะยกโทษให้เขานั้นมันไม่ง่ายเลย เขากังวลว่าอินอวี่โหรวจะเปลี่ยนใจและตกไปอยู่ในอ้อมกอดของคนอื่น

“ไม่มีอะไร แค่คุยกันเฉย ๆ น่ะ” ดวงตาของอินอวี่โหรว กลายเป็นรูปสระอิ ใบหน้าของเธอดูมีความสุขอย่างมาก

หลังจากคุยเปิดใจกับฉินคั่วแล้ว เธอก็รู้สึกผ่อนคลายลง

ราวกับว่าก้อนหินก้อนใหญ่ได้หลุดร่วงลงมา

ในที่สุดเธอก็ไม่ได้รู้สึกอึดอัดกับความสัมพันธ์ของฉินคั่วอีกต่อไป และกลับมาเป็นเหมือนเดิมเหมือนสมัยตอนที่อยู่ในโรงเรียน

“อวี่โหรว ฉินคั่วชอบพูดโกหก อย่าไปเชื่อที่เขาพูดนักเลย” ลู่ซีจวี๋อยากจะรู้จริง ๆ ว่าบทสนทนาที่เรียกว่า “คุยกันเฉย ๆ” นั้นหมายความว่าอะไร

เห็นได้ชัดว่าอินอวี่โหรวไม่อยากจะบอกเขา

“ฉันก็บอกคุณไปแล้วว่าเขาพูดอะไรบ้าง คุณยังคิดว่าเขาพูดจาไม่ดีเหรอ?” อินอวี่โหรวจ้องมองลู่ซีจวี๋ด้วยความโกรธ

“เขาเป็นคู่แข่งผมนะ คุณยังอยากจะให้ผมพูดอะไรดี ๆ ถึงเขาอีกเหรอ?” ลู่ซีจวี๋นั่งลงบนเก้าอี้อย่างไม่สบอารมณ์

บางทีอินอวี่โหรวอาจจะตระหนักได้ว่าลู่ซีจวี๋โกรธมากจริง ๆ

แต่เมื่อนึกถึงทุกอย่างที่ลู่ซีจวี๋ทำให้เธอในช่วงนี้แล้ว เธอก็ไม่สามารถเพิกเฉยต่อเขาได้

“ที่จริงพี่ฉินคั่วไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นหรอก” อินอวี่โหรวพูดอธิบายเบา ๆ

“หมายความว่ายังไง?” ลู่ซีจวี๋พูดถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา

อินอวี่โหรวยินดีจะอธิบายให้เขาฟัง ทว่าเขากลับดูภาคภูมิใจและทัศนคติก็ดูโอ้อวดมาก

อินอวี่โหรวบอกลู่ซีจวี๋ว่าฉินคั่วมาขอโทษเธอ

อย่างไรก็ตามลู่ซีจวี๋รู้เรื่องริมฝีปากของเธอตั้งแต่ก่อนหน้านี้แล้ว

เก็บงำไว้เป็นความลับมันไม่เข้าท่าเลย

หลังจากฟังแล้ว สีหน้าเย็นชาของลู่ซีจวี๋ก็ยิ่งแย่ลงกว่าเดิม “ผมรู้อยู่แล้วว่าแผลบนปากคุณเป็นผลงานชิ้นโบว์แดงของฉินคั่ว”

ลู่ซีจวี๋ลุกขึ้นยืนและเดินตรงออกไป

สีหน้าของเขาดูโกรธเคืองอย่างชัดเจน จนทำให้ อินอวี่โหรวทำอะไรไม่ถูก

เธอไม่ได้ขยับเขยื้อน และยืนอยู่ตรงนั้นด้วยความรู้สึกว่างเปล่า

ลู่ซีจวี๋ที่เดินไปได้ครึ่งทางหันกลับมาคว้าข้อมือของ อินอวี่โหรว และดึงเธอออกไปข้างนอก

ลู่ซีจวี๋เคลื่อนไหวเร็วมาก จนอินอวี่โหรวทำได้เพียงวิ่งเหยาะ ๆ ตามหลังเขา

ลู่ซีจวี๋เดินไปที่ลานจอดรถและเปิดประตูเบาะหลัง โยนอินอวี่โหรวเข้าไปข้างในและโน้มตัวเข้าไปหา

ลู่ซีจวี๋ใช้เท้าเกี่ยวประตูรถยนต์ จนประตูรถยนต์ปิดดัง “ปัง” ส่งผลให้การมองเห็นของอินอวี่โหรวมืดมนลง

ใบหน้าของลู่ซีจวี๋เผยให้เห็นความเย็นชาท่ามกลางแสงริบหรี่ ทำให้อินอวี่โหรวอยากจะหลบหนี

เพียงแต่พื้นบริเวณนี้ค่อนข้างคับแคบ

จะหลบหนีได้อย่างไร? แล้วจะหนีไปอยู่ตรงไหน?

อินอวี่โหรวพยายามหดตัวเป็นลูกบอล โดยคิดจะตัดระยะห่างจากลู่ซีจวี๋

การเคลื่อนไหวเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเธอทำให้ลู่ซีจวี๋ยกมุมปากขึ้น

แต่กลับไม่มีรอยยิ้มในดวงตาของเขาเลย

เมื่ออินอวี่โหรวถอยหลังกลับ เขาก็ถอยตาม เมื่อ อินอวี่โหรวเขยิบมาข้างหน้า เขาก็เขยิบมาข้างหลัง ราวกับเล่นชักกะเยอ จนกระทั่งอินอวี่โหรวไม่สามารถถอยกลับไปได้แล้ว ลู่ซีจวี๋ก็กักขังเธอไว้ใต้ล่างอย่างแน่นหนา

ออร่าบนร่างกายของลู่ซีจวี๋มักจะดูอบอุ่นเสมอ แต่ตอนนี้ความอบอุ่นดังกล่าวกลับถูกแต่งแต้มไปด้วยความร้อนแรงที่กำลังแผดเผา

ไม่ให้ความรู้สึกปลอดภัยอีกต่อไป การจ้องมองและภาพลักษณ์ของเขาดูดุดันมากจนทำให้อินอวี่โหรวอยากจะหนีไปซ่อนตัว

ความหวาดกลัวทวีคูณความรุนแรงมากขึ้นจนร่างกายของอินอวี่โหรวสั่นเทา

แต่ดูเหมือนว่าลู่ซีจวี๋จะมองไม่เห็น เขาเงยหน้าขึ้นและลูบไล้ริมฝีปากของเธอ

จนกระทั่งริมฝีปากซีดเซียวถูกย้อมด้วยสีสันสดใส

“ผมแตะต้องไม่ได้แล้วฉินคั่วมีสิทธิ์อะไรมาแตะต้อง? คุณเป็นของผม ของผมทั้งหมด” ลู่ซีจวี๋แทบจะไม่หลงเหลือสติแล้ว

เขาโน้มตัวลงไปจูบอินอวี่โหรวอย่างดุเดือด

การเคลื่อนไหวของเขาดุดันมาก จนในไม่ช้ารสจูบก็ทำให้ร่างกายของอินอวี่โหรวอ่อนปวกเปียกและนอนราบเป็นแอ่งน้ำ

อินอวี่โหรวไม่สามารถขัดขืนได้ เธอจึงทำได้เพียงตอบรับเท่านั้น

หลังจากรับรู้ความจริงใจของลู่ซีจวี๋ที่มีต่อเธอและตระหนักรู้ถึงความรู้สึกของตัวเองแล้ว อินอวี่โหรวก็อนุญาตให้ ลู่ซีจวี๋ทำตัวสนิทสนมทั้งในตอนที่เธอตั้งใจและไม่ตั้งใจ หากมันไม่มากเกินไปเธอก็จะไม่หยุดเขา

ขณะนี้อินอวี่โหรวตระหนักได้ว่าลู่ซีจวี๋กำลังโกรธ ดังนั้นเธอจึงปล่อยให้เขาจูบเพื่อระบายความโกรธ และความโกรธจะค่อย ๆ จางหายไปเองตามธรรมชาติ

จู่ ๆ ก็มีคนเดินผ่านหน้ารถยนต์

อินอวี่โหรวรีบงอหัวลงเพราะกลัวว่าจะถูกคนอื่นค้นพบ

ดูเหมือนว่าคนคนนั้นจะมองไม่เห็นเกตการณ์ด้านใน เขาจึงเดินผ่านรถยนต์ไป

ที่นี่คือลานจอดรถ มีผู้คนเดินเข้าออกกวักไกว่ ดังนั้นพวกเขาอาจจะถูกค้นพบได้

เธอผลักลู่ซีจวี๋ออกแล้วพูดว่า “ลู่ซีจวี๋ ลุกขึ้น อย่าทำแบบนี้”

ลู่ซีจวี๋ไม่ขยับและยังคงลุกล้ำต่อไป

“อืม… ฮึ่ม…” อินอวี่โหรวอดไม่ได้ที่จะส่งเสียงออกมา

เธอหน้าแดงด้วยความอับอาย

เหตุการณ์แบบนี้ไม่ควรเกิดขึ้น

อินอวี่โหรวสวมกระโปรงอยู่จึงตั้งใจจะผลักลู่ซีจวี๋ออกไป แต่เธอทำให้แค่ส่งเสียงหอบและจ้องมองไปที่ลู่ซีจวี๋

ลู่ซีจวี๋มองดูหางตาของเธอที่เปียกชื้นและกลายเป็นสีแดงระเรื่อ โดยรู้สึกว่าภาพลักษณ์ดังกล่าวเป็นเหมือนกับการถูกล่อลวง

ลำคอของลู่ซีจวี๋แห้งผากและการเคลื่อนไหวของเขาก็หนักหน่วงขึ้น

อินอวี่โหรวพยายามบีบบังคับไม่ให้ตัวเองส่งเสียง

ไม่อย่างนั้นจะถูกค้นพบได้

เสียงหอบภายในรถยนต์ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

“ลู่ซีจวี๋ นี่มัน… ลานจอดรถนะ คุณ คุณออกไป” หากถูกค้นพบ เธอคงจะไม่กล้ามีชีวิตอยู่ต่อ

“ออกไปไหน? ให้อุ้มคุณออกไปเหรอ? หรือว่าคุณชอบข้างนอก?” ลู่ซีจวี๋ขบเม้มติ่งหูของเธอ น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนมากแต่การกระทำของเขากลับไม่ได้อ่อนโยนเลย

“คุณก็รู้ว่าฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น” อินอวี่โหรวรู้สึกเขินอายและรำคาญในเวลาเดียวกัน

หนำซ้ำยังแอบต่อว่าตัวเองที่ไม่ยอมเด็ดเดี่ยว

หากเธอมั่งคงกว่านี้ ลู่ซีจวี๋ก็จะไม่มีทางทำแบบนี้

“แล้วหมายความว่ายังไง?” ลู่ซีจวี๋พูดขณะเร่งการเคลื่อนไหวขึ้น

อินอวี่โหรวอยากจะพูดตอบโต้แต่เธอกลับไม่สามารถพูดเป็นคำได้ ทำได้เพียงกัดปากเพื่อไม่ให้ตัวเองส่งเสียงแปลก ๆ

อินอวี่โหรวเกร็งเข่าอยู่พักหนึ่ง จนกระทั่งลู่ซีจวี๋หยุดการเคลื่อนไหวและเอนกายลงบนร่างของอินอวี่โหรว