พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 724 อย่าตื่นตระหนก

ตอนที่ 724

อย่าตื่นตระหนก

กู้ชิงอยากจะเดินหนีไป แต่ฉินคั่วกลับจับมือเธอเอาไว้แน่นและไม่ยอมปล่อย

เพื่อนร่วมงานหลายคนเข้ามามุงดู

กู้ชิงขมวดคิ้วแล้วขึ้นเสียงใส่ “ฉินคั่ว นายคิดจะทำอะไร?”

“มองไม่ออกเหรอ? ผมกำลังตามจีบพี่อยู่ไง พี่สาว ผมชอบพี่มากจริง ๆ” ฉินคั่วหวนนึกถึงตอนที่พวกเขาอาศัยอยู่ด้วยกันแล้วรู้สึกโหยหาจับใจ

หากหวังลี่ไม่เข้ามา พวกเขาก็ยังคงเป็นเหมือนเดิม

อย่างน้อยเขาก็ยังได้ใช้เวลาร่วมกับกู้ชิง

แต่ตอนนี้ทุกอย่างพังทลายลงหมดแล้ว

เขาตั้งใจจะสารภาพผิดและอธิบายเรื่องทุกอย่างให้กู้ชิงฟัง แต่กลับเกิดเรื่องไม่คาดฝันเสียก่อน

เธอยังไม่ยอมให้เขาอธิบายมันอีก

“พอเถอะ ต่อให้นายชอบฉัน แต่ในชีวิตนี้ฉันก็จะไม่มีวันชอบนายหรอก” คนอย่างกู้ชิงกับฉินคั่วไม่มีทางมาบรรจบกันตั้งแต่แรกอยู่แล้ว

“กู้ชิง” ฉินคั่วเรียกชื่อเธอหน้านิ่ง นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเรียกเธอว่ากู้ชิงนับตั้งแต่พวกเขาเจอกัน

ไม่ใช่พี่สาวที่ขี้บ่นจู้จี้จุกจิกอีกต่อไป

กู้ชิงรู้สึกว่านี่คงเป็นนิสัยปกติของฉินคั่ว

เธอเห็นว่าฝูงชนเริ่มเข้ามารายล้อมมากขึ้นเรื่อย ๆ เธอจึงเม้มปากแล้วพูดว่า “ตามฉันมา”

จากนั้นเธอก็เดินนำไปข้างหน้า โดยมีฉินคั่วเดินตามหลัง

ทั้งสองเดินมาที่ด้านหลังของบริษัท

ปกติบริเวณนี้จะมีคนเดินผ่านไปมาน้อยมาก จึงไม่ต้องกลัวว่าจะมีใครมาบังเอิญเห็น

“พี่สาว” ฉินคั่วเรียกเธอเบา ๆ

“คุณชายฉินเรียกฉันว่าพี่สาวแบบนี้ ฉันละอายใจนะคะ ไม่ต้องทำถึงขนาดนี้หรอกเพราะฉันค่อนข้างแคร์ชื่อเสียงของฉันมาก และไม่อยากมานั่งเล่นเกมที่น่าเบื่อหน่ายพวกนี้ด้วย” กู้ชิงทำหน้าบึ้งตึง

เธอนึกไม่ถึงว่าฉินคั่วจะออกกลอุบายแบบนี้

“ผมไม่ได้เล่นเกมสักหน่อย ทำไมพี่ไม่เชื่อผมล่ะ?” ฉินคั่วรู้สึกกังวลมากเพราะนี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขารู้สึกชอบใครสักคน แต่สุดท้ายเขากลับถูกปฏิเสธ

แม้ว่าเขาจะอาศัยอยู่กับกู้ชิงเพียงแค่เดือนเดียว แต่ ฉินคั่วก็เฝ้านึกถึงและหวงแหนช่วงเวลาเหล่านั้นมาก

ตอนนี้เขารู้แล้วว่าการได้ใช้เวลาร่วมกับกู้ชิงภายใต้หลังคาเดียวกันนั้นวิเศษขนาดไหน

“คุณชายฉิน งั้นช่วยทำรายชื่อแฟนเก่ามาให้ฉันดูหน่อยได้มั้ย? ฉันอยากจะรู้ว่ามีกี่คน นายก็แค่หลงผิดชั่ววูบ ไม่ได้คิดจริงจังอะไร อีกอย่างฉันเป็นผู้หญิงที่ผ่านการแต่งงานมาแล้ว นายจะมาเอาอะไรกับฉัน?” กู้ชิงรู้สึกหมดหนทาง

เธอพูดย้ำประมาณนี้อยู่หลายครั้ง

“ถ้าพี่อยากเห็นก็ได้ ผมจะเขียนมาให้ แต่พี่ห้ามโกรธผมนะ” ฉินคั่วพูดขณะที่สีหน้าดูจริงจังอย่างคาดไม่ถึง

คู่ควงสาว ๆ ของเขามีจำนวนมากจนนับไม่หวาดไม่ไหว

แต่ถ้ากู้ชิงอยากเห็นจริง ๆ เขาก็ทำให้เธอ

กู้ชิงแทบจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมาเมื่อเห็นท่าทางจริงจังของเขา “ฉันจะไปสนใจข้อมูลพวกนั้นทำไม? ที่ฉันสนใจคือนายเปลี่ยนแฟนมาเป็นโหลขนาดนี้มีสิทธิ์อะไรมาบอกว่าชอบฉัน? หรือว่าไม่เคยเจอรักแท้มาก่อน? ถ้านายชอบฉันนายจะต้องลงเอยด้วยการแต่งงานนะ เพลย์บอยที่มีสาว ๆ เข้ามาป้วนเปี้ยนอยู่บ่อย ๆ อย่างนายจะยอมสละสาว ๆ พวกนั้นทิ้งได้มั้ยล่ะ?”

เธอไม่เข้าใจเลยจริง ๆ ว่าฉินคั่วสามารถพูดคำว่าชอบออกมาโดยไม่เปลี่ยนสีหน้าได้อย่างไร

หรือว่าบางทีเขาอาจจะพูดแบบนี้กับคนรักของเขาทุกคน?

กู้ชิงไม่อยากยุ่งกับผู้ชายเพลย์บอยพรรค์นี้อีกต่อไป

ไม่ต้องการ

ตอนนี้คำพูดเพียงไม่กี่คำของฉินคั่วเข้าไปกระตุ้นจินตนาการของฝูงชนที่เข้ามารายล้อม

จากนั้นคนในบริษัทจะไม่ซุบซิบนินทาเธอตลอดทั้งวันเลยเหรอ?

เธอไม่อยากมีชีวิตความเป็นอยู่แบบนั้น

ความสงบและความมั่นคงคือสิ่งที่ตอบโจทย์ความต้องการของเธอมากที่สุด

พอเห็นว่าฉินคั่วไม่พูด กู้ชิงก็พอจะคาดเดาได้ว่าฉินคั่วกำลังคิดอะไรอยู่

กู้ชิงหัวเราะเยาะ สะบัดมือของฉินคั่วออกและเดินออกไปโดยตรง

แต่กลับนึกไม่ถึงว่าฉินคั่วจะไล่ตามมา เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ที่จริง ถ้าเป็นพี่จริง ๆ การแต่งงานก็ไม่ใช่ปัญหาหรอก”

ฉินคั่วเคยรู้สึกว่าการแต่งงานเป็นเหมือนการผูกมัดพันธนาการ

หากแต่คนคนนั้นเป็นกู้ชิง มันคงเป็นความสุขสำราญมากกว่า

เฉกเช่นกับตอนพวกเขาอาศัยอยู่ในอพาร์ตเมนต์เล็ก ๆ

ฉินคั่วชอบชีวิตความเป็นอยู่แบบนั้น และมันทำให้เขารู้สึกสบายใจมาก

หลังจากได้เจอกับกู้ชิง เขาก็รู้สึกว่าทุกอย่างแตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง

“พอเถอะคุณชายฉิน เอาโอกาสนี้ไปมอบให้คนอื่นเถอะ ฉันตอบรับความชอบของนายไม่ไหวหรอก” กู้ชิงไม่สามารถเอาชนะฉินคั่วได้เลย

เธอรู้สึกว่าคำพูดนั้นไม่สมเหตุสมผลเลย

ไม่แปลกใจที่พวกสาว ๆ จะติดเขาจนงอมแงม เพราะในความเป็นจริงมันไม่มีความสมเหตุสมผลเลยต่างหาก

ใครใช้ให้ฉินคั่วปากหวานขนาดนี้ล่ะ?

“แต่ตอนเราอยู่ในอพาร์ตเมนต์เราก็เข้ากันได้ดีนิพี่สาว พี่คงไม่ได้มองผมต่างออกไปเพราะแค่รู้เรื่องนี้หรอกใช่มั้ย? หืม?” ฉินคั่วรู้สึกว่าการกระทำต่ำตมของเขาก่อนหน้านี้นั้นผิดบาปมาก

หากเขารู้ว่าจะได้เจอกับกู้ชิง เขาคงจะไม่เข้าไปยุ่งวุ่นวายกับผู้หญิงพวกนั้น

เขาอยากจะทุบตีเขาคนเก่าซะให้สิ้นเรื่อง

ผู้หญิงในอดีตพวกนั้นไม่มีความจำเป็นอีกต่อไป เพราะตอนนี้เขามีกู้ชิงที่สดใสและมีชีวิตชีวาแล้ว

ฉินคั่วอยากจะวางรากฐานหยั่งลึกเข้าไปในใจเธอและไม่กลับออกมาอีก

แต่ดูเหมือนว่ากู้ชิงจะไม่ให้โอกาสเขาเลย

“ฉันขอพูดอีกครั้ง มาโกหกคนอื่นแบบนี้มันไม่มีประโยชน์อะไรหรอก และฉันก็ไม่อยากเล่นเกมกับนายด้วย ฉันจะถือว่าเรื่องนี้เป็นแค่เรื่องบังเอิญ โอเคมั้ย?” กู้ชิงรู้สึกว่าเธอเสียเวลากับฉินคั่วมามากพอแล้ว

ตอนนี้เธอไม่อยากคิดอะไรทั้งนั้น เพียงแค่อยากให้ชีวิตกลับมาเป็นปกติอีกครั้ง

“พี่จะถือว่ามันเป็นแค่เรื่องบังเอิญก็ได้ แต่ผมทำไม่ได้ พี่มาทำให้หัวใจผมเต้นแรงแล้วจะทิ้งกันไปได้ยังไง พี่จะใจร้ายใส่ผมแบบนี้ไม่ได้!” ฉินคั่วจ้องมองกู้ชิงด้วยดวงตาแดงก่ำ

“นายรู้มั้ยว่าสิ่งที่ฉันเสียใจมากที่สุดคือการช่วยเหลือนายในวันนั้น ถ้าฉันรู้ว่านายจะทำแบบนี้กับฉัน ฉันคงจะไม่ช่วยเหลือนาย” กู้ชิงชักจะรู้สึกทนไม่ไหวแล้ว

คนรวยพวกนี้มองทุกอย่างเป็นเกมหมด

แต่เธอแตกต่างออกไป เธอเป็นเพียงคนธรรมดา ทำไมเธอจะต้องมานั่งทนด้วย?

“พี่บอกว่าพี่เสียใจที่ช่วยผมเหรอ?” ฉินคั่วพูดถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ใช่ ถ้าฉันรู้ว่ามันจะเป็นแบบนี้ ฉันคงจะไม่ช่วยนาย อ๊ะ…” แต่ก่อนที่กู้ชิงจะพูดจบ ริมฝีปากของเธอกลับถูกปิดเอาไว้แน่น

ตามมาด้วยออร่ามืดฟ้ามัวดินของฉินคั่ว

ฉินคั่วผ่านการมีแฟนมามากมาย ทักษะการจูบของเขาจึงเชี่ยวชาญ

ในขณะที่กู้ชิงนั้นแตกต่างออกไป สามีเก่าทำให้เธอไม่อยากพบปะกับชายอื่นอีก

เธอยังคงทรงตัวเอาไว้แม้รู้สึกถึงความคลื่นไส้ที่ถาโถมเข้ามา

ฉินคั่วสังเกตเห็นว่าใบหน้าของกู้ชิงดูน่าเกลียดเล็กน้อย เขาจึงผ่อนแรงลงจนกระทั่งกู้ชิงตวัดมือขึ้นมาตบหน้าเขา

ฉินคั่วถูกตบจนหน้าหัน แต่เขากลับไม่ได้โกรธและสังเกตเห็นว่าร่างกายของกู้ชิงกำลังสั่นเทา

“พี่สาว โอเคมั้ย? เป็นอะไร? รู้สึกไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า?” ฉินคั่วไม่ได้สนใจความเจ็บปวดบนใบหน้าเลย และรีบตรวจสอบอาการของกู้ชิงทันที

แต่เมื่อเขาก้าวไปข้างหน้า กู้ชิงกลับก้าวถอยหลัง

“ออกไป ออกไปซะ ฉันไม่อยากเห็นหน้านาย” น้ำเสียงของกู้ชิงแผ่วเบาลง

ร่างกายของเธอสั่นสะท้านอย่างแรงราวกับว่าเธอกำลังเผชิญหน้ากับสิ่งที่น่าสะพรึงกลัว

“พี่สาว ก็ได้ ผมไปก่อนนะ อย่าตื่นตระหนกไป” ฉินคั่วไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากยกมือขึ้นและเดินถอยออกไป