พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 633 เปลี่ยนเป็นแบบที่คุณชอบ

ตอนที่ 633

เปลี่ยนเป็นแบบที่คุณชอบ

อินอวี่โหรวเดินไปที่ห้องทำงานของลู่ซีจวี๋

ผู้ช่วยที่ยืนอยู่ด้านนอกประตูรู้สึกโล่งใจทันทีที่เห็นเธอเดินมา จากนั้นผู้ช่วยก็พูดว่า “คุณผู้หญิง คุณลู่อยู่ข้างในครับ ประตูไม่ได้ล็อก เปิดแล้วเดินเข้าไปข้างในได้เลยครับ”

เมื่อได้ยินคำเรียกชื่อเธอ อินอวี่โหรวก็ขมวดคิ้ว “ทีหลังอย่าเรียกฉันว่าคุณผู้หญิงอีก เรียกฉันว่าคุณอิน”

เธอหย่ากับลู่ซีจวี๋แล้ว เพราะฉะนั้นคำว่าคุณผู้หญิงดูจะไม่เหมาะสมเท่าไหร่

“ครับคุณผู้หญิง” ผู้ช่วยพูดตอบรับโดยไม่เปลี่ยนสีหน้า

เขาได้แต่บ่นพึมพำอยู่ในใจ

คุณลู่น่าจะทำให้คุณผู้หญิงโกรธจริง ๆ ถึงว่ากลับมาแล้วสีหน้าดูไม่ดีเลย

โชคดีที่ช่วงนี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขาจึงไม่ต้องเข้าไปรับเคราะห์อีก

หากช่วงนี้มีคนเข้ามาพบ

เขาก็สามารถการันตีได้เลยว่าจะต้องมีคนต่อว่าอย่างดุเดือดแน่นอน

เมื่อเห็นว่าเขายืนกรานจะเรียกแบบนั้น อินอวี่โหรวก็เลิกพูดแก้ไข

ช่วงนี้เธอต้องพูดคุยกับลู่ซีจวี๋ดี ๆ เพื่อป้องกันไม่ให้พวกเขาถูกต่อว่า

อินอวี่โหรวเดินเข้าไปข้างใน

แต่เมื่อเปิดประตูห้องทำงานเข้าไปมันกลับว่างเปล่า ไร้วี่แววของลู่ซีจวี๋

มันไม่น่าจะเป็นแบบนี้สิ เพราะถ้าลู่ซีจวี๋ไม่อยู่ข้างในนี้ ทำไมผู้ช่วยถึงพูดบอกแบบนั้นล่ะ?

“ลู่ซีจวี๋” อินอวี่โหรวเรียกเขา

ไม่มีใครตอบกลับ

อินอวี่โหรวไม่เข้าใจว่าลู่ซีจวี๋อยากจะแกล้งเธอหรืออย่างไร

เธอไม่ต้องการเล่นเกมที่แสนน่าเบื่อหน่ายกับลู่ซีจวี๋

“ถ้าคุณไม่ออกมา ฉันจะกลับแล้วนะ”

อินอวี่โหรวหันหน้ากลับไปก่อนจะถูกกอดรัดด้วยอ้อมกอดอันแสนอบอุ่น

เธอรู้ว่าเป็นลู่ซีจวี๋ ดังนั้นเธอจึงเฉยเมยมาก

เธอเงยหน้าขึ้นและมองดูดวงตาที่เป็นประกายของลู่ซีจวี๋

“เป็นเด็กหรือไง?” อินอวี่โหรวผลักเขาด้วยความโกรธ

“ไม่เด็กสักหน่อย” ลู่ซีจวี๋พูดอย่างมั่นใจ

“แล้วคุณมีเรื่องอะไรหรือเปล่า? ถ้าไม่พูด ฉันจะกลับบ้าน” อินอวี่โหรวดูไม่เต็มใจจะอยู่ต่ออีกสักวินาทีเดียว

ลู่ซีจวี๋โน้มตัวลงจูบริมฝีปากของอินอวี่โหรว “อวี่โหรว หลายวันที่ผ่านมาคิดถึงผมบ้างมั้ย?”

อินอวี่โหรวแสยะยิ้ม “คุณเป็นใคร? ทำไมฉันจะต้องคิดถึงคุณด้วย?”

น้ำเสียงเยาะเย้ยทำให้ดวงตาของลู่ซีจวี๋มืดมนลง

เขาบีบคางของอินอวี่โหรว

การเคลื่อนไหวดังกล่าวไม่ได้รุนแรงนัก แต่กลับสามารถกักขังอินอวี่โหรวไม่ให้ขยับตัวไปไหนได้

“ผมไม่อนุญาตให้คุณพูดจาเฉยเมยกับผมแบบนี้” น้ำเสียงของลู่ซีจวี๋เย็นชาขึ้น

“ลู่ซีจวี๋ อย่าลืมข้อตกลงของเราสิ ตอนนี้มันขึ้นอยู่กับฉัน ไม่ได้ขึ้นอยู่กับคุณ” อินอวี่โหรวไม่มีท่าทางหวาดกลัวแม้แต่น้อย และดวงตาของเธอก็เปลี่ยนเป็นเย็นชา

“ได้ อย่างนั้นก็ได้” ลู่ซีจวี๋หัวเราะอย่างเย็นชาและปล่อยมือ

อินอวี่โหรวจ้องมองไปที่ลู่ซีจวี๋และพูดบอกเขาด้วยน้ำเสียงที่ก้าวร้าว “ทำไม? นานไปเหรอ? ทนไม่ไหวหรือไง? คุณลู่ ถ้าคุณไม่อยากทำคุณจะยอมแพ้ไปก็ได้”

“คุณอยากให้ผมยอมแพ้เหรอ? แต่ผมคงทำที่คุณต้องการไม่ได้หรอก” ลู่ซีจวี๋เดินเข้าไปหาเธอ

อินอวี่โหรวเขยิบถอยหลังจนชิดกับขอบเก้าอี้

ลู่ซีจวี๋กอดรัดอินอวี่โหรวและจูบเธออย่างดุเดือด

จากนั้นลู่ซีจวี๋ก็เริ่มขยับมือลงไป

อินอวี่โหรวโกรธมากและกัดลิ้นของลู่ซีจวี๋อย่างแรง

ลู่ซีจวี๋รู้สึกเจ็บปวดแต่ยังคงไม่ปล่อยมือ

มือหนาซุกซนกว่าเดิมมาก

จนดวงตาของอินอวี่โหรวกลายเป็นสีแดง เธอก็ยกมือขึ้นมาตบใบหน้าของลู่ซีจวี๋อย่างแรง

ลู่ซีจวี๋ถูกตบจนหน้าหัน คราบเลือดซึมออกมาจากมุมปาก

ลิ้นที่ถูกอินอวี่โหรวกัดมีเลือดไหลออกมาผสมผสานเช่นกัน

เสื้อผ้าและผมเผ้าของอินอวี่โหรวยุ่งเหยิงเล็กน้อย

ริมฝีปากบวมเป่ง

“ลู่ซีจวี๋ หยุดทำตัวบ้ากามกับฉันบ้างได้มั้ย? ถ้าคุณควบคุมตัวเองไม่ได้ ข้างนอกนั่นก็ยังมีผู้หญิงให้สนองตัณหาอีกเยอะแยะ อีกอย่างพิจารณาจากสถานะของคุณลู่แล้วน่าจะมีผู้หญิงหลายคนอยากคลานขึ้นไปบนเตียงของคุณจะแย่”

เธอโกรธมากจนร่างกายสั่นเทาเล็กน้อย

เหตุการณ์ยังไม่ทันผ่านพ้นไป ลู่ซีจวี๋ก็ลงมือแตะต้องตัวเธออีกครั้ง

ไม่รู้ว่าเขาสนใจเธอหรือแค่ต้องการร่างกายของเธอกันแน่ อินอวี่โหรวมองไม่ออกอีกต่อไป

“ผม…” ดวงตามืดมนของลู่ซีจวี๋ค่อย ๆ จางหายไปและความชัดเจนก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง

เมื่อไหร่ก็ตามที่เขารู้สึกว่าอินอวี่โหรวไม่สนใจเขา เขาจะควบคุมตัวเองไม่ได้สักครั้ง

นี่เป็นปฏิกิริยาทางสัญชาตญาณ

“ลู่ซีจวี๋ คุณทำให้ฉันผิดหวังจริง ๆ ความรักของคุณคือการจะต้องทำร้ายฉันใช่มั้ย?” อินอวี่โหรวไม่เคยพูดจาจริงจังแบบนี้กับลู่ซีจวี๋มาก่อน

เธอใส่ใจความรู้สึกของลู่ซีจวี๋มาโดยตลอด และพยายามเข้าใจความยากลำบากของเขาจากทุกมุมมอง

แต่ลู่ซีจวี๋กลับไม่เคยนึกถึงเธอเลย แล้วทำไมเธอจะต้องนึกถึงเขาด้วย?

มันไม่จำเป็นเลยจริง ๆ

“อวี่โหรว ฟังนะ ผมไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น” ลู่ซีจวี๋พยายามพูดอธิบาย

แต่กลับพบว่าเรื่องที่จะพูดออกไปนั้นดูไร้อำนาจและอ่อนแอเหลือเกิน

“ลู่ซีจวี๋ คุณเคยคิดบ้างมั้ยว่าถ้าฉันท้องอีกครั้ง คุณจะทำยังไง จะแท้งลูกอีกหรือเปล่า? ฉันแท้งลูกคนแรกเพราะคุณ คุณอยากจะให้ฉันแท้งลูกคนที่สองอีกเหรอ? คุณอยากให้ฉันทรมานใช่มั้ย?” อินอวี่โหรวร้องไห้น้ำตาไหลอาบหน้า

ลู่ซีจวี๋ประหลาดใจมากแต่ดวงตาของเขากลับเป็นประกาย “อวี่โหรว คุณท้องใช่มั้ย?”

“เปล่า ฉันแค่สมมติ ลู่ซีจวี๋ เราคุยเรื่องนี้ก่อน อย่าเปลี่ยนเรื่องได้มั้ย?” อินอวี่โหรวหงุดหงิด

“ผมไม่ได้เปลี่ยนเรื่อง อวี่โหรว ทีหลังอย่าพูดแบบนี้อีกนะ ผมทนไม่ไหวเวลาที่คุณพูดแบบนั้น” คำพูดของอินอวี่โหรวเปรียบเสมือนมีดคมกริชที่แทงลึกเข้ามาในหัวใจของเขา

“ลู่ซีจวี๋ ฉันพูดมากเกินไปเหรอ? แล้วทีคุณทำกับฉันล่ะ? ทีคุณปกป้องผู้หญิงคนอื่นต่อหน้าฉันล่ะ? ตอนนั้นคุณเคยนึกถึงฉันบ้างมั้ย? ลู่ซีจวี๋ ฉันขอประกาศตรงนี้เลยว่าเรื่องระหว่างเราจบลงแล้ว จากนี้ระหว่างคุณกับฉันไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก” น้ำเสียงของอินอวี่โหรวเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น แน่วแน่ที่จะตัดขาดกับลู่ซีจวี๋

ลู่ซีจวี๋ตื่นตระหนกและรีบคว้ามือของอินอวี่โหรวเอา แต่อินอวี่โหรวกลับสะบัดมือออก

“ผมไม่ยอม ไม่” ลู่ซีจวี๋ควบคุมน้ำเสียงของตัวเองไม่อยู่ด้วยซ้ำ

“ลู่ซีจวี๋ ปากคุณเอาแต่บอกว่ารักฉัน แต่คุณลองคิดดูดี ๆ ว่าสิ่งที่คุณทำลงไปมันเรียกว่ารักฉันหรือเปล่า?” อินอวี่โหรวไม่อยากพูดอีกต่อไป

เธอคิดว่าเมื่อถึงจุดหนึ่ง ลู่ซีจวี๋จะเข้าใจว่าควรดูแลเธออย่างไร

แต่หลังจากรอคอยมาเนิ่นนาน สุดท้ายลู่ซีจวี๋ก็ไม่เข้าใจอะไรเลย

หากไม่เข้าใจกันและในอนาคตต้องมาอยู่ด้วยกันจริง ๆ

พวกเขาก็คงจะไม่มีความสุขอีก

ทำไมมันถึงกลายมาเป็นแบบนี้ได้นะ

จากนี้ไปขอให้บทเรียนอันเจ็บปวดนี้กลายไปเป็นอดีต และเริ่มต้นใหม่กับอนาคตที่สดใสอีกครั้ง

ลู่ซีจวี๋ยืนอยู่ที่เดิมด้วยความรู้สึกว่างเปล่า ไม่พูดอะไร

อินอวี่โหรวรู้สึกว่าไม่มีประโยชน์ที่จะพูดอีกต่อไป เธอจึงหันหลังกลับ เปิดประตูและเตรียมจะเดินออกไป

เมื่อได้ยินเสียง “พลั่ก” อินอวี่โหรวพยายามอดทน แต่สุดท้ายก็อดไม่ได้ที่จะหันกลับมามอง

เธอเห็นลู่ซีจวี๋คุกเข่าอยู่ตรงหน้าเธอ

“อวี่โหรว จริงจังนะ ขอร้องล่ะ อย่าไปเลย ผมรู้ว่าผมเป็นคนใจร้อน ผมจะเปลี่ยน ผมจะเปลี่ยนเป็นแบบที่คุณชอบ อย่าไปเลยได้มั้ย?”

ลู่ซีจวี๋พูดอ้อนวอนเบา ๆ ดูน่าสงสารเป็นอย่างมาก