พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 632 ไม่ปล่อยให้เธอทุกข์ทรมานอีกต่อไป

ตอนที่ 632

ไม่ปล่อยให้เธอทุกข์ทรมานอีกต่อไป

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่กล้าแม้แต่จะหายใจ และมันก็แทบจะติดอยู่ในลำคอของเธอ

อินอวี่โหรวตกใจมากเช่นกัน

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกระแอมในลำคอก่อนจะถามว่า “ใคร?”

มีคนไม่รู้เวล่ำเวลาขนาดนี้ได้ยังไง แทนที่จะมาก่อนหน้านี้หรือมาหลังจากนี้ แต่กลับมาในตอนนี้

“ฉันเอง” เสียงนอกประตูแผ่วเบามากและมันก็เป็นเสียงของลู่ซีจวี๋

อินอวี่โหรวมองดูถงเหมี่ยวเหมี่ยวอย่างทำอะไรไม่ถูก

เธอจึงชี้นิ้วไปที่ห้องน้ำ

อินอวี่โหรวเข้าใจได้ในทันที เก็บข้าวของและรีบวิ่งเข้าไปในห้องน้ำ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเดินไปเปิดประตูและขวางร่างของลู่ซีจวี๋เอาไว้ “รุ่นพี่ มีเรื่องอะไรคะ?”

ลู่ซีจวี๋ตัวสูงกว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวมาก แม้ว่า ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะยืนขวางทางเขาเอาไว้แต่เขาก็ยังมองเห็นฉากในห้องทำงานได้ทั้งหมด

เมื่อไม่เห็นอินอวี่โหรว ลู่ซีจวี๋ก็ขมวดคิ้ว “อวี่โหรวล่ะ?”

“อยู่ในห้องน้ำ จะไปไหนได้อีกล่ะ? รุ่นพี่ ทำหน้าอะไรน่ะ ทำอย่างกับจะกินอวี่โหรวแน่ะ?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกอดอกและเลิกคิ้วมองลู่ซีจวี๋

“พวกเธอทำอะไรกันอยู่?” ลู่ซีจวี๋ถามออกไปอย่างไม่มั่นใจนัก

ลู่ซีจวี๋เดินกลับไปที่ห้องทำงานแล้ว แต่กลับไม่ได้รู้สึกโล่งใจเลยสักนิด

เขาสั่งให้ผู้ช่วยคอยจับตาดูถงเหมี่ยวเหมี่ยวกับ อินอวี่โหรว และรายงานให้เขารู้ทันทีหากมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น

ผู้ช่วยรีบมาบอกในทันทีว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวสั่งซื้อของบางอย่าง และปิดประตูลงกลอนห้องทำงานอีกครั้ง

โดยเฉพาะอินอวี่โหรวอยู่ข้างในนี้ด้วย ลู่ซีจวี๋จึงรู้สึกสงสัยมาก

เขาคาดเดาอะไรบางอย่างอยู่ในใจ

มันน่าจะมีสาเหตุมาจากเรื่องที่เขากับอินอวี่โหรวทะเลาะกันในครั้งที่แล้ว

ตอนนี้ผ่านมาสัปดาห์หนึ่งแล้ว จะสามารถตรวจสอบผลลัพธ์ต่าง ๆ ได้

อินอวี่โหรวไม่กล้าตรวจสอบมันที่บ้านอย่างแน่นอน ภายในบ้านตระกูลอิน หากผู้เฒ่าอินอยากรู้เรื่องอะไรบางอย่างขึ้นมา อินอวี่โหรวก็จะไม่สามารถปิดซ่อนมันเอาไว้ได้

ดังนั้นถ้าเธออยากรู้ผลการทดสอบ เธอก็ต้องมาหา ถงเหมี่ยวเหมี่ยว

ไม่แปลกใจเลยที่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวดูประหลาดใจมากเมื่อเห็นเขา

กลับกลายเป็นว่าเธอตั้งใจจะจัดการเรื่องทุกอย่างระหว่างที่เขาออกไปหารือเรื่องความร่วมมือและปิดบังเรื่องนี้เอาไว้จากเขา

ทว่าเรื่องนี้ไม่ใช่ปัญหาของอินอวี่โหรวคนเดียวทั้งหมด

เด็กคนนั้นก็เป็นลูกของเขาด้วย

ตอนนี้ยังไม่รู้ว่าท้องหรือไม่ท้อง แต่ลู่ซีจวี๋ก็รู้สึกกังวลมาก

ดังนั้นเขาจึงรีบวิ่งเตลิดมาที่นี่

“พวกเราจะทำอะไรล่ะ ก็แค่คุยกันเรื่อยเปื่อย ทำไม? ฉันต้องรายงานให้พี่รู้ด้วยเหรอ?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเดาว่าลู่ซีจวี๋น่าจะรู้เรื่องดังกล่าว

แต่เธอสามารถป้องกันได้เพียงชั่วคราวเท่านั้น

เรื่องต่าง ๆ มาถึงจุดนี้แล้วและไม่มีวิธีการที่จะแก้ไขได้

“ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น เหมี่ยวเหมี่ยว ถ้าเกิดมีเรื่องอะไร ฉันขอแนะนำให้เธอบอกพี่มาซะดีกว่า เรื่องบางอย่างคนนอกอย่างเธอเข้ามาแก้ไขอะไรไม่ได้หรอก” ไม่บ่อยนักที่ลู่ซีจวี๋จะพูดจาแย่ ๆ กับถงเหมี่ยวเหมี่ยว

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวที่ได้ยินเช่นนั้นหัวเราะเยาะอยู่ในใจ

ตามที่คิดเอาไว้ไม่มีผิด ลู่ซีจวี๋น่าจะรู้เรื่องนี้อยู่แล้ว

รู้แบบนั้นทำไมไม่ระวังตั้งแต่แรกล่ะ?

“ฉันไม่เข้าใจว่ารุ่นพี่หมายความว่ายังไง แต่ถ้าอยากเข้ามาตรวจงานฉันก็ยินดีค่ะ ตรวจดูได้ตามใจชอบเลย ส่วน อวี่โหรวน่ะเป็นเพื่อนของฉัน ถ้าเธอไม่อยากให้ฉันบอกพี่ พี่ก็ไม่มีสิทธิ์รู้” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวต่อสู้ฟาดฟันกับลู่ซีจวี๋เพื่อป้องกัน อินอวี่โหรว

เธอไม่รู้ว่าลู่ซีจวี๋รักอินอวี่โหรวจริง ๆ หรือไม่

และเธอก็ไม่ได้รู้สึกสงสารเลย

“เธอ…” ลู่ซีจวี๋ถึงกับพูดไม่ออก

บรรยากาศระหว่างทั้งสองคนเริ่มตึงเครียด

จู่ ๆ ประตูห้องน้ำก็ถูกเปิดออก

อินอวี่โหรวเดินออกมาแล้วพูดด้วยสีหน้าปกติว่า “เกิดอะไรขึ้นเหมี่ยวเหมี่ยว?”

จากนั้นเธอก็มองไปที่ลู่ซีจวี๋ “คุณมาทำอะไรที่นี่?”

เมื่อเห็นอินอวี่โหรว ลู่ซีจวี๋ก็รีบเดินเข้าไปจับมือของ อินอวี่โหรวทันที

มือของอินอวี่โหรวเย็นเฉียบเล็กน้อย ลู่ซีจวี๋จึงช่วยลูบมือให้เธอ “อวี่โหรว ไม่เป็นไรใช่มั้ย?”

อินอวี่โหรวเข้าใจสิ่งที่ลู่ซีจวี๋พูด แต่เธอแค่แสร้งทำเป็นไม่เข้าใจและขมวดคิ้ว “ลู่ซีจวี๋ ถ้ามีอะไรก็แค่มาเรียกฉัน ทำไมจะต้องทำให้เหมี่ยวเหมี่ยวลำบากใจด้วย?”

ลู่ซีจวี๋เห็นว่าสีหน้าของอินอวี่โหรวดูปกติดี ราวกับว่าเธอไม่ได้แสร้งทำ และดูเหมือนว่าเธอจะเข้ามาที่นี่เพื่อพูดคุยกับ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจริง ๆ

หรือว่าเขาจะคิดมากไปเอง?

แต่ถ้าเขาคิดผิด ทำไมถงเหมี่ยวเหมี่ยวถึงเข้ามาขวางเขาล่ะ?

มันดูผิดปกติมาก

“ผมไม่ได้ทำให้เธอลำบากใจสักหน่อย ผมแค่อยากเจอคุณ คุณไปนั่งเล่นที่ออฟฟิศผมมั้ย?” เขามีเรื่องบางอย่างอยากจะถามอินอวี่โหรว

“งั้นคุณก็ไปก่อนสิ ฉันจะตามไปทีหลัง ฉันขอคุยกับเหมี่ยวเหมี่ยวก่อน” อินอวี่โหรวไม่ได้ปฏิเสธ แต่เห็นด้วย

“ก็ได้” ลู่ซีจวี๋พยักหน้าและหันหลังกลับไป

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวปิดประตูลงอีกครั้ง

เธอคว้ามืออินอวี่โหรวอย่างวิตกกังวล “ผลตรวจเป็นยังไงบ้างอวี่โหรว? ท้องมั้ย?”

“โชคดีที่ขึ้นมาแค่ขีดเดียว ฉันลองทดสอบชิ้นอื่นแล้ว ขึ้นเหมือนกัน” อินอวี่โหรวถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ฉนวนกันเสียงของบริษัทไม่ค่อยดีนัก

แม้ว่าจะปิดประตูลง อินอวี่โหรวก็ยังได้ยินบทสนทนาระหว่างลู่ซีจวี๋กับถงเหมี่ยวเหมี่ยวอยู่ดี

เธอทำการทดสอบไปได้ครึ่งทางแล้วจึงไม่กล้ารีบออกมา

จากนั้นเธอจึงทดสอบอุปกรณ์ทั้งหมดในคราวเดียว

เมื่อเห็นว่าผลลัพธ์ปรากฏแบบเดียวกัน อินอวี่โหรวก็ปลดปล่อยความวิตกกังวลที่สะสมมานานหลายวันออกมา

ในช่วงหลายวันที่ผ่านมา เหตุการณ์นี้ทำให้อินอวี่โหรวกินไม่ได้นอนไม่หลับ

บ่อยครั้งที่เธอฝันถึงเด็กน้อยคอยร้องเรียกเธอว่าแม่ แต่เมื่อเธอเดินเข้าไปดูใบหน้าเด็กของคนนั้น เด็กคนนั้นก็หายตัวไป

อินอวี่โหรวรู้สึกว่าการแท้งลูกในครั้งก่อนมีส่วนเกี่ยวข้องกับเธอมากมาย

อินอวี่โหรวรู้สึกกระสับกระส่ายราวกับแบกคนตัวเล็ก ๆ ไว้บนหลังตลอดเวลา

ในความเป็นจริง การจากไปอย่างกะทันหันของลูกน้อยทำให้จิตใจของอินอวี่โหรวบอบช้ำมาก

เธอจงใจไม่พูดถึงมัน และมีแต่ผู้เฒ่าอินเท่านั้นที่เดินทางไปปลอบโยนครอบครัวของคนขับรถ

เธอไม่กล้าเผชิญหน้า

ไม่ใช่ว่าเธอไม่สนใจ แต่เธออยากอยู่คนเดียวและหลีกหนีจากความจริงเหล่านั้น

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเป็นความจริงอันนองเลือด

เปิดเผยความหวาดกลัวทุกอย่างออกมา

โชคดีที่พระเจ้าเห็นใจเธอและไม่ปล่อยให้เธอทุกข์ทรมานอีกต่อไป

“ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว ฉันกลัวแทบตาย” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวตบหน้าอกเธอ

การพูดคุยกับคนอย่างลู่ซีจวี๋ต้องใช้ความกล้าหาญอย่างมาก

แต่ถึงอย่างนั้นลู่ซีจวี๋ก็ยังเป็นผู้มีพระคุณของเธอกับ เสี่ยวเป่าอยู่

มันจึงเป็นเรื่องยากสำหรับเธอจริง ๆ

“ขอโทษนะเหมี่ยวเหมี่ยว มันเป็นปัญหาของฉันแท้ ๆ แต่ฉันกลับขอให้เธอช่วยทุกครั้งเลย” อินอวี่โหรวจ้องมอง ถงเหมี่ยวเหมี่ยวด้วยความรู้สึกผิดและจับมืออีกฝ่าย

“ไม่เป็นไร ขอแค่เธอไม่เป็นไรก็พอ เพราะมันคือความปรารถนาสูงสุดของฉัน แต่อวี่โหรว หลังจากนี้เธอจะไปหารุ่นพี่ที่ห้องออฟฟิศจริง ๆ เหรอ?” เธอรู้สึกว่าอินอวี่โหรวไม่เหมาะสมกับลู่ซีจวี๋

เธอกังวลว่าอินอวี่โหรวจะถูกเคี้ยวจนไม่เหลือซากอีก

“ไปสิ ทำไมจะต้องไม่ไปล่ะ?” อะไรจะเกิดขึ้นก็ต้องเกิด

เธอจะถือโอกาสนี้พูดมันให้กระจ่าง

แม้จะไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไร แต่ไปดูก่อนก็คงไม่เป็นอะไร

“อืม พวกเธออย่าทะเลาะกันล่ะ ไม่งั้นฉันจะรู้สึกผิด” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดเบา ๆ

“ไม่หรอก ฉันจะคุยกับเขาดี ๆ” อินอวี่โหรวยิ้มตอบ

เมื่อไม่มีเรื่องมารบกวนสมาธิ ใบหน้าที่ดูอมทุกข์ของเธอก็จางหายไปเช่นกัน