พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 970 ไม่ยอมให้คุณลำบาก

ตอนที่ 970

ไม่ยอมให้คุณลำบาก

หลังจากมู่อวี้เฉิงกับถงเหมี่ยวเหมี่ยวกินอาหารเช้าเสร็จแล้ว พวกเขาก็กลับเข้ามานั่งทำงานกันจนถึงเที่ยง ในตอนนั้น มู่อวี้เฉิงต้องเผชิญหน้ากับสถานการณ์ต่าง ๆ มากมาย

และเป็นอีกครั้งที่มู่อวี้เฉิงวางถุงเบอร์รี่รสเปรี้ยวไว้บนโต๊ะทำงานของถงเหมี่ยวเหมี่ยว “ผมได้ยินมาว่าคนท้องชอบกินของเปรี้ยว ๆ เลยไปหาซื้อมาให้ ลองดูสิว่าอร่อยถูกปากมั้ย!”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเงยหน้ามองมู่อวี้เฉิงแล้วพูดอย่างไม่สบอารมณ์ “ขนมถุงที่เท่าไหร่แล้ว เมื่อเช้าก็เพิ่งจะได้มา คุณคิดจะขุนฉันให้เป็นหมูหรือไง?”

“จะเป็นงั้นได้ยังไง ก็แค่ของบางอย่างมันเหมาะสมกับคนท้อง และบางอย่างก็เป็นของที่คนท้องชอบกิน ถ้าไม่ชอบเดี๋ยวผมสั่งคนให้ไปซื้ออย่างอื่นมาให้!”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวฟังเสียงบ่นพึมพำของมู่อวี้เฉิงด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะเงยหน้าขึ้นแล้วพูดว่า “ฉันแค่ท้อง ไม่ได้ป่วยสักหน่อย เลิกทำเหมือนฉันเป็นเด็กสักทีได้มั้ย ฉันบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าอย่ามารบกวนการทำงานของฉัน? และคุณก็สัญญาแล้วด้วย!”

“ผมไม่ได้รบกวนการทำงานของคุณสักหน่อย! ผมแค่เอาของว่างมาให้กินตอนท้องว่าง” มู่อวี้เฉิงพูดตอบรับแล้วยิ้ม

“งั้นอธิบายมาว่าคนพวกนั้นทำอะไรอยู่?!” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกัดฟันแน่นแล้วพูดถาม ขณะกวาดสายตามองพื้นที่ด้านนอกประตูห้องทำงาน เธอเห็นว่ามีคนกลุ่มหนึ่งกำลังยืนพูดคุยเรื่องบางอย่างกันอยู่

“ก็พวกเขาเป็นห่วงกลัวว่าคุณจะหักโหมเกินไป พวกเขาเลยอยากมาช่วยแบ่งเบางานของคุณ” มู่อวี้เฉิงพูดด้วยสีหน้าจริงจัง

“งั้นฉันจะมาบริษัททำไม ปล่อยให้พวกเขาจัดการกันเองไม่ดีกว่าเหรอ จะให้ฉันมาทำงานทำไม รู้งี้ฉันอยู่บ้านดีกว่า!” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดอย่างไม่สบอารมณ์ จ้องเขม็งไปทางมู่อวี้เฉิง หากสายตาสามารถฆ่าคนได้… ช่างเถอะ เธอทนทำแบบนั้นไม่ได้หรอก เฮ้อ! ฉันล่ะยอมใจผู้ชายคนนี้เลยจริง ๆ! ถงเหมี่ยวเหมี่ยวยกมือขึ้นมากุมหน้าผาก โดยไม่รู้ว่าจะพูดอะไร

มู่อวี้เฉิงเห็นภรรยายกมือขึ้นมากุมหน้าผากด้วยท่าทางหงุดหงิดจึงรีบพูดว่า “อย่าโมโหสิ มันไม่ดีต่อร่างกาย เป็นอะไรไป ปวดหัวเหรอ เดี๋ยวผมพาไปหาหมอ!”

“เปล่า เฮ้อ! ไม่รู้จะพูดยังไงกับคุณเลย คุณอยากให้ฉันกลับไปพักผ่อนที่บ้านเงียบ ๆ ใช่มั้ย! คุณถึงได้ตามมาถึงนี่น่ะ ใช่มั้ย!”

“ใช่ หมอบอกว่าคุณต้องพักผ่อนให้เพียงพอ อย่าทำงานหักโหมจนเกินไป!” มู่อวี้เฉิงจ้องมองถงเหมี่ยวเหมี่ยวอย่างใกล้ชิด ราวกับว่าถ้าเขาไม่ใส่ใจ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็อาจจะหายไป

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมองดูท่าทางประหม่าของมู่อวี้เฉิงแล้วไม่รู้จะพูดกับเขาอย่างไรดี หากคนในบริษัทรู้ว่าท่านประธานที่มีชื่อเสียงด้านความเย็นชาและโหดเหี้ยมแท้จริงเป็นคนแบบนี้ พวกเขาคงจะตกใจกันน่าดู!

เฮ้อ! ไม่อย่างนั้นก็กลับไปกับเขานั่นแหละ! กลับไปคุยกับแม่ของเขา ให้แม่ช่วยพูดโน้มน้าวมู่อวี้เฉิงสักหน่อย แบบนั้นคงจะได้! เอาล่ะ เอาแบบนี้แหละ กลับไปกับเขาก่อนดีกว่า!

“ก็ได้ ฉันจะกลับไปกับคุณ จะดูแลตัวเองระหว่างตั้งท้องให้ดี พอใจหรือยัง!” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้สึกพอกันทีกับมู่อวี้เฉิง แต่พอเห็นเขาแสดงท่าทางตกใจ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็เผลอหลุดยิ้มออกมา

“จริงนะ จะไม่เสียใจใช่มั้ย!” มู่อวี้เฉิงพูดด้วยท่าทางจริงจังแต่น้ำเสียงของเขายังคงอ่อนโยนเหมือนเช่นเคย

“จริงสิ ไม่เสียใจหรอก!” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวหันไปมอง มู่อวี้เฉิง ต่อหน้าคนอื่นเขาดูเป็นผู้ใหญ่ แต่ทำไมต่อหน้าเธอถึงทำตัวเหมือนเด็กขนาดนี้ จริง ๆ เลย!

“ได้ งั้นเรากลับกันเถอะ!” มู่อวี้เฉิงพูดขึ้นทันที

“รีบร้อนอะไรนัก เราต้องจัดการเรื่องที่บริษัทให้เรียบร้อยก่อนสิ!” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมองดูท่าทางวิตกกังวลของเขาแล้วพูดต่อ “ฉันตกลงไปแล้ว ยังจะกลัวฉันหนีอีกเหรอ? ต้องกังวลขนาดนี้เลยมั้ย?”

“ผมจัดการเรื่องที่บริษัทเรียบร้อยแล้ว และจัดหาคนมาดูแลบริษัทแทนชั่วคราว คุณไม่ต้องห่วง ต่อไปนี้คุณอยู่ดูแลลูกให้ดีก็พอ ไม่ต้องกังวลเรื่องอื่นอีก ผมอยู่นี่ทั้งคน” มู่อวี้เฉิงเดินเข้าไปกอดถงเหมี่ยวเหมี่ยวเอาไว้แล้วกระซิบข้างใบหูของเธอ

“คุณจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้วสินะ แค่รอให้ฉันยอมแพ้ใช่มั้ย ได้ ไม่คิดเลยว่าคุณจะทำกับฉันแบบนี้ ฮึ่ม!” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่ได้พยายามดิ้นออกจากอ้อมกอดของเขาเหมือนเมื่อเช้านี้ เพียงแต่บ่นอุบอิบอยู่ในแขนของเขา

“ไม่หรอก ผมก็แค่จัดการนิด ๆ หน่อย ๆ คุณจะได้สบายใจขึ้นไง? ก็คุณท้องอยู่ ไม่ยอมพักฟื้นอยู่บ้านเอง ผมก็ต้องทำแบบนี้น่ะสิ ผมไม่ยอมให้คุณออกมาลำบากข้างนอกหรอก!”

มู่อวี้เฉิงกอดถงเหมี่ยวเหมี่ยวอย่างอ่อนโยนและพูดต่อว่า “งั้นเรากลับบ้านกันเถอะ!”

“คุณจัดการทุกอย่างหมดแล้ว ฉันจะทำอะไรได้อีกล่ะ! กลับก็กลับ!” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกลอกตามองมู่อวี้เฉิง ผละออกจากอ้อมกอดแล้วยื่นมือออกไปจับมือของมู่อวี้เฉิง

“เราไปบ้านแม่กันเถอะ! ฉันไม่ได้เจอแม่มานานแล้ว!”

“ได้ ตามใจคุณเลย งั้นไปหาแม่กัน” มู่อวี้เฉิงจับมือ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวแล้วเดินไปที่ประตู

…

“เหมี่ยวเหมี่ยว วันนี้จะมาทำไมไม่บอกกันก่อนล่ะ แม่จะได้เตรียมต้อนรับดี ๆ” ลิ่นอวี๋เหยียนดีใจมากที่ลูกชายกับลูกสะใภ้กลับมาเยี่ยมเธอ เธอจึงพูดทักทายขณะเดินเข้าไปหา ถงเหมี่ยวเหมี่ยว

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเห็นว่าลิ่นอวี๋เหยียนดูอารมณ์ดีมากและมีท่าทีว่าจะพูดไม่หยุด เธอจึงรีบขัดจังหวะลิ่นอวี๋เหยียนด้วยการพูดว่า “แม่คะ เราเข้าไปข้างในกันก่อนเถอะ! เข้าไปแล้วค่อยคุยกัน”

“ใช่ ไป เข้าไปก่อนแล้วค่อยคุยกัน” หลังจากพูดจบ ลิ่นอวี๋เหยียนก็เดินพาถงเหมี่ยวเหมี่ยวกับมู่อวี้เฉิงเข้าไปข้างใน

ทันทีที่ทั้งสามคนเดินเข้ามาในห้องโถง โทรศัพท์มือถือของมู่อวี้เฉิงก็ดังขึ้น “มีอะไร? โอเค เดี๋ยวฉันไป!” มู่อวี้เฉิงกดวางสายโทรศัพท์ หันไปหาถงเหมี่ยวเหมี่ยวแล้วพูดว่า “ที่บริษัทมีเรื่องน่ะ ผมต้องรีบไปก่อน เดี๋ยวจะรีบกลับมารับ คุณรออยู่ที่นี่นะ”

“อืม ๆ ไปเถอะ! ฉันไม่ใช่เด็กแล้ว ไม่เป็นไรหรอก แม่ก็อยู่ที่นี่ทั้งคน ใช่มั้ยคะ! แม่!” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวหันกลับมาพูดกับลิ่นอวี๋เหยียน

“ใช่ แม่อยู่ที่นี่ ไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรอก” ลิ่นอวี๋เหยียนบอก

“ครับ ผมไปก่อนนะ!” พูดจบเขาก็เดินออกประตูไป

“แม่คะ ไม่ต้องห่วงเขาหรอก หนูมาที่นี่เพราะมีเรื่องจะคุยกับแม่ค่ะ แม่ช่วยพูดกล่อมอวี้เฉิงให้หน่อยสิคะ เขาไม่ยอมให้หนูไปทำงาน จะให้หนูอยู่ดูแลลูกที่บ้านอย่างเดียวเลย แต่หนูอยากไปทำงาน ไม่อยากอยู่บ้านเฉย ๆ อีกอย่างหนูแค่ท้องเอง ไม่เป็นไรหรอกค่ะ” พอเห็นมู่อวี้เฉิงเดินออกไปแล้ว ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็หันไปพูดกับลิ่นอวี๋เหยียน

“เหมี่ยวเหมี่ยว! แม่เห็นด้วยกับทุกอย่างที่เธอทำ แต่เรื่องนี้แม่ยอมไม่ได้จริง ๆ ห้ามต่อรอง หมอก็บอกแล้วไงว่าร่างกายเธออ่อนแอมาก ต้องพักผ่อนให้เพียงพอ!” ลิ่นอวี๋เหยียนพูดอย่างหนักแน่น

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมองดูท่าทางของลิ่นอวี๋เหยียนแล้วรู้ว่าไม่มีทางเลือกอื่น เธอจึงทำได้แค่ยอมจำนน

หลังจากวันนั้นเป็นต้นมา ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็อยู่ดูแลลูกในท้องที่บ้านตลอดทั้งวัน กระทั่งกู้ชิงแวะมาหา!

“เธอมาทำอะไร?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวถามด้วยความอยากรู้

“มาเยี่ยมเธอไง ทำไม ไม่ต้อนรับเหรอ!” กู้ชิงพูดแซว

“ทำไมจะไม่ต้อนรับล่ะ ตอนนี้ฉันเบื่อที่ต้องอยู่บ้านมากเลย เธอมาคุยเป็นเพื่อนฉันหน่อยสิ!”

“งั้นฉันจะอยู่เป็นเพื่อนเธอสักพัก! เอามะ!” จู่ ๆ กู้ชิงก็พูดขึ้น

“ดีเลย ว่าแต่มีอะไรหรือเปล่า?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวถาม

“ฉันทนไม่ไหวที่ถูกฉินคั่วตามคุมตลอดเวลา เขาควบคุมทุกอย่าง ฉันจะบ้าตายแล้ว!” กู้ชิงพูดอย่างหงุดหงิด