พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 885 เธอดูน่าเวทนากว่าฉัน

ตอนที่ 885

เธอดูน่าเวทนากว่าฉัน

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวนั่งอยู่ในห้องอยู่นานและมองออกไปเงียบ ๆ

หลังจากมู่อวี้เฉิงเดินกลับเข้ามา ลู่หมิงก็น่าจะจากไปแล้ว

“อวี้เฉิง ถ้าคุณหาตัวจ้าวเทียนกับสวี่เฉิงถิ่งเจอ ฉันจะไปด้วย” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเงยหน้ามองเขา

เธออยากไปด้วยเพราะเธอมีคำถามจะถามพวกเขา

มู่อวี้เฉิงจ้องมองเธอสักพักก่อนจะพยักหน้าเล็กน้อย “ได้”

“อวี้เฉิง ฉัน…”

“คุณไม่ต้องพูดแล้ว ผมเข้าใจทุกอย่าง” มู่อวี้เฉิงลูบหัวเธอและบอกเธอว่าไม่ต้องกังวล

เขากอดเธอไว้ในอ้อมแขน

เสี่ยวเป่าลืมตาขึ้นมาเงียบ ๆ และปิดปากหัวเราะ

“แด๊ดดี้ หม่ามี้ ผมยังอยู่ที่นี่นะ”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวหน้าแดงและหันไปมองเสี่ยวเป่าทันที

“เพิ่งจะกลางวันแสก ๆ ลูกชายสุดที่รักยังนอนอยู่บนเตียงอยู่เลย มาทำแบบนี้ต่อหน้าลูกชายตัวเองได้ยังไงเนี่ย”

เสี่ยวเป่ายังพูดไม่ทันจบ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ยิ้มหวานให้เขาก่อน

ฮี่ม! เขาไม่พูดต่อแล้ว แม้ว่าตอนนี้เขาจะป่วยแต่เขาก็ไม่อยากทำให้หม่ามี้โมโห

มู่อวี้เฉิงจับถงเหมี่ยวเหมี่ยวเอาไว้แล้วพูดว่า “รีบหาย ไว ๆ หายดีแล้วแด๊ดดี้จะพาไปเที่ยว”

“แด๊ดดี้ใจดีมาก” เสี่ยวเป่าดีใจมากจนพุ่งเข้าไปกอด มู่อวี้เฉิง

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรีบคว้าตัวเขาเอาไว้ “ตอนนี้ลูกยังป่วยอยู่นะ ระหว่างหน่อยสิ อย่าทำรุนแรงมาก”

เสี่ยวเป่าหยุดอยู่ที่เดิม เขาไม่พูดอะไรและมองไปที่ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวด้วยสายตาเชื่อฟัง

“หม่ามี้ผมรู้แล้ว ผมกำลังคุยกับแด๊ดดี้อยู่ฮะ”

เสี่ยวเป่ากะพริบตาอย่างไร้เดียงสา “อีกอย่างแด๊ดดี้สัญญาว่าจะพาผมออกไปเที่ยว เพราะงั้นผมต้องพักผ่อนให้เต็มที่”

เสี่ยวเป่ารู้สึกตื่นเต้นเมื่อนึกถึงเรื่องนี้

“ถ้างั้นดูแลตัวเองให้หายดีก่อน เดี๋ยวหม่ามี้พาออกไป” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวยิ้มเล็กน้อย

พอเห็นว่าร่างกายของเขาฟื้นตัวได้ดี เธอก็รู้สึกโล่งใจ

เสี่ยวเป่ายังเป็นเด็ก และภูมิต้านทานทางร่างกายก็ยังไม่แข็งแรงมาก

หลังจากนอนพักผ่อนได้สักพัก เขาก็ผล็อยกลับไป

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมองดูใบหน้าหลับใหลของเขาด้วยความรู้สึกโล่งใจ จากนั้นก็หันไปส่งยิ้มให้มู่อวี้เฉิง

“เอาล่ะ ไม่ต้องคิดมาก เดี๋ยวผมพาออกไปเดินเล่น”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวถูกเขาอุ้มไว้ในอ้อมแขน หลังจากมองดูใบหน้าด้านข้างของเขาเธอก็พบว่ามันน่าพึงพอใจไปหมด

เหตุการณ์เหล่านี้เปลี่ยนแปลงชีวิตของเธอไปมาก

สิ่งเดียวที่เธอปล่อยไปไม่ได้ในตอนนี้คือพวกจ้าวเทียน ในตอนนั้นเธอยังหาพวกเขาไม่เจอ

แต่แน่นอนว่าจ้าวเทียนจะไม่หายไปอย่างไร้ร่องรอย

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่สามารถวางใจได้จนกว่าจะได้ยินข่าวคราวของจ้าวเทียน

แต่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกลับนึกไม่ถึงว่าจะได้มาเจอ จ้าวเทียนอีกครั้งในสภาพแบบนี้

สภาพของหล่อนแย่มาก ไม่มีความมั่นใจเหมือนเมื่อก่อน

“ไม่ได้เจอเลขาจ้าวนานเลย ไม่นึกเลยจริง ๆ ว่าจะได้มาเจอเธอในสภาพแบบนี้” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมองหล่อนแล้วยิ้มมุมปาก

ทั้งสองดูแตกต่างอย่างชัดเจน ถงเหมี่ยวเหมี่ยวดูสูงส่งมากและกำลังมองดูจ้าวเทียนด้วยสายตาเย็นชา

จ้าวเทียนแสดงสีหน้าบิดเบี้ยว “ถงเหมี่ยวเหมี่ยว มีสิทธิ์อะไรมาอวดดีต่อหน้าฉัน อย่างเธอก็ได้แค่นี้แหละ เจ็บปวดหัวใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นกับลูกชายมากมั้ยล่ะ ฮ่า ๆ ๆ ๆ รู้มั้ยว่าตอนนั้นเขาร้องห่มร้องไห้เอาแต่เรียกเชื่อเธอ เห็นภาพนั้นแล้วฉันมีความสุขจริง ๆ ยิ่งเห็นเธอทุกข์ใจยิ่งสะใจ”

จ้าวเทียนยังไม่ทันพูดจบก็ถูกถงเหมี่ยวเหมี่ยวตบหน้าอย่างแรง “จ้าวเทียน ภูมิใจนักเหรอ?”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวปลดปล่อยพลังอันแข็งแกร่งออกมา และพูดถามหล่อนด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ตอนนี้เธอก็ไม่ต่างอะไรกับหมาหรอก คิดว่าตัวเองเป็นใคร?”

คำพูดของถงเหมี่ยวเหมี่ยวทำให้จ้าวเทียนแทบคลั่ง “แกพูดอะไร ถงเหมี่ยวเหมี่ยว แกจะมาอวดดีอะไรนักหนา แกทำอะไรไม่ได้เลยด้วยซ้ำ ตอนนี้ลูกชายของแกก็จะตายไปแล้วล่ะสิ ฮ่า ๆ ๆ ๆ ตกลงไปในทะเลขนาดนั้น ต่อให้เป็นพระเจ้าก็ช่วยเหลืออะไรไม่ได้หรอก”

จ้าวเทียนหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง สีหน้าหล่อนแตกต่างไปจากต่อแรกอย่างสิ้นเชิง

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่เคยคิดมาก่อนว่าวันหนึ่งหล่อนจะกลายมาเป็นแบบนี้

“พล่ามพอหรือยัง? เสี่ยวเป่ายังไม่ตาย กลับกันเพราะเธอ คนที่เธอรักที่สุดกำลังได้รับผลกระทบกับเรื่องนี้”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเหลือบมองจ้าวเทียนด้วยสายตาเย็นชาและไม่แยแส

“แกพูดอะไร” จ้าวเทียนชะงัก

“ฉันบอกแกแล้วไง ถงเหมี่ยวเหมี่ยวแกคือนักโทษ เพราะแก คนที่อยู่รอบข้างแกจะต้องถูกลงโทษไปด้วย อย่าคิดว่าตัวเองจะรอดพ้นล่ะ” จ้าวเทียนตะเบ็งเสียงอย่างบ้าคลั่งก่อนที่คนข้างหลังจะเข้ามาจับตัวหล่อนเอาไว้

“แกไม่คิดว่าที่อุบัติเหตุของลูกชายมันเกี่ยวข้องกับแกบ้างเหรอ?” จ้าวเทียนพูดแล้วก็หัวเราะลั่น

“เพราะความประมาทของแกทำให้ทุกอย่างกลายเป็นแบบนี้ ถึงจะช่วยชีวิตเขาไว้ได้ แต่มันก็จะกลายเป็นความทรงจำฝังใจเขาอยู่ดี เพราะงั้นอย่ามาอวดดีต่อหน้าฉันนักเลย”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวที่ได้ยินเช่นนั้น ความเย็นชาในดวงตาก็แผ่ขยายออกมา ร่างกายเปล่งประกายความอาฆาตออกมาอย่างรุนแรง

จ้าวเทียนรู้สึกพอใจมากที่เห็นเธอหงุดหงิดกว่าเดิม เพราะทั้งหมดนี่คือสิ่งที่หล่อนคาดหวังไว้

หล่อนมีความสุขที่ได้เห็นถงเหมี่ยวเหมี่ยวทุกข์ทรมาน

“ที่นี่รู้หรือยัง? ว่าทั้งหมดนี้เป็นความผิดของแก”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเงยหน้ามองจ้าวเทียนแล้วเงียบอยู่นาน

“ทั้งหมดนี้เป็นเพราะแก!” จ้าวเทียนตะโกนเสียงดัง

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่พูดอะไร เพียงแค่ก้มหน้าลงด้วยดวงตาเศร้าหมอง

มู่อวี้เฉิงที่ยืนอยู่ด้านข้าง ขมวดคิ้วแน่นและตวาดว่า “หุบปาก”

จ้าวเทียนที่ได้สัมผัสความน่าสะพรึงกลัวมาหลายวันรีบปิดปากเงียบทันทีที่ได้ยินเสียงของมู่อวี้เฉิง

มู่อวี้เฉิงจ้องมองถงเหมี่ยวเหมี่ยวด้วยความกังวล ดวงตาฉายแววเป็นทุกข์ “ไม่ใช่ความผิดของคุณ…”

แต่ก่อนที่เขาจะพูดจบ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ส่ายหัว

จ้าวเทียนพูดถูก เธอทำผิดพลาดเอง แต่ไม่ถึงขนาดที่คนนอกอย่างหล่อนจะมาเป็นผู้ตัดสินได้

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวแสยะยิ้มมุมปาก “ถ้าดูจ้าวเทียนกับฉันแล้ว เธอดูน่าเวทนากว่าฉันมาก ตกต่ำขนาดนี้จะกลับมาอยู่ที่สูงเหมือนเดิมได้เหรอ?”

“ว่าไงล่ะเลขาจ้าวผู้สูงส่ง?”

ใบหน้าของจ้าวเทียนมืดมนลงและจ้องมอง ถงเหมี่ยวเหมี่ยวด้วยความโกรธ

เธอพูดถูก ตอนนี้หล่อนไม่สามารถกลับไปยืนที่เดิมได้อีกแล้ว

น้ำเสียงของถงเหมี่ยวเหมี่ยวเต็มไปด้วยความเยาะเย้ยอย่างชัดเจน

มู่อวี้เฉิงเอื้อมมือออกมาโอบกอดเธอเอาไว้ และจ้องมองจ้าวเทียนด้วยสีหน้าเย็นชา

จ้าวเทียนโกรธมากจนอยากจะพูดสาปแช่ง แต่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่สามารถทนฟังหล่อนได้อีกต่อไป

การที่เสี่ยวเป่าถูกลักพาตัวในครั้งนี้เธอก็มีส่วนผิด แต่ถึงอย่างนั้นมันยังไม่ใช่ความผิดพลาดที่ใหญ่ที่สุดของเธอ

…

หลังจากเหตุการณ์นี้ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ละทิ้งทุกอย่างที่เธอทำในขณะนั้น

เพราะในมุมมองของเธอตอนนี้ เสี่ยวเป่าสำคัญกว่างานและสิ่งต่าง ๆ มาก

เธอจึงใช้เวลาที่เหลืออยู่อยู่เฝ้าเสี่ยวเป่าในโรงพยาบาล

เดิมทีมู่อวี้เฉิงยืนกรานจะอยู่ที่นี่ด้วยแต่กลับถูก ถงเหมี่ยวเหมี่ยวขับไล่ออกไป ไม่รู้ว่าเขามีงานกองเป็นพะเนินมากแค่ไหน ถ้าต้องมาอยู่ในโรงพยาบาลด้วยกันก็เกรงว่ามันจะหนักหนากว่าเดิม

แน่นอนว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่อยากให้มันเป็นแบบนั้น และอีกอย่างเธอสามารถดูแลเสี่ยวเป่าได้คนเดียว