พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 620 กลับไปเดินในเส้นทางที่ถูกต้อง

ตอนที่ 620

กลับไปเดินในเส้นทางที่ถูกต้อง

มู่อวี้เฉิงกลับไปที่ห้องผู้ป่วย ทว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ยังไม่ตื่นขึ้นมา

อินอวี่โหรวกับลู่ซีจวี๋นั่งอยู่เงียบ ๆ ในห้อง

อินอวี่โหรวคอยเฝ้าดูถงเหมี่ยวเหมี่ยวตลอดเวลา

“เหมี่ยวเหมี่ยวยังไม่ตื่นขึ้นมาเลยเหรอ?” ดวงตาของ มู่อวี้เฉิงเต็มไปด้วยความกังวลและสับสน อาการไข้ลดลงแล้ว ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ควรจะตื่นขึ้นมาหรือเปล่า? ทำไมนานจนป่านนี้แล้วยังไม่ตื่นขึ้นมาอีก

“ยังเลย ยังหลับอยู่ตลอด” อินอวี่โหรวส่ายหัว

เธอเฝ้าอยู่ในห้องทั้งวัน และถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ไม่เคยลืมตาตื่นขึ้นมาสักครั้งจริง ๆ

หลังจากพูดจบ อินอวี่โหรวก็มองไปที่มู่อวี้เฉิงซึ่งกำลังขมวดคิ้วแน่นแล้วจึงพูดต่อว่า “คุณมู่ ถ้าเกิดคุณไม่สบายใจก็ลองให้หมอมาดูสิคะ”

มู่อวี้เฉิงไม่พูดอะไร หันหลังและเดินออกจากห้องไป

ฉินคั่วเดินตามเขาไปอีกครั้ง

เดิมทีมู่อวี้เฉิงบอกเขาว่าถ้ามีธุระอะไรต้องไปทำก็ไปจัดการเสีย แต่ฉินคั่วกลับบอกว่ากลับบ้านไปก็ไม่มีอะไรทำ ดังนั้นเขาจึงอยากจะอยู่เป็นเพื่อนอีกฝ่ายที่โรงพยาบาล

อยู่ที่ไหนก็เหมือนกัน

แต่ลู่ซีจวี๋กับอินอวี่โหรวกลับอยู่ที่นี่ด้วย มันจึงทำให้เขารู้สึกกระอักกระอ่วมใจ

ดังนั้นเขาจึงไม่ได้เดินเข้าไปในห้องผู้ป่วย แต่กลับนั่งรออยู่บริเวณทางเดินแทน

มู่อวี้เฉิงเล่าสถานการณ์ของถงเหมี่ยวเหมี่ยวให้ฉินคั่วฟัง

ฉินคั่วเข้าใจได้ในทันที “แกรออยู่นี่ เดี๋ยวฉันไปตามหมอมาให้”

หลังจากนั้นไม่กี่นาที ฉินคั่วก็วิ่งหอบกลับมา

หมอเพิ่งไปตรวจที่แผนกอื่น ฉินคั่วจึงต้องใช้เวลาหาตัวเขาสักพัก

ต่อมา หมอคนอื่นจำได้ว่าเขาเป็นคุณชายเจ้าของโรงพยาบาลจึงบอกเขาว่ามันมีอุปกรณ์ที่เรียกว่าวิทยุติดตามตัว

หมอเดินมาและรีบเข้าไปในห้องของถงเหมี่ยวเหมี่ยวทันที

อินอวี่โหรวจึงหลีกทางให้หมอเข้ามาตรวจ

หมอหยิบหูฟังทางการแพทย์ขึ้นมาตรวจ เปิดดูดวงตาของถงเหมี่ยวเหมี่ยวแล้วพูดว่า “คุณผู้หญิงไม่มีอะไรผิดปกตินะครับ น่าจะเหนื่อยเกินไปมากกว่า ปล่อยให้เธอพักผ่อนก่อน มากสุดก็ช่วงบ่ายน่าจะฟื้นขึ้นมาครับ”

“น่าจะ หมายความว่ายังไงครับ?” มู่อวี้เฉิงจับประเด็นคำพูดของหมอ

“หมอก็บอกได้ไม่แน่ชัดเหมือนกันครับคุณมู่ แต่หมอตรวจร่างกายภรรยาคุณแล้วก็แข็งแรงดี” หมอเริ่มทำอะไรไม่ถูก

แม้แต่หลักการทางการแพทย์ก็ไม่มีอะไรแน่นอนนัก

มู่อวี้เฉิงอยากจะพูดต่อ แต่ฉินคั่วกลับหยุดเขาเอาไว้

“ช่างเถอะอวี้เฉิง หมอบอกว่าพี่สะใภ้แข็งแรงดี ก็ต้องไม่มีปัญหาอะไรสิ เดี๋ยวก็ตื่นขึ้นมา ไม่ต้องห่วงหรอก”

มู่อวี้เฉิงเม้มปากแล้วไม่พูดอะไร

ฉินคั่วโบกมือไล่หมอ หมอจึงออกไปทันที

ทั้งสี่คนเข้ามารวมตัวอยู่ในห้อง ทำให้บรรยากาศค่อนข้างน่าอึดอัด

พวกเขาล้วนเป็นคนเกี่ยวข้องกันไม่มากก็น้อย

เมื่อไม่มีถงเหมี่ยวเหมี่ยวที่ทำให้บรรยากาศมีชีวิตชีวาแล้ว ทุกคนก็เริ่มรู้สึกเบื่อหน่าย

ขณะเดียวกันมู่อวี้เฉินปริปากพูดว่า “ผมอยู่นี่แล้ว คงไม่ต้องรบกวนอะไรคุณอินอีก ในเมืองหนานมีที่เที่ยวที่น่าสนใจมากมาย คุณออกไปเดินเล่นได้นะครับ”

อินอวี่โหรวรู้สึกไม่สบายใจที่จะต้องอยู่ต่อที่นี่เช่นกัน

เธอลุกขึ้นยืน เหลือบมองถงเหมี่ยวเหมี่ยวอย่างวิตกกังวลแล้วพูดว่า “ค่ะ คุณมู่ ถ้าเหมี่ยวเหมี่ยวไม่เป็นไรแล้วบอกให้เธอโทรหาฉันหน่อยนะคะ แล้วเดี๋ยวฉันจะมาหาเธอค่ะ”

“ได้ครับ” มู่อวี้เฉิงพยักหน้า

จากนั้นอินอวี่โหรวก็เดินออกไปก่อน ตามด้วยลู่ซีจวี๋และฉินคั่ว

อินอวี่โหรวหันกลับมามองและต้องตกใจเมื่อเห็นว่าทั้งสองเดินตามกันออกมา

เธอกระตุกมุมปากอย่างไม่เต็มใจแล้วอุทานว่า “รุ่นพี่”

ฉินคั่วบึนปากเล็กน้อย

แต่ความจริงนั้นเขามีความสุขมาก “เสี่ยวอวี่โหรว ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย”

หลังจากที่ได้ยินเช่นนั้น ลู่ซีจวี๋ก็เดินเข้าไปหาอินอวี่โหรวและจ้องมองฉินคั่วอย่างระมัดระวัง “มีอะไรต้องคุย?”

“ยุ่งไรล่ะ? เสี่ยวอวี่โหรว ฉันมีเรื่องจะคุยกับเธอจริง ๆ และอยากคุยกับเธอเป็นการส่วนตัว” ฉินคั่วเหลือบมองลู่ซีจวี๋ด้วยสายตายั่วยุ แล้วหันไปพูดกับอินอวี่โหรวด้วยรอยยิ้ม

“ผมไม่เห็นด้วย” ฉินคั่ว ไอคนเฮงซวย เขาจะยอมให้อินอวี่โหรวไปคุยกับมันได้ยังไง?

ไม่ต้องคิดเลยด้วยซ้ำ

“แล้วใครสนใจว่าแกจะเห็นด้วยหรือไม่เห็น ลู่ซีจวี๋ แกนี่มันสำคัญตัวผิดจริง ๆ ฉันถามอวี่โหรว ไม่ได้ถามแก” ฉินคั่วจ้องมองอินอวี่โหรวด้วยความคาดหวัง

ทว่าอินอวี่โหรวกลับก้มหน้าลงแล้วพูดว่า “ถ้า ถ้ามีอะไรก็พูดตรงนี้เถอะ”

เธอหวาดกลัวที่จะต้องอยู่กับฉินคั่วตามลำพัง

“แน่ใจนะว่าอยากจะคุยตรงนี้?” ฉินคั่วจ้องมองไปที่อินอวี่โหรว

จนกระทั่งอินอวี่โหรวเงยหน้าขึ้น เขาจึงจ้องมองริมฝีปากบางของอินอวี่โหรวด้วยสายตาลึกซึ้ง

ร่างกายของอินอวี่โหรวแข็งทื่อไปชั่วขณะ

ลู่ซีจวี๋สังเกตเห็นการเคลื่อนไหวของฉินคั่ว และดวงตาของเขาก็มืดมนลง

“ถ้าอย่างนั้นฉันจะบอกว่า…” ฉินคั่วจงใจลากเสียงให้ยาวขึ้น

“อย่าเพิ่ง ไปคุยกันเองไม่ได้เหรอ?” อินอวี่โหรวถูกบีบบังคับไม่ให้มีทางเลือกอื่นนอกจากเดินออกมาจากทางด้านหลังของลู่ซีจวี๋

ลู่ซีจวี๋รู้สึกถึงหัวใจที่กำลังบีบรัดจึงคว้าข้อมือของ อินอวี่โหรวเอาไว้ “อวี่โหรว อย่าตามเขาไป”

อินอวี่โหรวมองดูสายตาที่คาดหวังของลู่ซีจวี๋แล้วสะบัดมือของลู่ซีจวี๋ทิ้งอย่างโหดร้าย

“ฉันแค่อยากจะคุยอะไรกับเขาหน่อย เดี๋ยวจะรีบกลับมา” อินอวี่โหรวพูดและเดินตามฉินคั่วไป

ลู่ซีจวี๋จ้องมองพวกเขาด้วยสายตาเย็นชาและกำหมัดแน่น

พวกเขาเดินไปถึงทางเดินอีกฝั่งที่ไร้ซึ่งผู้คน

“พี่มีอะไรจะพูดก็รีบพูดมา” อินอวี่โหรวจงใจทำหน้านิ่งและแสร้งทำเป็นสงบ

หากต้องเผชิญหน้าตัวต่อตัว เธอคงไม่เหมาะจะเป็นคู่ต่อสู้ของฉินคั่ว

“อวี่โหรว ชอบเขามากขนาดนั้นเลยเหรอ? ให้โอกาสฉันหน่อยไม่ได้เหรอ?” ฉินคั่วจงใจแสร้งทำเป็นเจ็บปวด

“พี่ฉินคั่ว ฉันก็บอกพี่แล้วไงว่าเรื่องระหว่างเรามันเป็นไปไม่ได้ อีกอย่างฉันรู้สึกว่าไม่ได้ชอบฉันเลย” อินอวี่โหรวพูดเบา ๆ

เมื่ออินอวี่โหรวพูดแบบนั้น ฉินคั่วก็จ้องมองเธอด้วยความประหลาดใจ “เธอมองออกได้ยังไง?”

“ก็บุคลิกนิสัยเราไม่เข้ากันเลย อีกอย่างสายตาที่พี่มองฉันมันไม่มีความรักอยู่เลย พี่แค่มองเห็นว่ามันเป็นสิ่งแปลกใหม่ พี่ฉินคั่ว ความรู้สึกมันไม่ใช่เกมนะ และฉันไม่ใช่คนที่จะมาเล่นอะไรแบบนี้กับพี่” อินอวี่โหรวพูดอธิบายอย่างเจตนาดี

ในเมื่อฉินคั่วยืนกรานเรื่องนี้ เธอก็ทำได้แค่โน้มน้าวให้ ฉินคั่วกลับไปเดินในเส้นทางที่ถูกต้อง

“ใช่ เธอพูดถูก” ฉินคั่วเห็นด้วยกับคำพูดทุกประการของอินอวี่โหรว

“อะไรนะ…” อินอวี่โหรวเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ

“ที่ฉันเรียกเธอมา ไม่ใช่เพราะฉันคิดจะทำอะไรเธอ แต่ฉันแค่อยากขอโทษที่ทำแบบนั้นที่บ้านของเธอ ขอโทษนะ อวี่โหรว” ฉินคั่วก้มลงและโค้งคำนับเก้าสิบองศาให้อินอวี่โหรว

คำขอโทษนี้เต็มไปด้วยความจริงใจ

อินอวี่โหรวนึกไม่ถึงว่าฉินคั่วจะมาเพื่อขอโทษเธอโดยเฉพาะ

มันทำให้เธอตื่นตระหนกมาก

ดังนั้นอินอวี่โหรวจึงพูดขึ้นด้วยความเขินอายว่า “ไม่เป็นไร พี่รู้ใจตัวเองก็ดีแล้ว หลังจากนี้เรายังเป็นเพื่อนกันได้”

ฉินคั่วพูดความในใจแล้วและเคาะหัวของอินอวี่โหรว เบา ๆ “ฉันคิดว่าเธอสมควรเป็นน้องสาวฉันมากกว่า”

“น้องสาว… น้องสาวก็ได้” อินอวี่โหรวพูดด้วยรอยยิ้ม

ฉินคั่วก้มหน้าลง เหลือบมองอินอวี่โหรวอีกครั้งและพูดเบา ๆ ว่า “เธอเป็นเด็กดี ไอลู่ซีจวี๋จอมเสแสร้งนั้นไม่คู่ควรเลย จริง ๆ”