พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 626 จะรังเกียจคุณได้ยังไง

ตอนที่ 626

จะรังเกียจคุณได้ยังไง

หลังจากได้ยินคำพูดอธิบายของถงเหมี่ยวเหมี่ยว เขาก็พอจะคาดเดาได้ว่าอดีตผ่านที่มามันยากลำบากสำหรับเธอและเสี่ยวเป่ามากแค่ไหน

ยิ่งไปกว่านั้น นี่คือเรื่องราวที่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเคยประสบมาเป็นการส่วนตัว

“ผมขอโทษ ผมขอโทษนะเหมี่ยวเหมี่ยว มันเป็นความผิดของผมเอง” หากเขารู้ตัวเร็วกว่านี้ก็คงจะดี

“มันไม่ใช่ความผิดของคุณสักหน่อย” หากเธอไม่หลับหูหลับตาเชื่อคนอื่น และเชื่อใจมู่อวี้เฉิง ผลลัพธ์คงไม่ออกมาเป็นแบบนี้

นี่คือบทลงโทษของพระเจ้าที่เธอยืนกรานจะพาเสี่ยวเป่าหนีไป

“ไม่ต้องห่วงนะ หลังจากนี้ผมจะหาอาหารเสริมดี ๆ มาให้คุณ คุณจะต้องดีขึ้น” มู่อวี้เฉิงหวังว่าเขาจะสามารถทุกข์ทรมานแทนถงเหมี่ยวเหมี่ยวได้

“แค่ความหวังของแม่อาจจะพังทลายลง” ลิ่นอวี๋เหยียนอยากให้พวกเขามีลูกคนที่สอง เพื่อจะได้ดูแลเด็กน้อยน่ารักอีกสักคน

แต่ด้วยสภาพร่างกายของเธอ เกรงว่าจะไม่ไหว

เธอไม่เคยจริงจังกับเรื่องนี้มาก่อน และหลังจากมาถึงเมืองเป่ยเธอก็ไม่เคยป่วยหนักอีกเลย ทำให้เธอไม่ได้เข้าไปรับการตรวจร่างกาย

หลังจากนี้อาจจะสามารถมีลูกได้ แต่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็รู้ดีว่าการคลอดลูกอาจเป็นอันตรายต่อตัวเธอ

“แม่รักคุณมาก และอยากให้คุณมีร่างกายแข็งแรง ไม่ต้องห่วง เรามีเสี่ยวเป่าแล้ว ส่วนลูกอีกคน ไว้รอร่างกายแข็งแรงขึ้นก่อนค่อยมีก็ได้ หรือถ้าไม่อยากมีก็ไม่เป็นไร” มู่อวี้เฉิงพูดและก้มลงจูบปลายนิ้วของเธอ

“อวี้เฉิง คุณไม่รังเกียจฉันเหรอ?” ร่างกายของเธอไม่แข็งแรงพอที่จะมีลูกคนที่สองด้วยซ้ำ

ลิ่นอวี๋เหยียนดีกับเธอมาก ดังนั้นเธอจึงไม่อยากทำให้พวกเขาผิดหวัง

“ยัยบ๊อง พูดไร้สาระอะไร ผมรักคุณขนาดนี้ จะรังเกียจคุณได้ยังไง?” มู่อวี้เฉิงบีบแก้มถงเหมี่ยวเหมี่ยว

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดของมู่อวี้เฉิงเงียบ ๆ คอยสัมผัสความอบอุ่นจากเขา

เธอครอบครองมันอย่างตะกละตะกลาม

หวังว่าความอบอุ่นและความรักนี้จะไม่จางหายไป

…

มีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้นในบริษัท และถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ไม่ได้อยู่ที่นั่น ลู่ซีจวี๋จึงต้องกลับไปก่อน

อินอวี่โหรวนั่งแนบชิดติดบานกระจก มองดูทิวทัศน์อยู่ในเลานจ์ของโรงแรม

มือคู่สวยถือแก้วน้ำผลไม้อย่างสบายใจเฉิบ มองดูก็รู้ว่าเธอสบายมากแค่ไหน

ลู่ซีจวี๋เดินเข้ามากอดเธอจากทางด้านหลังและจูบใบหูเธอ “อวี่โหรว พอดีมีเรื่องเกิดขึ้นที่บริษัท ผมต้องกลับไปที่ เมืองเป่ยก่อน คุณจะกลับไปกับผมมั้ย?”

อินอวี่โหรวลังเลอยู่ครู่หนึ่ง

ใช่แล้ว สองวันมานี้สะดวกสบายเกินไปจนเธอหลงลืมไปว่าลู่ซีจวี๋เป็นประธานบริษัทที่มีเรื่องราวมากมายให้จัดการ

ในช่วงสองวันที่ผ่านมา อินอวี่โหรวได้ยินเสียงโทรศัพท์ของเขาดังขึ้นอยู่หลายครั้ง

ลู่ซีจวี๋เพียงมองดูมันแต่ไม่ได้กดรับสาย จากนั้นเขาก็บอกว่าคนอื่นโทรผิด

ลู่ซีจวี๋จงใจพูดแบบนี้เพราะต้องการอยู่ติดตามเธอ

ทว่าคนที่โทรศัพท์มาหาเขาน่าจะเป็นคนจากที่บริษัท

ลู่ซีจวี๋อยู่ใช้เวลาอยู่ที่นี่กับเธอมานานเหมือนกัน

“งั้นก็กลับเถอะ” อินอวี่โหรวคิดอยู่พักหนึ่งแล้วตอบตกลง

ลู่ซีจวี๋กับเธอเที่ยวเล่นอยู่ในเมืองหนานมานานแล้ว ดังนั้นเดินทางกลับไปกับลู่ซีจวี๋ก็คงไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรใช่ไหม?

มันเป็นเพียงปัญหาเล็กน้อยเท่านั้น

อินอวี่โหรวจงใจเพิกเฉยต่อความรู้สึกทุกข์ทรมานในใจ

เธอพูดแล้วเดินไปเก็บเสื้อผ้า

ลู่ซีจวี๋ติดตามหลังเธอไป “ผมว่าคุณน่าจะชอบเมืองหนาน คุณอยู่ที่นี่ต่ออีกสองสามวันก็ได้นะ เหมี่ยวเหมี่ยวก็ยังอยู่ที่นี่ ให้เธอมาเที่ยวเล่นกับคุณต่อสักสองวัน”

“เหมี่ยวเหมี่ยวมีคุณมู่อยู่แล้ว ฉันไม่อยากไปรบกวนเวลาพวกเขา กลับดีกว่า อยู่นี่นานแล้วคุณปู่จะเป็นห่วงเอา” อินอวี่โหรวไม่อยากยอมรับความจริงว่าเธอไม่อยากให้ลู่ซีจวี๋เดินทางกลับคนเดียว

ตอนนี้เธอยังไม่สามารถเปิดเผยความรู้สึกได้ เพราะเธอกลัวจะเป็นอย่างที่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูด

หากได้ไปง่าย ๆ ก็เกรงว่าจะไม่หวงแหน

เสื้อผ้ามีอยู่แค่ชิ้นสองชิ้นเท่านั้น เธอจึงหากระเป๋าใบเล็กมายัดใส่เสื้อผ้า

อินอวี่โหรวเก็บของเรียบร้อยแล้ว แต่ลู่ซีจวี๋ยังคงยืนนิ่งอยู่กับที่

“คุณจะไม่เอาอะไรกลับไปเหรอ?” เธอจำได้ว่าลู่ซีจวี๋มีเสื้อผ้าอีกสองตัว หรือว่าเขาจะทิ้งมันไว้ที่นี่?

“ผมไม่มีอะไรต้องเอากลับไป อย่างเดียวที่จะเอากลับไปก็กลับมาด้วยแล้ว” ลู่ซีจวี๋พูดขณะดวงตาของเขาจับจ้องไปที่อินอวี่โหรว

อินอวี่โหรวรู้สึกว่าสิ่งที่เดียวที่ลู่ซีจวี๋อยากจะเอากลับไปก็คือตัวเธอ

อินอวี่โหรวรีบเบือนหน้านี้อย่างทำอะไรไม่ถูก

“รีบไปกันเถอะ เดี๋ยวถึงบ้านฟ้ามืด ขับรถแล้วจะไม่ปลอดภัย”

“อืม” ลู่ซีจวี๋ตอบกลับมาด้วยรอยยิ้ม

หลังจากมาถึงรถยนต์ อินอวี่โหรวก็ส่งข้อความบอก ถงเหมี่ยวเหมี่ยวว่าเธอกำลังจะเดินทางกลับ

เธอไม่ได้โทรศัพท์หาเพราะกลัวว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะหลับอยู่และเผลอไปรบกวนการพักผ่อนของอีกฝ่าย

ดังนั้นอินอวี่โหรวจึงเปลี่ยนมาเป็นส่งข้อความแทน

ทว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวกลับส่งข้อความกลับมาว่าขอให้พวกเขาเดินทางปลอดภัย

อินอวี่โหรวเอนหลังพิงเบาะและผล็อยหลับไปหลังจากนั้นไม่นาน

เธอนอนหลับแค่แป๊บเดียวและตื่นมาในไม่ช้า อินอวี่โหรวรู้สึกไม่สบายใจจึงไม่ได้นอนต่อ

หลังจากขึ้นมาบนทางหลวงแล้ว ลู่ซีจวี๋ก็พยายามคว้านหาผ้าห่มมาห่มให้อินอวี่โหรว

แต่ก่อนจะคว้านหาเจอ อินอวี่โหรวก็ตื่นขึ้นมาก่อน

“ครึ่งทางแล้ว นอนต่ออีกหน่อยสิ ยังมีเวลาอีกนาน” ลู่ซีจวี๋ยื่นขวดน้ำแร่ที่ยังไม่เปิดให้อินอวี่โหรว

อินอวี่โหรวรับน้ำมาดื่มด้วยสีหน้าผ่องใส

“ไม่ล่ะ ฉันไม่ง่วงแล้ว” อินอวี่โหรวส่ายหัวและไม่ได้หันไปมองลู่ซีจวี๋

แม้ว่าอินอวี่โหรวจะไม่ได้พูดออกมาอย่างเปิดเผย แต่ ลู่ซีจวี๋ก็รู้สึกได้ว่าทัศนคติของอินอวี่โหรวที่มีต่อเขากลับมาเย็นชาอีกครั้ง

ลู่ซีจวี๋ไม่เข้าใจว่าอินอวี่โหรวกำลังคิดอะไรอยู่

แต่การคั้นถามระหว่างขับรถมันไม่ง่ายเลย ดังนั้นเขาจึงได้แต่รอเพื่อถามอินอวี่โหรวว่าเกิดอะไรขึ้น

เห็นได้ชัดว่าระหว่างพวกเขาดีขึ้นแล้ว

อินอวี่โหรวยอมตามเขากลับมาด้วย แต่ทำไมมันถึงได้กลายมาเป็นแบบนี้อีก?

ลู่ซีจวี๋รู้สึกหงุดหงิดในใจ

ทว่าเขายังคงประคองรถยนต์อย่างมั่นคง คอยป้องกันไม่ให้อินอวี่โหรวได้รับการกระแทกใด ๆ

ทั้งสองคนไม่ได้พูดอะไรอีก

บรรยากาศเงียบสงัดราวกับพายุลูกใหญ่กำลังจะมา

จนกระทั่งรถยนต์ขับผ่านร้านขายยา อินอวี่โหรวก็บอกให้ลู่ซีจวี๋จอดรถ “เดี๋ยวก่อน”

“มีอะไร?” ลู่ซีจวี๋ถามขณะชะลอความเร็ว

“ไปจอดที่ร้านขายยาที” อินอวี่โหรวพูดบอก

“ทำไม? ไม่สบายตรงไหนเหรอ?” ลู่ซีจวี๋สังเกตเห็นว่าใบหน้าของอินอวี่โหรวดูซีดเซียวเล็กน้อย

“ไม่ได้ไม่สบาย” อินอวี่โหรวพูด

“งั้นจะไปซื้ออะไรในร้ายขายยา คุณรออยู่ที่รถ เดี๋ยวผมไปซื้อให้” ร้านขายยาตั้งอยู่ห่างออกไปไกล และอินอวี่โหรวก็เป็นคนสวยมาก เกรงว่าออกไปแล้วจะถูกคนอื่นสังเกตเห็นได้ง่าย

“ซื้อยาคุม” อินอวี่โหรวพูดเบา ๆ

“ยาคุมอันตรายต่อร่างกายมากนะ แล้วคุณเพิ่งผ่าตัดมาเมื่อไม่นานนี้เอง…” ลู่ซีจวี๋พยายามพูดหยุดเธอ

อินอวี่โหรวหันหน้าไปมองเขาด้วยดวงตาแดงก่ำ ก่อนจะพูดกับลู่ซีจวี๋อย่างคับข้องใจว่า “ทั้ง ๆ ที่คุณรู้เรื่องนี้แต่ทำไมคุณไม่ป้องกันอะไรเลย? ลู่ซีจวี๋ หรือว่าคุณอยากเห็นฉันแท้งลูกอีกครั้ง?”

อินอวี่โหรวพูดขณะเอนกายพิงเบาะรถยนต์และร้องไห้ออกมา

ลู่ซีจวี๋มองดูอินอวี่โหรวที่กำลังร้องไห้อย่างขมขื่นด้วยความรู้สึกสูญเสีย