พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 628 ทุกคนล้วนชอบเธอ

ตอนที่ 628

ทุกคนล้วนชอบเธอ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวออกจากโรงพยาบาลในวันรุ่งขึ้น เมื่อพวกเขากลับมาถึงเมืองเป่ย เสี่ยวเป่าก็กลับมาด้วยเช่นกัน

แต่เนื่องจากไม่มีใครอยู่ดูแลเขาที่บ้าน เสี่ยวเป่าจึงต้องไปอยู่ที่บ้านเก่า

หลังจากกลับไปพักผ่อนแล้ว มู่อวี้เฉิงกับถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็วางแผนจะไปที่บ้านเก่า

ระหว่างทาง ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย “อวี้เฉิง หรือบอกแม่เกี่ยวกับร่างกายของฉันดี ฉันว่าบอกให้แม่รู้หน่อยก็ดีนะ จากนี้จะได้ไม่ต้องคาดหวังอะไรอีก”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้ว่าลิ่นอวี๋เหยียนชอบเด็กมาก หากเธอมีลูกอีกสักคนก็คงไม่เป็นไร

พวกลิ่นอวี๋เหยียนใจดีกับเธอมากและทำให้เธอมีความสุข ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจึงไม่รังเกียจที่จะพยายามอีกสักหน่อย

แต่ตอนนี้เธออดไม่ได้ที่จะตระหนักถึงความคิดเล็ก ๆ น้อย ๆ พวกนี้

ดูเหมือนว่าพระเจ้าจะไม่อยากเห็นเธอมีชีวิตที่ดี

บางทีเธอควรจะตรากตรำทำงานอยู่ในความมืดมิด เธอไม่สมควรได้รับแสงสว่าง

เมื่อเห็นว่าสีหน้าของถงเหมี่ยวเหมี่ยวมืดมนลง

มู่อวี้เฉิงก็จอดรถ

จากนั้นเขาก็ยกคางของถงเหมี่ยวเหมี่ยวขึ้น

แน่นอนว่าเขาพบกับดวงตาสีแดงก่ำคู่หนึ่ง

มู่อวี้เฉิงถอนหายใจและลูบไล้ดวงตาของ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเบา ๆ

เขาพูดด้วยสีหน้าจริงจังว่า “เหมี่ยวเหมี่ยว การที่ครอบครัวผมและผมทำดีกับคุณล้วนเป็นความเต็มใจของพวกเรา เราทำให้เพราะคุณเป็นคุณ ไม่ใช่เพราะตัวคุณมีมูลค่าหรืออะไร ผมไม่อยากให้คุณต้องมานั่งรู้สึกหนักใจ และผมก็เชื่อว่าผมกับแม่มีความคิดเห็นแบบเดียวกัน ถ้าคุณไม่อยากมีก็ไม่ต้องมี ให้แม่เลี้ยงเสี่ยวเป่าไปคนเดียวก็พอ”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวควรส่องแสงสว่างภายใต้ดวงดาวระยิบระยับ ไม่ควรมาหม่นหมองเพื่อทำให้ใครรู้สึกประทับใจ

เธอไม่ควรเป็นแบบนี้

ไม่ว่าเธอจะทำอะไรเป็นแบบไหนก็มีแต่คนชอบเธอ

ผู้หญิงของเขาควรมีความมั่นใจในตัวเอง

“ฉันไม่ได้รู้สึกหนักใจ ฉันแค่อยากทำให้พวกคุณทุกคนมีความสุข” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพึมพำแล้วก้มหน้าลง

“เหมี่ยวเหมี่ยว ขอแค่มีคุณอยู่ ผมก็มีความสุขมากแล้ว คุณไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้น หลังจากนี้ผมจะมอบความมั่นใจให้คุณเอง จะยืนป้องกันลมแดดลมฝนไม่ให้แตะต้องตัวคุณเลย เข้าใจมั้ย?” มู่อวี้เฉิงอยากให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้ว่าเธอมีความสำคัญมากเพียงใด

“ผมสามารถเสี่ยงชีวิตเพื่อคุณได้ แต่ผมทนเห็นคุณทุกข์ใจแบบนี้ไม่ได้” มู่อวี้เฉิงวางมือลงบนไหล่เธอ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเงยหน้าขึ้นอีกครั้งและจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาของมู่อวี้เฉิง

เธอโน้มตัวไปข้างหน้าและสวมกอดมู่อวี้เฉิง ซุกหัวไว้บนไหล่กว้างของมู่อวี้เฉิง “อวี้เฉิง ขอบคุณนะ”

“ขอบคุณอะไรล่ะ? คราวหน้าผมจะลงโทษคุณให้หนักเลย” มู่อวี้เฉิงจิ้มจมูกของถงเหมี่ยวเหมี่ยวด้วยความรัก

เมื่อมาถึงบ้านเก่า พวกเขาก็พบกับเสี่ยวเป่าที่ไม่ได้เจอหน้ากันมานาน

รอยยิ้มที่สดใสปรากฏขึ้นบนใบหน้าของถงเหมี่ยวเหมี่ยวทันที

“หม่ามี้” เสี่ยวเป่าสังเกตเห็นถงเหมี่ยวเหมี่ยวจึงวิ่งเข้าไปหาถงเหมี่ยวเหมี่ยวอย่างรวดเร็ว

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวยื่นมือออกไปหาเสี่ยวเป่า

ตอนนี้เสี่ยวเป่าตัวโตและสูงขึ้นมาก

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวตัวเล็กและเกือบเซล้มเมื่อเสี่ยวเป่าวิ่งพุ่งเข้ามาหาเธอ

มู่อวี้เฉิงมองดูและคอยประคองถงเหมี่ยวเหมี่ยวจากทางด้านหลัง จากนั้นก็พูดตักเตือนด้วยหน้านิ่ง ๆ “ไอจอมแก่น เกิดล้มมาจะทำยังไง?”

เสี่ยวเป่ารู้ว่าเขาทำผิด ดังนั้นเขาจึงเอามือไพล่หลังและปริปากพูดว่า “หม่ามี้ ผมขอโทษฮะ”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก้มลงและลูบหัวเสี่ยวเป่า “ไม่เป็นไร ทีหลังต้องระวังนะ”

เสี่ยวเป่าเห็นว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่โกรธจึงเดินเข้าไปกอดถงเหมี่ยวเหมี่ยวและลูบไล้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวผ่านเสื้อผ้า “หม่ามี้ ผมคิดถึงหม่ามี้”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวอุ้มเสี่ยวเป่าขึ้นมาแต่กลับพบว่าตอนนี้เสี่ยวเป่าค่อนข้างตัวหนัก

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวออกแรงเท่าที่ไหว เธอไม่กล้าอุ้ม เสี่ยวเป่าขึ้นมาสูงเพราะกลัวว่าเสี่ยวเป่าจะหล่น

เธอวางเสี่ยวเป่าลงและจูบแก้มเสี่ยวเป่า “หม่ามี้ก็คิดถึงหนู ไปเที่ยวซานย่าสนุกมั้ย?”

“สนุกมาก หม่ามี้ มากับผมสิ” เสี่ยวเป่าดึง ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเข้าไปข้างใน

เมื่อเดินเข้าไปแล้ว เสี่ยวเป่าก็หยิบขวดสองใบออกมาจากกระเป๋าเดินทาง

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพบว่ามันมีเปลือกหอยและหอยสังข์อยู่ข้างในนั้น

สีสันสวยงามตระการตาและเปล่งประกายตามการหักเหของแสง

“หม่ามี้ ของฝากที่ผมเอากลับมาให้จากซานย่าฮะ” เสี่ยวเป่าชอบทะเลมาก ดังนั้นของฝากจากท้องทะเลน่าจะดีที่สุด

นอกจากนี้เสี่ยวเป่ายังต้องการมอบสิ่งที่ดีที่สุดให้ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวด้วย

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวถือขวดทั้งใบขึ้นมาสัมผัสด้วยความรัก “ขอบใจจ๊ะเสี่ยวเป่า หม่ามี้ชอบมากเลย”

จากนั้นเธอก็จูบเสี่ยวเป่าซ้ายทีขวาที

หลังจากถือขวดสองใบออกมาแล้ว ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ส่ายขวดโชว์ต่อหน้ามู่อวี้เฉิง “เสี่ยวเป่าเอาของฝากกลับมาให้ฉันด้วยแหละ”

มันเป็นของขวัญที่เธอรู้สึกพึงพอใจตั้งแต่เคยเห็นมา

“แล้วของฝากของแด๊ดดี้ล่ะ?” มู่อวี้เฉิงถาม

“ไม่มี” เสี่ยวเป่าตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชาและหันหน้ากลับ

ใครใช้ให้มู่อวี้เฉิงชั่วร้ายและแย่งชิงหม่ามี้ไปจากเขาล่ะ?

เขาไม่ซื้อของขวัญให้คนชั่วหรอก

“ไม่มีก็ไม่มี” มู่อวี้เฉิงแสร้งทำเป็นตีหน้าเศร้า

มู่อวี้เฉิงมักจะทำตัวเย็นชาและแข็งแกร่งต่อหน้าเขาเสมอ

เสี่ยวเป่าจึงรู้สึกทำอะไรไม่ถูกเล็กน้อยเมื่อเห็นใบหน้าเศร้าใจของมู่อวี้เฉิง

เขาคิดไตร่ตรองว่าเขาทำผิดไปหรือไม่

ท้ายที่สุดทุกอย่างที่เขาเคยมีกลายไปเป็นของมู่อวี้เฉิงหมด

ในอดีตเขาอยากมีพ่อจริง ๆ แต่ตอนนี้เสี่ยวเป่าชอบอยู่กับถงเหมี่ยวเหมี่ยวมากกว่า

ที่เสี่ยวเป่าพูดว่าเกลียดมู่อวี้เฉิงนั้น เขาไม่ได้โกหกเลย

เขาเคยใช้เวลาอยู่กับถงเหมี่ยวเหมี่ยวตามลำพังมานาน

จนกระทั่งเขารู้สึกว่ามู่อวี้เฉิงขโมยความสนใจของ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไปจนหมด ทำให้เขาขาดความรักของแม่

จริง ๆ แล้วความคิดนี้ค่อนข้างสุดโต่งไปหน่อย

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวตกตะลึงเมื่อเห็นท่าทางของเสี่ยวเป่า

เธอเคยคิดว่าการที่เสี่ยวเป่าทะเลาะกับมู่อวี้เฉิงเป็นเพียงแค่อารมณ์ของเด็กน้อย

อย่างมากก็แค่ตีกันเล็ก ๆ น้อย ๆ เท่านั้น

และในสายตาของเสี่ยวเป่า มู่อวี้เฉิงก็ยังเป็นพ่อของเขา

แต่มาวันนี้ สถานการณ์ตรงหน้าทำให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวตระหนักได้ว่าเสี่ยวเป่าไม่ได้ล้อเล่น

เขาไม่ได้เตรียมของฝากกลับมาให้มู่อวี้เฉิง และยังปล่อยปละละเลย

เห็นได้ชัดว่าช่วงแรก ๆ เสี่ยวเป่าไม่ได้เป็นแบบนี้กับ มู่อวี้เฉิง ทำไมเขาถึงกลายมาเป็นแบบนี้ได้?

บรรยากาศตกอยู่ในความเงียบสงัด

เสี่ยวเป่าเห็นว่าผู้ใหญ่ทั้งสองคนเงียบ เขาจึงคิดว่าตัวเองทำอะไรผิดไปและไม่กล้าพูด

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมองดูเสี่ยวเป่าที่ค่อย ๆ หดตัวลงแล้วถอนหายใจ

ดูเหมือนว่าเธอจะละเลยเสี่ยวเป่าเกินไป และนอกจากนี้เธอกับมู่อวี้เฉิงยังยุ่งอยู่กับงานมากจนไม่ค่อยได้เจอหน้ากัน

ตอนนี้เธอรู้แล้วว่าเสี่ยวเป่าก็เป็นแค่เด็กคนหนึ่ง

สุขภาพจิตใจของเขามีความสำคัญเช่นกัน

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวตัดสินใจกลับไปพูดคุยกับเสี่ยวเป่าให้ดี

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวถือขวดสองใบอยู่จึงยื่นขวดให้มู่อวี้เฉิงใบหนึ่ง “เสี่ยวเป่าเตรียมไว้สองใบ ใบหนึ่งให้หม่ามี้ อีกใบหนึ่งให้แด๊ดดี้ใช่มั้ยจ๊ะ? ที่บอกว่าไม่มีให้แด๊ดดี้เพราะโมโหหรอกใช่มั้ย”

เสี่ยวเป่าลังเลอยู่พักหนึ่ง แต่เมื่อเห็นสายตาที่คาดหวังของถงเหมี่ยวเหมี่ยว เสี่ยวเป่าก็อดไม่ได้ที่จะพยักหน้า

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวถอนหายใจด้วยความโล่งอกเช่นกัน