พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 856 ทำไมถึงน่าผิดหวังขนาดนี้

ตอนที่ 856

ทำไมถึงน่าผิดหวังขนาดนี้

เพื่อนร่วมงานที่เดินผ่านมาสังเกตเห็นว่าสีหน้าของ จ้าวเทียนดูไม่ค่อยดีนักจึงพูดถามด้วยความวิตกกังวล “จ้าวเทียน ไม่สบายหรือเปล่า? ฉันมียานะ กินยามั้ย?”

จ้าวเทียนเป็นคนสวยและอัธยาศัยดี

ดังนั้นเธอจึงเข้ากับทุกคนในบริษัทได้เป็นอย่างดี

พอได้ยินเช่นนั้น จ้าวเทียนก็ส่งยิ้มด้วยท่าทางซีดเซียวเล็กน้อย “ไม่ล่ะ ขอบคุณนะ”

“ไม่ต้องเกรงใจ ถ้ารู้สึกไม่สบายตรงไหนก็บอกฉันมา ฉันมียาทุกแขนงเลย” จากนั้นเพื่อนร่วมงานก็เดินตรงไปข้างหน้า

จ้าวเทียนมองดูเธอที่เดินตรงไปยังห้องของท่านประธาน กลอกตาแล้วพูดถามว่า “จะเอาเอกสารไปส่งให้ท่านประธานเหรอ?”

เพื่อนร่วมงานหันกลับมาแล้วพูดว่า “ใช่ เอกสารด่วนน่ะ ต้องรีบเอาไปให้ มีอะไรหรือเปล่า?”

“เดี๋ยวฉันเอาไปส่งให้ ฉันต้องไปส่งเอกสารเหมือนกัน ไหนเธอว่าต้องรีบไปเจอแฟนไม่ใช่เหรอ?” จ้าวเทียนพูดด้วยความเห็นอกเห็นใจ

พอพูดถึงแฟนหนุ่ม เพื่อนร่วมงานก็ดูเขินอายเล็กน้อย “ใช่ คืนนี้เราจะไปดูหนังกัน เขาชวนฉันตั้งหลายครั้งแล้วล่ะ ถ้างั้นฉันจะขอรบกวนเธอหน่อยได้มั้ย?”

“ไม่ต้องห่วง เธอรีบกลับไปเถอะ” จ้าวเทียนพูดด้วยรอยยิ้ม

เพื่อนร่วมงานรีบยื่นเอกสารให้จ้าวเทียนทันที “ขอบคุณนะจ้าวเทียน เธอใจดีมาก เอาไว้วันหลังฉันมาเลี้ยงข้าวเย็นนะ”

“ไม่เป็นไร เราเป็นเพื่อนร่วมงานกันก็ควรช่วยเหลือซึ่งกันและกันสิ” จ้าวเทียนรีบเอกสารมาจากมือเธอ

เพื่อนร่วมงานขอบคุณหล่อนครั้งแล้วครั้งเล่าก่อนจะเดินออกไป

กระทั่งเธอเดินจากไปแล้ว ดวงตาของจ้าวเทียนก็มืดมนลง

หล่อนไม่ได้สนใจเรื่องของคนพรรค์นี้นักหรอก

หล่อนก็แค่อยากจะใช้ข้ออ้างเข้าไปส่งเอกสารเพื่อดูว่ามู่อวี้เฉิงกับถงเหมี่ยวเหมี่ยวกำลังทำอะไรกันอยู่

ไม่รู้ว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวมีดีอะไร คนสวยอย่างหล่อนต่างหากที่ควรจะได้อยู่เคียงข้างมู่อวี้เฉิง แต่มู่อวี้เฉิงกลับไม่มองมาเลยและจดจ่ออยู่กับถงเหมี่ยวเหมี่ยวคนเดียว

ผู้ชายทุกคนชอบเด็กสาวที่หน้าตาดี

หล่อนเชื่อว่าหลังจากนี้มู่อวี้เฉิงจะต้องประทับใจในตัวหล่อนอย่างแน่นอน สำหรับเรื่องที่เหลือให้มันเป็นเรื่องของเวลาเท่านั้น

จ้าวเทียนนั่งอยู่ในห้องทำงานสักพักหนึ่ง จากนั้นก็หยิบเอกสารเดินตรงไปที่ห้องทำงานของเขา

ภายในห้องทำงาน ดูเหมือนว่าแขนของมู่อวี้เฉิงจะสบายเกินไป จนทำให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวผล็อยหลับไปทันทีที่นั่งพิง

มู่อวี้เฉิงมองดูเธอนอนหลับเงียบ ๆ นานทีจะได้เห็น ถงเหมี่ยวเหมี่ยวว่านอนสอนง่ายแบบนี้

เขาไม่อยากวางถงเหมี่ยวเหมี่ยวลง อยากจะกอดเธอไว้แบบนี้

มือหนึ่งกอดเธอเอาไว้ ส่วนอีกมือก็เปิดอ่านเอกสาร

ขณะเดียวกันเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น

มู่อวี้เฉิงขมวดคิ้ว เขาเห็นว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวยังไม่ตื่นขึ้นมาจึงเอามือปิดหูให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยว “เข้ามา”

จ้าวเทียนเปิดประตูเข้า เดินเข้าไปแล้วพูดว่า “คุณมู่ เอกสารด่วน…”

เธอเงยหน้าขึ้นและมองฉากตรงหน้าด้วยความตกตะลึง

มู่อวี้เฉิงกอดถงเหมี่ยวเหมี่ยวไว้ในอ้อมแขน จ้องมองเธอด้วยสายตาอ่อนโยนและหลงใหล

นี่คือสิ่งที่มู่อวี้เฉิงไม่เคยปฏิบัติต่อคนอื่นเลย

มู่อวี้เฉิงชอบปฏิบัติต่อหล่อนด้วยความเฉยเมย มีแต่ความแปลกแยกเท่านั้น

จ้าวเทียนรู้สึกอิจฉามากจนหัวใจของหล่อนเกือบจะเลือดออก

มู่อวี้เฉิงลดเสียงลงแล้วพูดว่า “เอาเอกสารวางไว้บนโต๊ะ เดี๋ยวผมจะตรวจดูทีหลัง ออกไปได้”

เขาพูดแล้วก้มหน้ามองถงเหมี่ยวเหมี่ยวเป็นครั้งคราว กลัวว่าจะปลุกคนที่นอนหลับใหลให้ตื่น

จ้าวเทียนยืนนิ่งอยู่ที่เดิมราวกับว่าไม่ได้ยินเสียง มู่อวี้เฉิงเงยหน้าขึ้นและเห็นว่าจ้าวเทียนกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง มู่อวี้เฉิงจึงมองหล่อนด้วยสายตาเย็นชา “ออกไป!”

สายตาที่เต็มไปด้วยคำเตือนทำให้หล่อนรู้สึกเหน็บหนาวไปทั่วทั้งร่างกาย

จ้าวเทียนกัดริมฝีปาก แม้ว่าหล่อนจะรู้สึกไม่พึงพอใจอย่างมาก แต่ท้ายที่สุดจ้าวเทียนก็เดินออกไป

หล่อนพูดบอกตนเองในใจว่ามู่อวี้เฉิงยังไม่รู้สึกสนิทสนมกับหล่อน

ยังไม่รู้จักหล่อนดีนักจึงเป็นเรื่องปกติที่เขาจะตีตัวออกห่าง

จากนี้ไปหล่อนจะให้มู่อวี้เฉิงค่อย ๆ เรียนรู้ตัวตนของหล่อน

พอคิดได้แบบนั้น จ้าวเทียนก็พยายามระงับความโกรธเคืองในใจ

หล่อนเคยตามสืบมาก่อนและพบว่าสถานการณ์ทางครอบครัวของถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่ค่อยดีนัก

แล้วเธอมีคุณสมบัติอะไรถึงได้รับความโปรดปรานจากมู่อวี้เฉิง

ในเมื่อถงเหมี่ยวเหมี่ยวยังมีสิทธิ์ได้รับความโปรดปราน หล่อนก็เชื่อว่าถ้าหล่อนพยายามอีกสักนิดหล่อนก็จะต้องได้รับความโปรดปรานจากมู่อวี้เฉิงเช่นกัน

หล่อนเอาแต่บอกตัวเองในใจว่าให้อดทนเอาไว้

ปล่อยให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเชิดหน้าชูตาไปก่อน เดี๋ยวสักวันก็ต้องร้องห่มร้องไห้เอง

หลังจากคิดได้แบบนี้ จ้าวเทียนก็รู้สึกดีขึ้นมาก

กระทั่งจ้าวเทียนเดินออกจากห้องไป มู่อวี้เฉิงก็พา ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเข้าไปนอนพักในห้องรับรอง

ฉนวนกันเสียงภายในห้องรับรองค่อนข้างแน่นหนา

มู่อวี้เฉิงกลัวว่าจะมีคนเดินเข้ามาหาอีกจึงตัดสินใจวางถงเหมี่ยวเหมี่ยวลงบนเตียง

อย่างน้อยถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็สามารถนอนพักผ่อนที่นี่ได้

หลังจากห่มผ้าห่มให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวและเปิดเครื่องปรับอากาศแล้ว มู่อวี้เฉิงก็เข้าไปจัดการเอกสารในห้องทำงานต่อ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวตื่นขึ้นมาและพบว่าข้างนอกมืดสนิทแล้ว

หนำซ้ำภายในห้องยังมืดสนิท

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวนวดหน้าผากที่ปวดตุ๊บ ๆ แล้วเดินออกไป เธอสูดจมูกเพื่อบรรเทาอาการคัดจมูก

จากนั้นก็เปิดประตูและเดินออกไปข้างนอก เห็นว่า มู่อวี้เฉิงกำลังนั่งเก็บเอกสารอยู่ในห้องทำงาน

เมื่อได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวดังมาจากข้างหลัง มู่อวี้เฉิงก็ส่งยิ้มให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวทันที “ตื่นแล้วเหรอ? กลับบ้านกันเถอะ”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวถาม “คุณตรวจเอกสารเสร็จแล้วเหรอ?”

“อืม เกือบจะเสร็จแล้วล่ะ” มู่อวี้เฉิงพยักหน้าและเก็บเอกสารไว้ในตู้

พอเขาเดินเข้าไปหา ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็โน้มลงกับร่างของมู่อวี้เฉิง

มู่อวี้เฉิงก้มหน้าลงและจับมือเธอ “เป็นอะไรไป?”

“รู้สึกไม่ค่อยดีน่ะ เวียนหัวด้วย” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวตอบตามจริง

เธอมักจะรู้สึกเวียนศีรษะอยู่บ่อยครั้ง และมันก็มักจะเป็นแบบนี้หลังจากเธอตื่นนอน

ไม่รู้ว่าทำไม แต่รู้สึกว่าร่างกายเธอมักจะบอบบางเหมือนกับกระดาษอยู่เสมอ

แต่ก่อนสุขภาพร่างกายเธอไม่ได้ย่ำแย่ขนาดนี้

เพียงเพราะไม่ดูแลตัวเองให้ดีระหว่างตั้งครรภ์ ผลลัพธ์ที่ตามมาจึงค่อนข้างร้ายแรง

มู่อวี้เฉิงที่ได้ยินเช่นนั้นขมวดคิ้วแน่น เขายื่นมือออกไปแนบกับหน้าผากของถงเหมี่ยวเหมี่ยว “มีไข้นะ ไปโรงพยาบาลกันเถอะ”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้สึกว่าเธอแค่เวียนหัวนิดหน่อยและไม่จำเป็นต้องไปโรงพยาบาล

เธอจึงบอกว่า “ไม่ต้องหรอก เรากลับบ้านแล้วไปกินยาเอาก็ได้ ไม่ได้เป็นอะไรร้ายแรง”

“ไม่ได้ ต้องไปโรงพยาบาล” ผลการตรวจก่อนหน้านี้ออกมาว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวมีร่างกายอ่อนแอมาก มู่อวี้เฉิงจึงไม่อยากประมาทกับร่างกายของถงเหมี่ยวเหมี่ยว

ทุกครั้งที่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวป่วย มันมักจะร้ายแรงเสมอ

“ช่างเถอะ กลับบ้านไปพักเอาแรงก็ได้” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้สึกผิดเล็กน้อย

มู่อวี้เฉิงเหนื่อยมากแล้ว

เธอแวะมาที่นี่ดี ๆ แต่กลับมีไข้เสียได้ กลับกันมู่อวี้เฉิงกลับยังไม่ได้พักผ่อนเลย

ตอนนี้จะไปโรงพยาบาลอีก ไม่รู้ว่าจะต้องใช้เวลาที่นั่นอีกนานแค่ไหน

“ฟังผมบ้าง” คำพูดดังกล่าวมาจากมู่อวี้เฉิงอย่างไม่ต้องสงสัย

ไม่ว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะอยากทำอะไรเขาก็ยอมให้ทุกอย่าง แต่เขาจะไม่มีวันปล่อยให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวล้อเล่นกับร่างกายเด็ดขาด

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเม้มปาก บางครั้งเธอก็เกลียดร่างกายของตัวเอง ทำไมมันถึงน่าผิดหวังขนาดนี้?