พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 691 เห็นใจกันหน่อย

ตอนที่ 691

เห็นใจกันหน่อย

เฉินจิ่วจิ่วแสร้งทำเป็นเชื่อฟังคำพูดของลุงหวางแต่ก็ยังแอบไม่เชื่อฟังอยู่บ้างเล็กน้อย

ทว่าในความเป็นจริงเธอก็ยังต้องทำในสิ่งที่ควรทำ

ลุงหวางกุมจุดอ่อนของเธอเอาไว้ เธอจึงต้องทำมัน

ใครจะรู้ว่าลุงหวางจะพบเจอการกระทำอันไร้ศีลธรรมเหล่านั้น?

ใช่ ชีวิตส่วนตัวของเฉินจิ่วจิ่วเคยยุ่งเหยิงมาก่อน เธอชื่นชอบผู้ชายทุกประเภท

ขอแค่พวกเขาหล่อ เธอก็พร้อมจะสมยอม

แต่วันหนึ่งเธอกลับถูกใครบางคนพาไปหาลุงหวาง

และนั่นคือจุดเริ่มต้นฝันร้ายของเธอ

ลุงหวางฝึกฝนเธอและปฏิบัติต่อเธอเยี่ยงของเล่น เขาส่งผู้ชายทุกคนเข้ามาหาเธอในห้อง

เฉพาะระหว่างปฏิบัติภารกิจเท่านั้น เธอถึงจะได้รับการผ่อนปรนชั่วคราว

แต่เมื่อมีคนเก่งกาจเข้ามาชอบเธอ เฉินจิ่วจิ่วก็เริ่มมีความคิดอย่างอื่น

เธออยากจะให้มู่อวี้เฉิงมาแข่งขันกับลุงหวางด้วยซ้ำ

ทว่าตอนนี้มู่อวี้เฉิงชอบเธอแค่เปลือกนอกเท่านั้น

ถ้าเขารู้ความจริงขึ้นมา มู่อวี้เฉิงจะปล่อยเธอไปหรือไม่?

ลุงหวางร้ายกาจมาก และเธอไม่ใช่คู่แข่งที่เหมาะสมกับเขา

ดังนั้นเธอจึงทำได้แค่ก้มหัวลงอย่างซื่อสัตย์

เธอคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ และทันทีที่เรื่องนี้จบลง เธอจะไปขอเงินลุงหวาง

ตราบใดที่เธอมีเงิน เธอก็ยังหาหนุ่มน้อยหน้าหวานได้อีกเพียบ

สำหรับมู่อวี้เฉิง บอกได้เพียงว่าพวกเขาไม่ได้ถูกกำหนดให้มาคู่กัน

เดี๋ยวก่อน น่าจะมีอีกหนึ่งวิธีการที่สามารถทำให้เธอประสบความสำเร็จได้จริง

นี่คือจุดเริ่มต้นการล้มละลายของตระกูลมู่

รอให้ถึงเวลานั้นก่อน เธอจะเอื้อมมือไปช่วยเหลือ มู่อวี้เฉิง

สันนิษฐานว่าตอนนั้นมู่อวี้เฉิงคงจะรู้สึกขอบคุณเธออย่างมาก

เฉินจิ่วจิ่วยิ้มกริ่มและเดินออกมาจากบาร์

เธอกลับมาถึงบ้านเก่าของตระกูลมู่และพบว่ามู่อวี้เฉิงกับลิ่นอวี๋เหยียนยังคงคุยกันอยู่

ลิ่นอวี๋เหยียนถือถ้วยชาหอมกรุ่นเอาไว้ในมือและยิ้มจนปากแทบฉีก

ดวงตาของเฉินจิ่วจิ่วเต็มไปด้วยความอิจฉาริษยา

คงจะดีไม่น้อยถ้าเธอสามารถเป็นเหมือนลิ่นอวี๋เหยียนได้

เพลิดเพลินกับความรุ่งโรจน์และความมั่งคั่งโดยไม่ต้องใช้ความพยายามใด ๆ

แถมยังมีลูกชายที่เก่งกาจ

ก็มีตาสองดวงมีจมูกหนึ่งจมูกเหมือนกัน ทำไมถึงได้หยิ่งผยองนักล่ะ?

เฉินจิ่วจิ่วไม่ชอบสไตล์ของลิ่นอวี๋เหยียน

อยู่บ้านเฉย ๆ ไม่ต้องทำอะไร แต่กลับดูถูกดูแคลนคนอื่นราวกับว่าตัวเองประเสริฐ

แม้ว่าลิ่นอวี๋เหยียนจะใจดีกับเธอ แต่เฉินจิ่วจิ่วก็ยังมีความคิดบิดเบี้ยวอยู่ในใจและคอยดูถูกดูแคลนคนรวยอย่างพวกเขาเสมอ

บางคนมีชีวิตอยู่ในโคลนตมด้วยซ้ำ

คนพวกนี้มีสิทธิ์อะไรถึงได้มีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีกว่าคนอื่น

หากก่อนหน้านี้ชีวิตความเป็นอยู่ของเธอดีขึ้นสักเล็กน้อย เธอคงจะไม่ต้องตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้

เฉินจิ่วจิ่วจ้องเขม็งไปทางลิ่นอวี๋เหยียน

มู่อวี้เฉิงเห็นเหตุการณ์ดังกล่าวและดวงตาของเขาก็มืดมนลงทันที

เขาไม่รู้ว่าทำไมเฉินจิ่วจิ่วถึงจ้องลิ่นอวี๋เหยียนแบบนี้

แต่มันจะต้องไม่ใช่ความคิดที่ดีแน่

“จิ่วจิ่ว กลับมาแล้วเหรอ? ไปเที่ยวกับเพื่อนสนุกมั้ย?” ดูเหมือนว่าลิ่นอวี๋เหยียนจะไม่รู้ตัวเลยและเดินเข้าไปจับไม้จับมือเฉินจิ่วจิ่วอย่างเสน่หา

เฉินจิ่วจิ่วส่ายหัว รีบปรับอารมณ์โดยเร็วและหันไปพูดกับลิ่นอวี๋เหยียนด้วยสีหน้าปกติ “ก็สนุกดีค่ะ”

ทันทีที่เฉินจิ่วจิ่วกลับมา กลิ่นอันไม่พึ่งประสงค์ก็ฟุ้งไปทั่วห้องนั่งเล่น เป็นกลิ่นบุหรี่และแอกกอฮอล์ที่ผสมปนเปกัน

ไม่รู้ว่าเธอไปสถานที่แบบไหนถึงได้มีกลิ่นเหม็นโชยติดตัวมาแบบนี้

ลิ่นอวี๋เหยียนรู้สึกรังเกียจในใจแต่ยังคงทำเป็นใกล้ชิดสนิทสนมกับเฉินจิ่วจิ่ว

ลิ่นอวี๋เหยียนเป็นคุณนายมู่มาก็นานแล้ว แต่นี่กลับเป็นครั้งแรกที่เธอต้องฝืนปฏิบัติต่อใครสักคน

“ออกไปช้อปปิ้งมาทำไมไม่ซื้อเสื้อผ้ากลับมาด้วยสักตัวสองตัวล่ะ?” ลิ่นอวี๋เหยียนเห็นว่ามือทั้งสองข้างของเธอว่างเปล่าจึงแสร้งทำเป็นพูดถาม

เธอรู้ว่าภารกิจใกล้จะจบลงแล้ว

นอกจากนี้ยังหมายความว่าเฉินจิ่วจิ่วกำลังจะออกจากตระกูลมู่

อีกฝ่ายไม่ได้คิดอะไรในใจมากนัก เพียงแค่รู้สึกรำคาญและไม่สบอารมณ์เท่านั้น

เธอขี้เกียจเกินกว่าจะโต้ตอบกับลิ่นอวี๋เหยียน เธอจึงหาข้อแก้ตัวลวก ๆ

“ไม่มีอะไรที่หนูชอบเลยค่ะ คุณป้า วันนี้หนูเหนื่อยมาก ขอตัวขึ้นไปพักผ่อนก่อนนะคะ” เฉินจิ่วจิ่วฉีกยิ้มอย่างไม่เต็มใจนักและเดินขึ้นไปชั้นบน

“จ๊ะ ขึ้นไปพักผ่อนเถอะ เดี๋ยวป้าให้คนเอาของกินไปให้” ลิ่นอวี๋เหยียนยืนพูดบอกอยู่ด้านหลังเฉินจิ่วจิ่ว

จนกระทั่งเฉินจิ่วจิ่วจากไป ลิ่นอวี๋เหยียนก็ยกมือขึ้นมาจัดปกเสื้อสูทของมู่อวี้เฉิงให้เรียบร้อย “เกิดอะไรขึ้นกับเธอ? ทำไมออกไปข้างนอกแล้วดูอมทุกข์ขนาดนั้น?”

“น่าจะใกล้ลงมือแล้ว แม่ ผมว่าเธอไม่ได้มองแม่ดีนักหรอก แม่ก็ระวังตัวด้วยนะครับ” มู่อวี้เฉิงกลัวว่าเฉินจิ่วจิ่วจะมีความคิดริเริ่มทำร้ายลิ่นอวี๋เหยียน

เขาช่วยเหลือถงเหมี่ยวเหมี่ยว แต่ดันผลักลิ่นอวี๋เหยียนเข้าไปในกองเพลิง

เขารู้สึกเสียใจอย่างมากที่ปล่อยให้ลิ่นอวี๋เหยียนรับมือกับภัยอันตรายเช่นนี้

“ไม่ต้องห่วง ในบ้านมีคนของเราตั้งเยอะแยะ จะปล่อยให้เธอบ้าคลั่งได้ยังไง? แม่จะพยายามไม่ออกไปข้างนอกกับเธอแล้วกัน” ลิ่นอวี๋เหยียนตบไหล่เขาเบา ๆ

หลังจากปรับปกเสื้อสูทเสร็จ บทสนทนาของทั้งสองก็จบลง

พวกเขาพูดคุยเรื่องทั้งหมดกันแล้ว และมู่อวี้เฉิงก็กำลังจะกลับออกไป

แต่นึกไม่ถึงว่าเฉินจิ่วจิ่วจะรีบวิ่งลงมาแล้วร้องเรียก “พี่อวี้เฉิง”

ดวงตาของมู่อวี้เฉิงเต็มไปด้วยความเย็นชา แต่เขายังคงหันหน้ากลับไปหาเธอ “จิ่วจิ่ว มีอะไรเหรอ?”

“พี่อวี้เฉิง ฉันขอไปบ้านพี่ด้วยได้มั้ย? ฉันอยู่ที่นี่มานานแล้วแต่ยังไม่เคยไปบ้านที่พี่กับพี่สะใภ้อาศัยอยู่เลย” เฉินจิ่วจิ่วจับมือมู่อวี้เฉิงแล้วทำท่าทางออดอ้อน

ในบรรดาผู้ชายทั้งหลาย มู่อวี้เฉิงเป็นคนที่เธอโปรดปรานมากที่สุด แต่เขากลับเห็นแก่ตัว

เธอพยายามป้องกันไม่ให้ข้อมูลถูกเปิดเผย จึงทำได้เพียงอุทิศตัวกับเรื่องเพ้อฝัน

แน่นอนว่าก่อนจะจากไป เธออยากจะอยู่กับมู่อวี้เฉิงให้นานที่สุด นานเท่าที่จะเป็นไปได้

และใช้โอกาสนี้โอ้อวดถงเหมี่ยวเหมี่ยว

เธอยังไม่รู้ว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวย้ายออกจากคฤหาสน์ตี้หลานแล้ว

แต่ถึงอย่างนั้นมู่อวี้เฉิงก็ไม่เห็นด้วย

คฤหาสน์ตี้หลานเป็นบ้านของถงเหมี่ยวเหมี่ยวกับ เสี่ยวเป่า เป็นสถานที่ที่พวกเขาทั้งสามอาศัยอยู่ด้วยกัน

แม้ว่าตอนนี้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะไม่อยู่

แต่ที่บ้านหลังนั้น เขาจะไม่มีวันยอมให้เฉินจิ่วจิ่วเหยียบย่างเข้าไป ต่อให้เธอจะเป็นเป้าหมายในการทำภารกิจนี้ก็ตาม

“พี่ต้องเข้าบริษัททุกวัน ไม่ค่อยได้กลับบ้าน เธอไปอยู่บ้านพี่จะเบื่อเอาเปล่า ๆ อยู่ที่นี่กับแม่พี่น่ะดีแล้ว เอาไว้ว่างแล้วพี่จะรีบมาหา” มู่อวี้เฉิงพยายามพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“พี่สะใภ้ก็อยู่ที่บ้านไม่ใช่เหรอ? ให้พี่สะใภ้มาอยู่กับฉันก็ได้นี่” เฉินจิ่วจิ่วกะพริบตาปริบ ๆ

เกรงว่าคนคนเดียวที่ฉกสามีคนอื่นกับภาพวาดไปและยังสามารถพูดจาใส่ซื่อแบบนี้ได้คงจะมีแค่เฉินจิ่วจิ่ว

“พี่สะใภ้ก็ต้องไปทำงานเหมือนกัน เธออยู่บ้านเก่าต่อเถอะ” มู่อวี้เฉิงพูดกับเฉินจิ่วจิ่วอย่างอดทน

ยิ่งมู่อวี้เฉิงไม่อยากให้เธอไปมากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งอยากไปมากเท่านั้น

“พี่อวี้เฉิง พี่ไม่อยากให้ฉันไปบ้านพี่ใช่มั้ย?” เฉินจิ่วจิ่ว มองดูมู่อวี้เฉิงแล้วแสร้งทำเป็นเศร้าใจ

“จิ่วจิ่ว พี่ไม่ได้คิดอะไรแบบนั้น เธอช่วยเข้าใจพี่หน่อยนะ เห็นใจพี่หน่อยได้มั้ย?” น้ำเสียงอ่อนโยนของมู่อวี้เฉิงน่าดึงดูดมาก

เฉินจิ่วจิ่วหลงใหลในน้ำเสียงดังกล่าวและพยักหน้าด้วยอาการเหม่อลอย

ลิ่นอวี๋เหยียนเห็นเช่นนั้นและรีบดึงเฉินจิ่วจิ่วกลับไป “จิ่วจิ่ว จะไปบ้านที่น่าเบื่อของเขาทำไม? ไปนั่นก็ไม่มีใครดูแลหนูหรอก อยู่กับป้าที่นี่ดีกว่า”

เธอพูดแล้วส่งสายตาให้มู่อวี้เฉิง

มู่อวี้เฉิงจึงหันหลังกลับและจากไป