พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 723 ฉันไม่รู้จักนาย

ตอนที่ 723

ฉันไม่รู้จักนาย

“เราอยู่กันคนละโลก ฉันไม่มีอะไรติดค้างนาย อย่ามาเสียเวลาพยายามทำอะไรเลย” กู้ชิงเบือนหน้าหนี พยายามดิ้นรนออกจากอ้อมกอดแต่ฉินคั่วกลับกอดเธอเอาไว้แน่นกว่าเดิม

“พี่สาว ให้โอกาสผมหน่อยไม่ได้เหรอ? ผมก็ไม่ใช่คนชั่วอะไรใช่มั้ย? หืม?” ฉินคั่วจูบติ่งหูกู้ชิง

“ฉินคั่ว นายทำแบบนี้มันแตกต่างจากการคุกคามยังไง คิดว่ามีเงินแล้วจะเล่นกับความรู้สึกใครก็ได้เหรอ? ถ้านายบีบบังคับฉันอีกครั้ง ฉันจะย้ายออกจากเมืองเป่ย!” กู้ชิงสูดลมหายใจเข้าลึกแล้วกัดฟันพูดส่งเดช

นี่คือสิ่งเลวร้ายที่สุดที่เธอเคยคิด

หากเธอไม่สามารถอาศัยอยู่ที่นี่หรือทำงานที่เธอรักได้ มันก็คงจะเป็นเหมือนการฆ่าเธอทั้งเป็น

ทว่าฉินคั่วกลับไม่ได้จริงจังกับคำพูดของเธอเลย “ไม่ต้องห่วง ต่อให้หนีไปสุดขอบโลกผมก็จะตามไปหาพี่ ขึ้นอยู่กับว่าผมคิดจะทำมั้ย?”

“สนุกนักหรือไง?” กู้ชิงแทบจะหัวเราะออกมาเพราะความโกรธจัด

“สนุกมาก พี่สาว พี่ไม่รู้หรอกว่าผมมีความสุขมากแค่ไหนที่ได้อยู่กับพี่” ฉินคั่วสูดดมกลิ่นหอมที่โชยออกมาจากร่างกายเธอราวกับคนโรคจิต

“ฉันจะบอกนายให้นะว่าไม่ใช่ทุกคนที่จะเชื่อฟังนาย และก่อนที่นายจะชอบใครสักคนนายต้องรู้จักเคารพซึ่งกันและกันก่อน เก็บข้าวของแล้วออกไปซะ” กู้ชิงมองดูฉินคั่วด้วยใบหน้าเย็นชา

ตอนนี้ฉินคั่วในสายตาของเธอไม่แตกต่างอะไรจากคนหลอกลวง

“พี่สาว…” ฉินคั่วยังคงพยายามรั้งเธอเอาไว้

“อย่ามาเรียกฉันว่าพี่สาวเลยคุณชายฉิน ในเมื่อแสร้งทำก็ไม่จำเป็นต้องมาอะไรกันอีก ออกไปซะ” กู้ชิงผลักฉินคั่วออกไปก่อนจะเดินเข้าไปม้วนเสื้อผ้าของฉินคั่วให้กลายเป็นเหมือนลูกบอล

เดิมทีเธออยากจะส่งคืนให้ฉินคั่ว

แต่เมื่อลองคิดดูแล้ว คุณชายฉินจะต้องการเสื้อผ้าที่มีราคาหลักร้อยหยวนพวกนี้เหรอ?

เขาคงไม่อยากจะเก็บเอาไว้หรอก

พอมาหวนนึกถึงตอนที่เธอต่อรองราคาเสื้อผ้าในห้างสรรพสินค้าก่อนหน้านี้ มันคงจะดูน่าตลกในสายตาของ ฉินคั่วมาก

ตอนนั้นฉินคั่วคงจะหัวเราะเยาะเธอในใจใช่ไหม?

“คุณชายฉินคงไม่สนใจของพวกนี้เหมือนกัน งั้นออกไปเถอะ ฉันจะจัดการของพวกนี้เอง” กู้ชิงพูดแล้วโยนเสื้อผ้าลงถังขยะ

ฉินคั่วรีบคว้าเสื้อผ้ามาจากมือกู้ชิงทันที

“เสื้อผ้าผม พี่มีสิทธิ์อะไรมาตัดสินใจแทนผม?”

“งั้นก็เอาไปซะ” กู้ชิงรู้สึกเหนื่อยล้าเต็มที นี่ก็จวนจะใกล้เวลาเริ่มงานแล้ว กู้ชิงไม่อยากต่อล้อต่อเถียงกับฉินคั่วอีกต่อไป

“พี่สาว ที่ผ่านมาเราก็เข้ากันได้ดีไม่ใช่เหรอ? พี่ก็ชอบผมเหมือนกันใช่มั้ย? พอรู้ตัวจริงผมแล้วทำไมกลายเป็นแบบนี้ไปได้ล่ะ” ฉินคั่วรู้สึกเจ็บปวด

“นั่นเป็นเพราะว่านายโกหกฉัน ฉันไม่ใช่ของเล่นที่นาย จะมาเล่นได้ตามใจชอบ” หลังจากยัดเสื้อผ้าใส่มือฉินคั่วแล้ว กู้ชิงก็ผลักเขาออกไปและปิดประตูลง

ฉินคั่วยืนอยู่ข้างนอกประตูคนเดียวขณะที่ดวงตามืดมนลง

เขาถือเสื้อผ้าในมือแล้วตรงไปที่บ้านพักในเมืองเป่ย เอาเสื้อผ้าเข้าไปเก็บในบ้านจากนั้นก็ตรวจสอบที่อยู่ของหวังลี่และตรงไปหาเธอ

หวังลี่ถูกส่งตัวไปโรงพยาบาล

พอเห็นฉินคั่วเดินเข้ามา ดวงตาของเธอก็เป็นประกาย “คุณชายฉิน”

ฉินคั่วเดินเข้าไปหาหวังลี่ด้วยสายตาเย็นชา “ใครใช้เธอมาที่นี่?”

“คุณเลิกกับฉันเพราะผู้หญิงคนนั้นเหรอ?” หวังลี่รู้สึกหวาดกลัวเล็กน้อยแต่เธอยังไม่ยอมถอย

“แล้วเธอมายุ่งอะไรด้วย? ฉันอยากเลิกกับใครฉันก็เลิก คิดว่าตัวเองเป็นใคร? หวังลี่ ฉันจะบอกเธอให้เอาบุญนะว่าถ้าเธอคิดจะเล่นแง่กับฉันอีกก็อย่าหาว่าฉันใจร้ายล่ะ ถ้าเธอสร้างปัญหาอีกล่ะก็ฉันจะส่งเธอไปอยู่แอฟริกาและไม่ให้กลับมาเหยียบที่นี่อีก!”

หวังลี่หวาดกลัวน้ำเสียงเย็นชาที่เข้มงวดจนตัวสั่นเทา

“จำใส่กะลาหัวไว้ว่าเธอเป็นแค่คู่นอน อย่ามาทำตัวอวดเบ่งต่อหน้าฉัน ดูสารรูปตัวเองซะก่อนว่าคู่ควรกับฉันมั้ย?” ดวงตาของฉินคั่วเต็มไปด้วยความเย็นชา

หวังลี่หน้าซีดทันที เธอไม่เข้าใจว่าทำไมผู้หญิงคนนั้นถึงทำได้ แต่เธอกลับทำไม่ได้

“แล้วฉันจะบอกเธอไว้เลยนะว่าอย่าข้ามเส้นฉันอีก เข้าใจมั้ย? ฮะ?” ฉินคั่วจ้องมองเธออย่างเย็นชาก่อนจะกลับออกไป

ดวงตาของหวังลี่เต็มไปด้วยความเกลียดชังอย่างมาก

คราวเมื่อฉินคั่วอยู่กับเธอ เขาคอยพูดถ้อยคำหวานซึ้งมากมาย

จนเธอหลงคิดว่าเธอสวยมาก แม้ว่าจะลงนามในข้อตกลงกับฉินคั่ว แต่ฉินคั่วก็เป็นเหมือนดอกไม้งามแห่งขุนเขาที่ยังไม่ถูกใครครอบครอง ซึ่งพิสูจน์ได้ว่าเธอยังมีโอกาส

ส่วนใครที่มาขวางทาง เธอจะทำลายอุปสรรคนั้นทิ้งไปให้หมด

ขอแค่เธอได้ครอบครองฉินคั่ว อุปสรรคพวกนั้นก็ไม่มีอะไรเลย

…

ณ สตีเฟนกรุ๊ป

กู้ชิงกลับเข้ามาในบริษัทหลังช่วงพักเที่ยงด้วยอาการเหม่อลอย

เธอไม่ได้ทำผิดพลาดในที่ทำงาน แต่กลับมีสีหน้าเศร้าหมอง

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวที่มองดูเธอจึงรู้สึกเป็นกังวล และเดินเข้าไปสอบถามเธอที่โต๊ะทำงาน

กู้ชิงเงยหน้าขึ้นแล้วตกใจ “คุณถง มีอะไรหรือเปล่าคะ?”

“ไม่มีอะไร แค่สีหน้าเธอดูไม่ดีเลย ไม่สบายเหรอ ไปตรวจร่างกายที่โรงพยาบาลหน่อยมั้ย?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวถาม

“เปล่าค่ะ ฉันแค่ไม่ได้พักเที่ยงเลยง่วงนิดหน่อย ไม่เป็นไรค่ะ” กู้ชิงพยายามยกมุมปากขึ้นแล้วฝืนยิ้ม

“ไม่เป็นไรก็ดี” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเห็นกู้ชิงตอบนั้นจึงเดินกลับเข้าไปในห้องทำงานของตนเอง

กู้ชิงเม้มปาก

ฉินคั่วมีชื่อเสียงโด่งดัง ค้นหาข้อมูลเล็กน้อยก็น่าจะพอรู้

ชีวิตความเป็นส่วนตัวของเขาค่อนข้างวุ่นวาย แต่น่าแปลกใจที่ผู้ชายคนนี้เคยอยู่ในกองทัพ

ดูไม่เข้ากับอุปนิสัยสักนิด

แม้ว่าภายนอกกู้ชิงจะดูไม่สนใจแต่ในใจกลับอยากรู้อยากเห็น

ท้ายที่สุดเขาคือเด็กน้อยที่เธอดูแลมานานกว่าหนึ่งเดือน

กู้ชิงเลี้ยงดูฉินคั่วเหมือนกับน้องชายแท้ ๆ

แต่ความจริงกลับกระจ่างว่าเด็กน้อยที่เธอเลี้ยงดูมาเป็นเวลาหนึ่งเดือนนั้นโกหกทั้งเพ และดูเหมือนว่าเขาจะมีความคิดที่ไม่บริสุทธิ์ใจกับเธอใช่ไหม?

แน่นอนว่าคำพูดของพวกผู้ชายเชื่อถือไม่ได้

หลังจากขับไล่เขาออกไปแล้ว เธอก็จะไม่ติดต่อกับฉินคั่วอีก

มันไม่มีประโยชน์อะไร

เธอสูดลมหายใจเข้าลึกแล้วกลับมาตั้งหน้าตั้งตาทำงาน

“พวกเธอเห็นมั้ย แลมโบกินี่ที่หน้าประตูนั่นน่ะอย่างเท่เลย แถมยังเป็นรุ่นลิมิตเต็ดอีก”

“พวกเธอควรสนใจหนุ่มหล่อที่นั่งอยู่บนแลมโบกีนี่มากกว่าปะ? ใช่คนดังหรือเปล่า? หล่อมากเลยอ่า”

“แต่ทำไมคนแบบนี้ถึงมาอยู่ที่บริษัทเราล่ะ? ปกติไม่ค่อยเห็นเลยนิ? หรือว่าแฟนของสุดหล่อคนนั้นจะทำงานอยู่ในบริษัทเรา?”

“โอ้ ใครอะใคร ใครที่โชคดีขนาดนั้น?”

แม้ว่าจะได้ยินเสียงบทสนทนาที่เร่าร้อนของเหล่าพนักงาน แต่กู้ชิงก็ยังเมินเฉยเพราะมันไม่เกี่ยวอะไรกับเธอเลย

กู้ชิงรู้สึกเวียนหัวและคับคล้ายคับคลาว่าจะเป็นหวัด

เธอจึงคิดว่าเดี๋ยวอีกสักพักเลิกงานแล้วจะเดินออกไปซื้อยา

ไม่อย่างนั้นเธอจะรับมือกับวันพรุ่งนี้ได้อย่างไร?

แต่ทันทีที่เดินออกมาจากบริษัท เธอก็ชนเข้ากับใครคนหนึ่ง

กู้ชิงรีบพูดขอโทษขอโพย “ขอโทษค่ะ ขอโทษ”

ทว่าจากนั้นก็ได้ยินเสียงหัวเราะฮึ ๆ ดังขึ้นเหนือศีรษะ “พี่สาว”

กู้ชิงเงยหน้าขึ้นด้วยความประหลาดใจ นึกไม่ถึงว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอจะเป็นฉินคั่ว

เธอทำสีหน้าเย็นชาทันที “นายมาทำอะไรที่นี่? ฉันไม่รู้จักนาย”