พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 962 พวกเขาทั้งสองจะต้องเสียใจอย่างสุดซึ้งไปตลอดชีวิต

ตอนที่ 962

พวกเขาทั้งสองจะต้องเสียใจอย่างสุดซึ้งไปตลอดชีวิต

หลังจากได้ยินคำพูดชักชวนของถงเหมี่ยวเหมี่ยว ซ่งฉิงก็ลังเล ไม่รู้ว่าควรจะไปต่อหรือไม่ ตกอยู่ในสภาวะสับสนมึนงง

เธอไม่เคยละทิ้งความรักที่มีต่อเหยียนห่าวชิงเลย และยังคงรู้สึกเสียใจอยู่เต็มหัวใจ

แต่พวกเขาแยกทางกันมานานหลายปีแล้ว และความจริงที่ว่าเหยียนห่าวชิงเลือกผู้หญิงอีกคนก็กลายมาเป็นปมในใจที่ซ่งฉิงไม่อาจก้าวข้ามได้

คำพูดของถงเหมี่ยวเหมี่ยวดังก้องอยู่ในรูหูของเธอ ราวกับคอยย้ำเตือนว่าเหยียนห่าวชิงกำลังจะจากไป ไม่รู้ว่าอีกนานแค่ไหนเขาถึงจะกลับมาและบางทีนี่อาจจะเป็นครั้งสุดท้ายที่ได้เจอกัน

เธอลังเลอยากจะไปสนามบินแต่ความสับสนนั้นกลับขัดขวางเธอไว้ ซ่งฉิงจึงยืนนิ่งอยู่ที่หน้าประตูบ้าน

เวลาผ่านไปทีละนิดและเวลาออกเดินทางก็ขยับเข้ามาใกล้มากขึ้นเรื่อย ๆ เหยียนห่าวชิงกำลังจะก้าวขึ้นเครื่องบิน ถ้าพวกเขาไม่ใช้ช่วงเวลาสุดท้ายให้เกิดประโยชน์ พวกเขาทั้งสองจะต้องเสียใจอย่างสุดซึ้งไปตลอดชีวิต

ความเสียใจในอดีตยังไม่เคยจางหาย นี่เธอจะต้องสูญเสียคนที่รักไปอีกครั้งแล้วหรือ?

ในที่สุดเธอก็เอาชนะความลังเลและตรงดิ่งไปที่สนามบินด้วยจิตใจแน่วแน่ คนที่เธอแอบรักมานานหลายปีอยู่ที่นั่น และบางทีเขาอาจจะกำลังรอเธออยู่เช่นกัน

ผู้คนเดินขวักไขว่เข้าออกสนามบิน ซ่งฉิงยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชนกวาดสายตามองหาเหยียนห่าวชิง แต่สนามบินมีขนาดใหญ่มาก แล้วเธอจะหาเขาเจอในช่วงเวลาสั้น ๆ ได้ยังไง

ขณะที่กำลังค้นหาท่ามกลางฝูงชนจำนวนมหาศาล จิตใจของเธอก็เต็มไปด้วยความสับสนวุ่นวาย เธอมองเห็นแค่คนแปลกหน้าเท่านั้น ไม่มีวี่แววของเขาเลย พวกเขาสองคนจะต้องแยกทางกันตรงนี้จริง ๆ เหรอ?

หรือว่าเธอจะมาช้าเกินไปจนเขาขึ้นเครื่องบินไปแล้ว?

ความสับสนและความเศร้าใจเข้ามาครอบงำหัวใจของ กู้ชิง เธอไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไง ค่อย ๆ ย่อตัวลงโอบกอดตัวเองท่ามกลางฝูงชนที่เดินผ่านไปมา

คนอื่นต่างมองดูเธอด้วยสายตาประหลาดใจ แต่ซ่งฉิง กลับไม่สนใจเลย

มีคู่รักหลายคู่เดินทางมารับมาส่งคนที่รักเช่นกัน พอเห็นความสนิทรักใคร่ของพวกเขา ซ่งฉิงก็เม้มปากแน่น

เธอจะมัวมานั่งสิ้นหวังแบบนี้ไม่ได้ ถ้าเกิดเธอยอมแพ้แล้วเหยียนห่าวชิงยังไม่ได้ขึ้นเครื่องบินไปล่ะ ความสุขจะเกิดขึ้นได้ยังไงถ้าเธอไม่พยายามไขว่คว้ามัน

ค้นหาแล้ว… ค้นหาอีก

ซ่งฉิงเดินค้นหาตามประตูทางขึ้นเครื่องทีละแห่ง โดยกวาดสายตามองใบหน้าของคนแปลกหน้าครั้งแล้วครั้งเล่า แต่กลับไม่พบเจอใบหน้าที่คุ้นเคยเลย

เธอยืนอยู่หน้าประตูทางเข้าสุดท้ายด้วยความรู้สึกท้อแท้ ในใจเริ่มเกิดความสงสัยว่าเธอพลาดไปแล้วเหรอ เธอมาสายไปใช่ไหม?

“ซ่งฉิง?” กระทั่งน้ำเสียงที่คุ้นเคยดังขึ้น ซ่งฉิงที่ถูกเรียกชื่อกะทันหันก็ตัวแข็งทื่อและยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ไม่ยอมขยับตัว

จนเหยียนห่าวชิงเดินมายืนอยู่ตรงหน้าเธอ เธอถึงได้รู้สึกตัว

“คุณมาที่นี่ทำไม…” น้ำเสียงของเหยียนห่าวชิงสั่นเครือ เขาไม่รู้ว่าเธอมาส่งเขาหรือมารั้งเขาเอาไว้ แต่เมื่อเห็นว่าซ่งฉิงดูตื่นตระหนกมาก เขาก็อยากจะโอบกอดซ่งฉิงเอาไว้แต่เขาไม่กล้า

ซ่งฉิงกำมือทั้งสองข้างเอาไว้แน่น รู้ตัวดีว่ากำลังรู้สึกไม่สบายใจ แต่ลำคอของเธอกลับแห้งผากราวกับมีดินทรายมาอุดไว้ ทำให้เธอพูดไม่ออก

เจ้าหน้าที่พนักงานคอยต้อนผู้โดยสารให้ขึ้นเครื่อง โดยพูดเร่งเร้าผู้โดยสารทั้งหลายครั้งแล้วครั้งเล่า

พวกเขาทั้งสองคนยังคงยืนอยู่ตรงนั้น ไม่มีใครพูดอะไร

แม้ว่าบริเวณรอบข้างจะพลุกพล่านไปด้วยกลุ่มคน แต่ระหว่างพวกเขาสองคนกลับเงียบมาก

เวลาไม่เคยรอใคร และเหยียนห่าวชิงก็ยิ้มอย่างขมขื่น “ใกล้เวลาต้องขึ้นเครื่องแล้ว ผมไปก่อนนะ ลาก่อนซ่งฉิง”

เหยียนห่าวชิงรู้ตัวดีว่าไม่สามารถอยู่ต่อได้นานกว่านี้แล้ว จึงหันหลังกลับ ยกเท้าที่หนักอึ้งก้าวไปข้างหน้า ต่อให้เขาอยู่ต่อเขาก็จะไม่มีวันได้รับการให้อภัย ดังนั้นเขาจึงไม่จำเป็นจะต้องอยู่ต่อและอยากจะปล่อยให้ความเสียใจนี้คงอยู่ตลอดไป…

“เหยียนห่าวชิง!” น้ำเสียงอ่อนโยนของซ่งฉิงดังขึ้นจากทางด้านหลัง แต่ก่อนที่เขาจะหันหลังกลับก็มีร่างหนึ่งวิ่งเข้ามาปะทะตัวเขาโดยตรง

ซ่งฉิงพูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง “ฉันคิดเรื่องนี้มานานแล้ว ฉันไม่อยากปล่อยคุณไป…”

“เรื่องที่เกิดขึ้นในอดีตก็ปล่อยให้มันเป็นอดีตไปเถอะนะ ฉันไม่อยากคิดถึงมันอีกแล้ว ไม่อยากเก็บมาใส่ใจ ฉันให้อภัยคุณแล้ว เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมได้มั้ย? ฉันไม่อยากให้ความรักที่มีมาตลอดหลายปีจบลงด้วยความเสียใจ”

น้ำเสียงที่คุ้นเคยดังก้องเข้ามาในรูหู แต่สำหรับ เหยียนห่าวชิงแล้วมันเป็นเหมือนเสียงของสรวงสวรรค์ เขารอคอยที่จะได้ยินประโยคเหล่านี้มานานแล้ว ตอนแรกเขาคิดว่าเขาคงจะไม่มีวันได้ยินมันเสียอีก แต่ความเป็นจริงกลับมอบความประหลาดอันยิ่งใหญ่ให้กับเขา

เจ้าหน้าที่พนักงานกำลังพูดเร่งเร้าอยู่ แต่ตอนนี้ เหยียนห่าวชิงไม่สนใจเขาอีกต่อไป และไม่มีใครสามารถมาหยุดเขาได้

เขากอดซ่งฉิงเอาไว้ในอ้อมแขนแน่น รู้สึกถึงลมหายใจอันคุ้นเคยที่ห่างหายไปนาน ความสุขท่วมท้นออกมาทั้งหัวใจ เขากำลังจะจากไปเพราะความเสียใจแต่ตอนนี้ความสุขนั้นได้รับการเยียวยาแล้ว แค่คนที่เขารักมาอยู่ในอ้อมกอดของเขา แค่นี้เขาก็พอใจมากแล้ว

“ผมคิดว่าเราจะต้องแยกจากกันซะอีก…” เหยียนห่าวชิงยิ้มอย่างทำอะไรไม่ถูก ซ่งฉิงจึงยื่นมือออกไปหยุดเขา ไม่ให้เขาพูดต่อ “ทุกอย่างจบแล้ว”

ทั้งสองยืนโอบกอดกันที่สนามบิน ดื่มด่ำกับความสุขที่ได้กลับมาอยู่ด้วยกันอีกครั้ง

วันรุ่งขึ้น ถงเหมี่ยวเหมี่ยวได้รับข่าวดีจากซ่งฉิง เหตุการณ์นี้ทำให้เธอมีความสุขมาก

เธอดีใจที่แม่ทูนหัวมีความสุขและดีใจที่การพูดโน้มน้าวของเธอไม่เสียเปล่า

“พวกเขาพรากจากกันมานานแล้ว หวังว่าพวกเขาจะได้กลับมาอยู่ด้วยกันและไม่แยกจากกันอีกนะ”

พวกเขากลับมาหากันแล้วและไม่แยกจากกันอีก นับว่าเป็นเรื่องที่ดีมาก ความสุขสมหวังคือจุดจบที่ดีที่สุด

การพูดโน้มน้าวของเธอเป็นเพียงการพูดกระตุ้นเท่านั้น แต่สิ่งที่ทำให้ซ่งฉิงตัดสินใจคือการฟังเสียงหัวใจของเธอเอง เธอไม่อยากพลาดโอกาสนี้อีกและไม่อยากแยกจากจากเขา

ทั้งสองชอบพลอกันแต่ต้องมาแยกกันอยู่เพราะผิดใจกัน ใครจะไม่รู้สึกเสียใจบ้างล่ะ

เมื่อเห็นว่าทั้งสองละทิ้งอคติและกลับมาอยู่ด้วยกัน ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็มีความสุขมากกว่าใคร

วันนี้ กู้ชิงโทรมาขอลางาน เนื่องจากจะไปโรงพยาบาลเพื่อตรวจอัลตร้าซาวด์ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวอยากจะไปดูกู้ชิงสักหน่อย