พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 674 หลงใหล

ตอนที่ 674

หลงใหล

“คุณ คุณพูดจาไร้สาระอะไร ถึงมันจะเป็นเรื่องปกติ แต่คุณก็ทำบ่อยเกินไป…” อินอวี่โหรวพึมพำแล้วย่อตัวกลับ

“ผมแค่รู้สึกว่ามันยังไม่พอน่ะอวี่โหรว” ลู่ซีจวี๋ค่อย ๆ เขยิบเข้ามาใกล้จนร่างกายของพวกเขาแนบชิดติดกัน

ระยะห่างเริ่มน้อยลงเรื่อย ๆ

“แต่วันนี้ฉันไม่อยากทำ ทำอย่างอื่นไม่ได้เหรอ?” เธอจะต้องใช้เวลาอยู่บนเตียงเกือบทุกครั้งที่เธอเข้ามาหาลู่ซีจวี๋

และกว่าจะตื่นขึ้นมาอีกครั้งท้องฟ้าก็มืดสนิทแล้ว ไม่ได้ทำอะไรเลย

“แต่ตอนนี้ผมทำงานอยู่ ไม่มีเวลาออกไปไหนกับคุณน่ะสิ คุณอยากจะทำอะไรล่ะ?” ลู่ซีจวี๋กดปลายจมูกแนบชิดกับ อินอวี่โหรว ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความหลงใหล

“แค่นั่งอยู่เป็นเพื่อนฉันไม่ได้เหรอ? ไหนครั้งที่แล้วคุณบอกจะสอนวิธีบริหารบริษัทให้ฉันไง? ฉันมีคำถามอยากจะถามคุณหลายข้อเลย” อินอวี่โหรวแค่อยากให้พวกเขาอยู่ด้วยกัน

ในพื้นที่ในห้วงอากาศเดียวกัน จะได้สัมผัสถึงการมีอยู่ของกันและกัน

ด้วยวิธีการนี้ ความสัมพันธ์และระยะห่างระหว่างทั้งสองคนจะได้สะดวกสบายขึ้น

แม้ว่าการทำเรื่องอย่างว่ากับลู่ซีจวี๋จะไม่อึดอัด และ อินอวี่โหรวก็มีความสุขกับมัน

แต่เธอไม่สามารถดื่มด่ำกับเรื่องอย่างว่าได้ตลอดเวลา เพราะมันทำให้เธอรู้สึกราวกับว่าเธอเป็นเพียงของเล่นของลู่ซีจวี๋

ถึงตอนนี้ลู่ซีจวี๋จะใจดีกับเธอมาก

แต่เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ เธอก็ยังรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย

“ก็ได้ คุณไปวงคำถามมาแล้วเดี๋ยวผมจะตอบให้” ลู่ซีจวี๋ครุ่นคิดก่อนจะลุกขึ้นจากโซฟามายืนอยู่ตรงหน้าอินอวี่โหรว

“ฮะ?” อินอวี่โหรวเงยหน้ามอง ไม่อยากจะเชื่อเลยว่า ลู่ซีจวี๋จะเห็นด้วยอย่างง่ายดาย

มันง่ายเกินไปหรือเปล่า?

โดยปกติแล้วลู่ซีจวี๋ไม่ใช่คนที่จะยอมความอะไรง่าย ๆ

“ทำไม? หรือว่าอยากจะทำต่อ?” อินอวี่โหรวเพิ่งไปหา ถงเหมี่ยวเหมี่ยวและกลับมาด้วยอารมณ์อ่อนไหว

ลู่ซีจวี๋จึงไม่อยากบีบบังคับเธอ

แม้ว่าเขาจะต้องการทำ แต่เขาก็ไม่ใช่สัตว์ร้ายขนาดนั้นสักหน่อย

เขากับอินอวี่โหรวไม่ได้ด้วยอยู่กันเพราะเหตุผลนี้

หลังจากได้ยินเช่นนั้น อินอวี่โหรวก็ลุกขึ้นจากโซฟาทันที ยกมือขึ้นมาจัดระเบียบกระโปรงและพูดว่า “ได้ มาฟังคำอธิบายของคุณลู่กันดีกว่า”

เมื่อเห็นว่าเธอพูดเปลี่ยนเรื่องกะทันหัน ลู่ซีจวี๋ก็เอื้อมมือออกไปลูบหัวอินอวี่โหรว

ลู่ซีจวี๋มีความรู้และความสามารถ เขาจึงสามารถบริหารบริษัทยักษ์ขนาดนี้ได้

อินอวี่โหรวมีคำถามที่ต้องการรู้จริง ๆ

และทั้งสองคนก็ตอบโต้กันจนบรรยากาศดูกลมกลืน

อินอวี่โหรวได้รับคำตอบจากคำถามทั้งหมดแล้ว

หลังจากฟังคำตอบของลู่ซีจวี๋ อินอวี่โหรวก็ตระหนักได้ว่า “เป็นแบบนี้นี่เอง”

“คำถามข้อนี้ค่อนข้างลึกซึ้ง เฉพาะคนที่เคยประสานงานกับบริษัทเท่านั้นแหละถึงจะเข้าใจได้ ไม่แปลกที่คุณจะไม่เข้าใจ แต่คุณก็ตอบคำถามอื่น ๆ ได้ดีนะ อวี่โหรว ถ้าจะเข้าไปบริหารบริษัทจริง ๆ อ่านแค่ข้อมูลพวกนี้ไม่พอหรอก มันต้องไปลองสนามจริง ในบริษัทโหดร้ายกว่าที่คุณคิดไว้มาก ถ้าคุณจะเข้าร่วมบริษัทจริง ๆ ก็ลองปลอมตัวเข้าไปทำตำแหน่งเล็ก ๆ ก่อน ลองเอาชนะใจคนอื่นดูก่อน เพราะถ้าคุณเข้าไปทำตำแหน่งสูงเลยทั้งที่ไม่มีประสบการณ์ หลายคนอาจจะไม่พอใจและมาสร้างปัญหาให้คุณ”

ลู่ซีจวี๋มีฝีมือและมีความโหดเหี้ยมเช่นกัน

แต่อินอวี่โหรวมีจิตใจอ่อนโยน ไม่เคยทำงานในบริษัท ดังนั้นเธออาจจะไม่เข้าใจถึงความอันตรายในบริษัท

อาจจะเผลอเชื่อใจคนอื่นได้ง่าย

ดังนั้นคำพูดของถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ไม่ใช่ว่าจะไม่สมเหตุสมผล

จิตตั้งมั่นของคนเราสามารถถูกพัฒนาให้แข็งแกร่งขึ้นได้ แต่ถ้ามันไม่จำเป็นจริง ๆ เขาก็ไม่อยากให้อินอวี่โหรวลงมาสัมผัสเรื่องพวกนี้

หากแต่เธอชอบมัน ลู่ซีจวี๋ก็จะพยายามปกป้องเธออย่างเต็มที่

“เข้าใจแล้ว” อินอวี่โหรวค่อนข้างไร้เดียงสาแต่เธอก็โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว

เธอรู้ว่าเธอจำเป็นต้องเรียนรู้อะไรบ้าง

“หิวมั้ย? ไปกินอะไรกันเถอะ” ลู่ซีจวี๋ยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดูเวลา เพียงพริบตาเดียวก็จวนจะถึงเวลากินข้าวแล้ว

“เลิกงานแล้วเหรอ?” อินอวี่โหรวมองดูท่าทางของลู่ซีจวี๋แล้วพูดถาม

“ใกล้เลิกแล้ว แต่เลิกงานก่อนเวลาสักสองสามนาทีก็ไม่เป็นไรหรอก” ลู่ซีจวี๋เป็นประธานบริษัท ต่อให้เขาเลิกงานเร็วก็ไม่มีใครกล้าพูดอะไร

“ไปกันเถอะ” อินอวี่โหรวหิวมากแล้ว

แน่นอนว่าเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว

อินอวี่โหรวกับลู่ซีจวี๋ลงลิฟต์ตัวพิเศษของผู้บริการบริษัทจึงไม่มีใครสังเกตเห็นพวกเขา

เมื่อเดินผ่านแผนกต้อนรับ ลู่ซีจวี๋ก็กอดรัดอินอวี่โหรว อย่างแน่นหนาเพื่อไม่ให้มีใครมองเห็นเธอ

จะเห็นเพียงสองร่างเดินผ่านแผนกต้อนรับไป

เธอคุ้นเคยกับสถานการณ์แบบนี้มานานแล้ว

ทุกคนในบริษัทรู้ดีว่าลู่ซีจวี๋หลงชู้รักคนนี้มาก

ชู้รักของเขาจะมาปรากฏตัวที่บริษัทเกือบทุกครั้ง

และใช้เวลาอยู่นานกว่าจะกลับออกมา

ส่วนจะเข้าไปทำอะไรข้างในนั้น ไม่ต้องพูดทุกคนก็พอเข้าใจได้

อินอวี่โหรวกำลังนั่งเลือกร้านอาหารบนแอปพลิเคชั่นอยู่ในรถยนต์

เธอเงยหน้าขึ้นแล้วถามลู่ซีจวี๋ว่า “ซีจวี๋ อยากกินอะไรมั้ย?”

“กินอะไรก็ได้ คุณอยากกินอะไรล่ะ เอาที่คุณอยากกินเลย” ลู่ซีจวี๋ตอบกลับเธอขณะที่กำลังถอยรถ

อินอวี่โหรวมองดูรายการอาหารด้วยสีหน้าอมทุกข์

ช่วงนี้เธอมักจะออกมากินข้าวนอกบ้าน

จนพวกเขากินอาหารที่มีชื่อเสียงในละแวกใกล้เคียงไปจนเกือบหมดทุกร้านแล้ว

ลู่ซีจวี๋เหนื่อยจากงานมาแล้ว เธอจึงไม่อยากให้ลู่ซีจวี๋ขับรถออกไปไกล

ดังนั้นอินอวี่โหรวจึงเลือกร้านอาหารที่เธอเคยกินมาก่อน จากนั้นก็บอกตำแหน่งที่ตั้งให้ลู่ซีจวี๋

ลู่ซีจวี๋ขับรถไปที่ร้านอาหารและเดินจับมืออินอวี่โหรวเข้าไป

เดิมทีพวกเขาอยากจะเข้าไปนั่งในห้องอาหารส่วนตัวที่พวกเขาเคยเข้าไปใช้บริการ แต่กลับรับรู้มาว่ามีคนนั่งอยู่ในห้องอาหารนั้นแล้ว

ลู่ซีจวี๋พยายามเข้าไปพูดคุยกับผู้จัดการร้าน แต่ อินอวี่โหรวดึงแขนเข้าไว้ “ช่างเถอะ ถ้ามีคนอยู่ไปนั่งที่อื่นก็ได้ ไม่จำเป็นต้องนั่งกินในนั้นหรอก”

อินอวี่โหรวเป็นคนสบาย ๆ ไม่อะไรมากกับเรื่องนี้

“อืม” ลู่ซีจวี๋เคารพความคิดเห็นของเธอและพาเธอเข้าไปนั่งในห้องอาหารส่วนตัวอีกห้อง

คราวนี้คนที่สั่งอาหารคืออินอวี่โหรว เธอสั่งอาหารทุกอย่างที่ลู่ซีจวี๋ชอบกิน

เธอจะสั่งอาหารที่เธอชอบอย่างเดียวไม่ได้

ในเมื่อชอบพลอกันก็ต้องแบ่งกันซึ่งกันและกัน

แบ่งปันซึ่งกันและกันคือสิ่งที่ดีที่สุด

เมื่อลู่ซีจวี๋ได้ยินชื่อเมนูจากปากเธอ เขาก็หันมามองเธอด้วยความประหลาดใจ “อวี่โหรว ไม่ต้องเลือกให้ผมหรอก คุณอยากกินอะไรก็สั่ง ผมไม่อะไรหรอก”

“ไม่เป็นไร ฉันก็อยากลองเมนูอื่นบ้างเหมือนกัน” อินอวี่โหรวกัดตะเกียบและขยิบตาอย่างน่ารัก

เมื่อเมนูอาหารที่ประกอบด้วยกุ้งถูกนำมาเสิร์ฟ ลู่ซีจวี๋ก็ช่วยแกะเปลือกกุ้งให้อินอวี่โหรวอย่างตั้งใจ

เขาวางทุกอย่างลงบนจานและส่งจานให้อินอวี่โหรว

อินอวี่โหรวไม่ได้เสแสร้งแกล้งทำและเพลิดเพลินกับการบริการของลู่ซีจวี๋

แน่นอนว่าเธอไม่ลืมที่จะป้อนอาหารให้ลู่ซีจวี๋สักคำสองคำ

ผลัดกันเขากินคำ เธอกินคำ จนกระทั่งอาหารตรงหน้าหมดเกลี้ยง

อินอวี่โหรวไม่ได้สั่งอาหารมาเยอะและรายการอาหารที่นี่ก็มีไม่มาก แม้เธอจะชอบอาหารที่มีปริมาณเยอะ แต่เธอกับลู่ซีจวี๋ก็กินอาหารจนหมดเกลี้ยงไม่เหลือให้เสียดายของเลยสักนิด

หลังจากกินเสร็จแล้ว อินอวี่โหรวกับลู่ซีจวี๋ก็ออกมาจ่ายค่าอาหาร

อินอวี่โหรวมองตรงไปข้างหน้าด้วยดวงตาเบิกกว้าง เธอชี้ไปที่คนตรงหน้าแล้วพูดว่า “ซีจวี๋ คุณว่าคนคนนั้นใช่คุณมู่หรือเปล่า?”