พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 722 ซวยทั้งปี

ตอนที่ 722

ซวยทั้งปี

กู้ชิงค้นพบว่าหลังจากเด็กน้อยเกือบจะระเบิดห้องครัวในวันนั้น เขาก็ประพฤติตนดีขึ้นมาก ไม่ส่งเสียงเอ็ดตะโรแต่ก็ยังคงเกาะติดเธอเหมือนเดิม

คำพูดของเธอในวันนั้นคงจะทำร้ายจิตใจเด็กน้อยมาก กู้ชิงจึงอยากจะตามใจเขาเป็นพิเศษ

วันพรุ่งนี้จะครบกำหนดหนึ่งเดือนแล้ว กู้ชิงตั้งใจจะไปดูความคืบหน้าที่สถานีตำรวจหลังเลิกงาน

ในขณะที่ฉินคั่วเดินออกจากบ้านมาในตอนบ่าย เขาก็ถูกใครบางคนเข้ามาขวางทาง

พอเห็นว่าเป็นหวังลี่ ใบหน้าฉินคั่วก็บึ้งตึงขึ้น “เธอรู้ได้ไงว่าฉันอยู่ที่นี่? แอบสะกดรอยตามฉันเหรอ?”

“คุณชายฉิน ค้นหาที่อยู่คุณมันยากตรงไหนคะ? ฉันรักคุณจริง ๆ อย่าเลิกกับฉันเลยได้มั้ยคะ?” หลังจากถูกฉินคั่วบอกเลิก หวังลี่ก็รู้สึกไม่อยากยอมแพ้มากขึ้นเรื่อย ๆ

ดังนั้นเธอก็เสี่ยงมาตามหาฉินคั่วที่เมืองเป่ยด้วยตนเอง

เธอมาถึงที่นี่แล้ว ฉินคั่วก็น่าจะรู้สึกหวั่นไหวและใจอ่อนลงบ้าง

“ฉันบอกไปแล้วไม่ใช่เหรอว่าเรื่องระหว่างเราจบลงแล้ว?” ฉินคั่วนึกไม่ถึงว่าหวังลี่จะมาที่นี่

ในอดีตเขาดูแลคู่ขาทุกคนเป็นอย่างดี

เพราะทุกคนลงนามในข้อตกลงแล้ว

นึกไม่ถึงว่าจะเจอคนแบบนี้

บริเวณนี้คือแหล่งชุมชนที่กู้ชิงอาศัยอยู่ ฉินคั่วกลัวว่าเธอจะมาเห็นจึงดึงหวังลี่เข้ามาคุยที่ซอกตึก “รีบกลับไปซะ ฉันไม่ชอบตีผู้หญิง แต่ถ้าโมโหก็ไม่แน่”

แต่กลับนึกไม่ถึงว่าหวังลี่จะไม่กลัวเลย เธอรีบวิ่งเข้าไปข้างหน้าและกอดเอวฉินคั่วเอาไว้แน่น “คุณชายฉิน คุณชายฉิน ฉันรักคุณจริง ๆ อย่าเลิกกับฉันได้มั้ยคะ? ฉันไม่ต้องการเงินคุณหรอก ฉันแค่อยากอยู่กับคุณ”

ฉินคั่วทำอะไรไม่ถูก นี่เป็นครั้งแรกที่เขาต้องจัดการกับผู้หญิงพรรค์นี้

เขาอยากจะผลักไสเธอออกแต่เธอกลับจับเขาไว้แน่นราวกับปลาหมึกยักษ์ เกรงว่าต่อให้ตายลงก็คงจะไม่ยอมปล่อยมือ

ฉินคั่วเงยหน้าแล้วกลอกตา “เฮอะ ไม่มองดูสภาพตัวเองเลยว่าเป็นคนยังไง ตอนนี้ฉันมีสาวใหม่แล้ว ไม่ต้องการเธออีก อย่าทำตัวแบบนี้โอเคมั้ย? ไม่อย่างนั้นเธอก็รู้ดีนี่ว่าฉันทำให้เธอไม่มีที่ยืนในเมืองหนานได้ภายในหนึ่งนาที”

หวังลี่ที่ได้ยินเช่นนั้นเริ่มลังเล

ใช่ ตระกูลฉินมีอำนาจมากและสามารถบดขยี้เธอได้อย่างง่ายดายราวกับมด

เธอดึงแขนเสื้อฉินคั่วและส่งเสียงแผ่วเบา “ฉินคั่ว ฉันชอบคุณมากจริง ๆ นะ”

“ขอร้องล่ะ ช่วยคิดหน่อยว่าเธอมีสิทธิ์อะไรมายืนเคียงข้างฉัน? อย่าฝันลม ๆ แล้ง ๆ นักเลย” ฉินคั่วพูดและผลักหวังลี่ออกไป

หวังลี่ถูกผลักลงกับพื้นโดยไม่ทันตั้งตัว

“อ๊า” หวังลี่กรีดร้อง

ฉินคั่วพูดไม่ออก เขาไม่ได้ออกแรงอะไรมากเลย

หวังลี่จงใจแสดงต่างหาก

แม้ว่าเขาจะคิดเช่นนั้น แต่ฉินคั่วก็ไม่เคยคิดรังแกผู้หญิง

เขาคิดจะเดินเข้าไปดึงหวังลี่ให้ลุกขึ้นยืน แต่ทันทีที่เขาเงยหน้าขึ้นเขาก็สบตากับกู้ชิงจนเขาเผลอร้องอุทานออกมา “พี่สาว”

กู้ชิงเหลือบมองเขาก่อนจะหันกลับไปพร้อมกับกล่องข้าวอาหารกลางวันในมือ

ฉินคั่วตื่นตระหนกมากและรีบวิ่งไล่ตามหลัง “พี่สาว พี่สาว”

หวังลี่เท้าแพลงและมันเจ็บมาก

เธอหันไปมองฉินคั่วด้วยน้ำตาคลอเบ้า “คุณชายฉิน ฉินคั่ว หยุดนะ! กลับมา!”

กว่าฉินคั่วจะตามไปทัน กู้ชิงก็ปิดประตูลงแล้ว ทำให้เขาต้องยืนเคาะประตูด้วยความสิ้นหวัง “พี่สาว เปิดประตู พี่สาว”

ภายในมีแต่ความเงียบสงัด

ฉินคั่วสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะพูดว่า “พี่สาว ออกมาคุยกันดี ๆ เถอะ”

กู้ชิงที่อยู่ในอพาร์ตเมนต์ได้ยินคำพูดของเขาชัดเจน

กู้ชิงคิดอยู่พักหนึ่งแล้วรู้สึกว่าไม่ช้าหรือเร็วก็ต้องทำให้เรื่องทั้งหมดกระจ่าง

เธอจึงเปิดประตูออกไป

ดวงตาของฉินคั่วเป็นประกายทันทีที่เห็นเธอ “พี่สาว”

ต่อให้ใช้หัวแม่โป้งคิดกู้ชิงก็พอจะเดาออกว่าเหตุการณ์เมื่อสักครู่นี้เป็นมาอย่างไร

เธอไม่อยากถูกมองว่าเป็นเมียน้อย

“ในเมื่อนายไม่ได้ความจำเสื่อมก็ไปจากที่นี่ซะ” กู้ชิงพูดอย่างใจเย็น

เธอไม่ได้ถามอะไรเกี่ยวกับอาการความจำเสื่อมของ ฉินคั่ว

และก็ไม่ได้ถามฉินคั่วว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น

ทำราวกับว่าเขาเป็นคนคนหนึ่งที่ไม่สำคัญอะไร

“ผมไม่ไป” ดวงตาของฉินคั่วเปลี่ยนเป็นสีแดง

เขาวางแผนจะดำเนินการเรื่องให้ล่าช้าลงอีกสักสองสามวัน แต่ใครจะรู้ว่าผู้หญิงคนนั้นจะโผล่เข้ามาหาเขากะทันหัน

“ฉินคั่ว หรือต้องเรียกว่าคุณชายฉิน กลับบ้านนายไปซะ มันไม่ใช่หน้าที่ที่ฉันต้องมาดูแลนาย ฉันไม่มีเวลามานั่งเล่นเกมกับนายหรอกนะ กลับไปเถอะ” กู้ชิงพูดแล้วเดินเข้าไปเก็บข้าวของในห้องของฉินคั่ว

เธอยังจำได้ดีว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวเคยบอกเธอว่าฉินคั่วไม่ใช่คนดี

ไม่แปลกใจเลยที่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวถามแบบนั้น

กลับกลายเป็นว่าภัยคุกคามที่ยิ่งใหญ่อยู่ข้างกายเธอมาตลอด

คำพูดคำจาที่ฉินคั่วใช้พูดกับหญิงสาวคนนั้นพิสูจน์ได้ว่าฉินคั่วมีคู่ควงมากกว่าหนึ่งคน

ฉินคั่วเห็นว่าเธอเดินเข้าไปเก็บข้าวของและทำราวกับขีดเส้นกั้นระหว่างพวกเขาชัดเจน เขาก็รู้สึกตื่นตระหนกมากกว่าเดิมและรีบเดินเข้าไปกอดกู้ชิงเอาไว้ในอ้อมแขน

กู้ชิงชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะเริ่มดิ้นรนผลักไสเขาออก “ปล่อยฉันนะ นายจะทำอะไร?”

“ผมจะทำอะไร พี่สาวยังไม่รู้อีกเหรอ?” ฉินคั่วจูบคอกู้ชิง

กู้ชิงรู้สึกรังเกียจที่ถูกเขาหลอกลวง

โดยเฉพาะคนคนนั้นคือฉินคั่วที่เป็นเพลย์บอย

เห็นได้ชัดว่าเขามีเจตนาแอบแฝงในการเข้าหาเธอ

กู้ชิงเกลียดชังจอมวายร้ายที่เล่นกับความรู้สึกของคนอื่นแบบนี้

กู้ชิงตั้งศอกขึ้นแล้วพยายามผลักฉินคั่วออกไป แต่เธอ จะมีแรงสู้ฉินคั่วได้อย่างไร?

ในไม่ช้าเธอก็ถูกเขาปราบปราม

“ถ้านายทำแบบนี้ ฉันจะแจ้งตำรวจ!” กู้ชิงพูดด้วยเสียงสั่นเทา

เธอนึกไม่ถึงว่าจะดึงเอาจอมเจ้าเล่ห์เข้ามาในบ้าน

เธอไม่น่าเข้าหาฉินคั่วเลย อย่างน้อยตอนนั้นเธอก็ยังมีชีวิตรอดปลอดภัย

“เอาสิ ถ้าพี่สาวโทรแจ้งตำรวจ ผมก็จัดการกับพี่ตอนนี้เลย มาดูกันว่าระหว่างตำรวจกับผมใครจะเร็วกว่า” ในเมื่อตัวตนถูกเปิดเผยแล้ว ฉินคั่วก็แสดงความเป็นตัวตนของตัวเองออกมา

เขาเป็นคนที่ชอบครอบงำคนอื่น

“นายคิดจะทำอะไร?” กู้ชิงพรูดถามด้วยน้ำเสียงสะอึกสะอื้น

“พี่สาว ผมชอบพี่ ให้โอกาสผมจีบพี่หน่อยสิ” ฉินคั่วพูดบอกอย่างตรงไปตรงมา

“โกหกฉันแบบนี้เรียกว่าชอบกันตรงไหน? นายก็พูดเองว่าผู้หญิงเป็นแค่ของเล่น ขอร้องล่ะ ปล่อยฉันไปได้มั้ย? ฉันเคยแต่งงานแล้ว ไม่ใช่ผู้หญิงบริสุทธิ์ ปล่อยฉันเถอะ!” กู้ชิงคิดว่าพูดแบบนี้แล้วฉินคั่วจะยอมปล่อยใช่ไหม?

แต่กลับนึกไม่ถึงว่าหลังจากฉินคั่วได้ยินคำพูดนั้นแล้วเขาจะยกยิ้ม

“ไม่สำคัญหรอกพี่สาว ผมไม่ถือ” แม้ฉินคั่วจะพูดแบบนี้แต่เธอกลับไม่เชื่อคำพูดของเขา

“แต่ฉันถือ ผู้หญิงคนนั้นเป็นแฟนนายใช่มั้ย? ไปจัดการซะให้เรียบร้อย ฉันไม่อยากถูกคนอื่นเข้าใจผิด แล้วก็เอาของนายออกไปด้วย” กู้ชิงตัดสินใจแล้วว่าหลังจากนี้จะไม่ยอมให้ฉินคั่วกลับเข้ามาอีก

เธอซื่อบื้อเกินไปที่คิดฉินคั่วสูญเสียความทรงจำไปจริง ๆ

นึกไม่ถึงว่าพวกคนรวยพวกนี้จะแสดงละครได้แยบยล

“พี่สาว ผมชอบพี่จริง ๆ ให้โอกาสผมหน่อยไม่ได้เหรอ?” ฉินคั่ววางแผนจะหารือเรื่องนี้กับกู้ชิง

แต่นึกไม่ถึงว่ากู้ชิงจะมาเห็นเหตุการณ์นั้นเสียก่อน ช่างบังเอิญจริง ๆ

เขากลัวว่าจะมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นอีก ฉินคั่วอดไม่ได้ที่ จะถอนหายใจและคิดว่าปีนี้ซวยทั้งปีจริง ๆ