พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 972 ฉันเสียใจมาก

ตอนที่ 972

ฉันเสียใจมาก

“แกก็รู้ว่ากู้ชิงกำลังท้องอยู่ ทำไมยังทำตัวแบบนี้อยู่อีก? ยังเป็นลูกผู้ชายอยู่มั้ย?” มู่อวี้เฉิงกระชากปกคอเสื้อของฉินคั่วแล้วถามด้วยน้ำเสียงดุดัน “จะทะเลาะก็ไปทะเลาะกันสองคนสิ ยังไงซะมันก็เรื่องระหว่างพวกแกสองคน ฉันไม่อยากเข้าไปยุ่งด้วยหรอก” มู่อวี้เฉิงพูดเสียงต่ำ ใบหน้าหล่อเหลาเต็มไปด้วยเส้นเลือดที่ปูดโปนออกมา

“แต่ถ้าทำให้กู้ชิงน้อยใจจนต้องระเห็จมาหาเมียฉันแบบนี้มันไม่ถูกต้อง” มู่อวี้เฉิงพูดตักเตือนต่อเนื่องอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน เหมือนว่าเขาเก็บสะสมมานานหลายวันและปริปากพูดระบายมันออกมาในคราวเดียว

ฉินคั่วไม่เคยเห็นมู่อวี้เฉิงเป็นแบบนี้มาก่อน เขารู้สึกลำบากใจมากจนยกมือขึ้นมากุมหน้าผาก “หยุด ปล่อยมือออกก่อน ฉันจะอธิบายให้ฟัง!”

“อธิบายอะไร?” มู่อวี้เฉิงกัดฟัน “อธิบายว่าทำไมผู้หญิงท้องสองคนถึงมานั่งจู้จี้กับเราน่ะเหรอ?”

“ผู้หญิงท้องสองคน…” ราวกับมีคนกดเปิดสวิตช์ ชายหนุ่มสองคนนั่งสบตากันและแสดงความเห็นอกเห็นใจแก่กันและกัน มู่อวี้เฉิงปล่อยมือออกจากคอเสื้อของฉินคั่วและนั่งลงบนโซฟาอย่างหมดแรง

ฉินคั่วปรับคอเสื้อให้เข้าที่และหยิบเหล้าออกมาสองขวด ยื่นขวดหนึ่งให้มู่อวี้เฉิง

“ผู้หญิงก็แบบนี้ทุกคน!” ฉินคั่วดื่มเหล้าเข้าไปอึกใหญ่แล้วเริ่มพูดสาธยายเรื่องต่าง ๆ อดีตเพลย์บอยคนนี้เหนื่อยล้าทั้งกายและใจเหลือเกิน

“คราวที่แล้วกู้ชิงอยากกินองุ่นกลางดึก!”

“เธอบอกอยากกินฉันก็ให้เธอกิน แต่เธอดันบอกว่าอยากกินของยี่ห้อนั้นยี่ห้อเดียว ได้ ฉันก็คลานออกจากเตียงไปซื้อให้ พอซื้อเสร็จบอกให้ปอกเปลือกเอาเมล็ดออกให้ด้วย!”

“ปอกเปลือกองุ่นด้วยนะ! แกเห็นมั้ยว่าฉันต้องทำถึงขนาดนั้นเลย!”

“แต่สุดท้ายฉันก็ปอกเปลือกให้เธอจนเสร็จ ทายสิว่าหลังจากนั้นเกิดอะไรขึ้น เธอหลับ!” ฉินคั่วพูดพร่ำบ่นความเรื่องมากของกู้ชิง “แล้วตอนนั้นฉันก็ทำงานไม่หยุดต่อเนื่องมาสามวันแล้ว!”

“ฉันเหนื่อยมาก!”

พอพูดจบฉินคั่วก็ล้มตัวลงบนโซฟา แทบไม่มีสภาพของอดีตหนุ่มเจ้าสำราญอยู่เลย มู่อวี้เฉิงเห็นเขาเป็นแบบนี้ก็รู้สึกสงสารจับใจ ก่อนจะหวนนึกถึงตอนที่ภรรยาเริ่มทั้งท้องและทำตัวจุกจิกกับเขา ทำให้เขาเข้าใจความรู้สึกของอีกฝ่ายมากขึ้น นอกจากนี้รูปลักษณ์ที่ยุ่งเหยิงและไม่ระเบียบของฉินคั่วยังทำให้เขาเข้าใจสถานการณ์เป็นอย่างดี

“ดื่มเถอะ หยุดพูดสักที!” มู่อวี้เฉิงไม่ได้พูดอะไรมาก เพียงแค่ยกแก้วขึ้นมาชนเงียบ ๆ และดูเหมือนว่าทั้งสองจะเข้าใจกันและกันแล้ว

ทั้งสองคนผลัดกันพร่ำบ่นและดื่มเหล้าไม่หยุด ทำให้พวกเขาเมากันหนักมาก

“แต่ไม่ว่าชิงชิงจะพูดยังไงฉันก็จะทำตามที่เธอว่า ฉันรักเธอ รักเธอมาก” ในตอนท้ายฉินคั่วเริ่มพูดจาเหลวไหลขณะยิ้มหวานให้กับขวดเหล้าที่ถืออยู่ในมือ

มู่อวี้เฉิงดื่มไปเพียงเล็กน้อยเท่านั้น เขาเหลือบมองนาฬิกาบนผนังและพบว่ามันดึกมากแล้วจึงนวดขมับเล็กน้อยและค่อย ๆ ลุกขึ้นจากโซฟาไปล้างหน้าด้วยน้ำเย็น เดินโซซัดโซเซออกมาจากบ้านตรงไปที่รถยนต์ ตอนนี้คนขับรถได้รอเขาอยู่ในรถยนต์แล้ว คนขับเห็นท่าทางเขาเดินออกมาก็รู้สึกเป็นห่วง

“ไม่เป็นไร!” มู่อวี้เฉิงโบกมือไปมาเพื่อบอกให้คนขับไม่ต้องเป็นห่วงเขา จากนั้นดวงตาก็สงบนิ่งลง “กลับบ้านเถอะ”

เขากลืนประโยคสุดท้ายกลับลงไปในลำคอ ยกมือขึ้นมายันศีรษะตัวเองเอาไว้ และไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน กว่าจะรู้ตัวอีกทีเขาก็ตื่นขึ้นมาพร้อมกับลำแสงสีเหลืองอ่อนอันอบอุ่นแล้ว มู่อวี้เฉิงดูมึนงงเล็กน้อย

“คุณตื่นแล้ว!” น้ำเสียงอ่อนโยนของถงเหมี่ยวเหมี่ยวดังขึ้น มู่อวี้เฉิงหันไปมองถงเหมี่ยวเหมี่ยวที่กำลังท้องป่อง เดินยิ้มถือซุปแก้เมาค้างเข้ามาหาเขา ก่อนจะพูดตำหนิว่า “วันนี้เกิดอะไรขึ้น? ทำไมดื่มหนักจัง? รีบดื่มซุปเลยนะ ไม่งั้นเดี๋ยวปวดท้อง”

“อืม!” ลำคอของมู่อวี้เฉิงแห้งผาก เขากลืนน้ำลายและหยิบถ้วยซุปขึ้นมา จ้องมองถงเหมี่ยวเหมี่ยวด้วยแววตาลึกซึ้งและดื่มน้ำซุปจนหมดในอึกเดียว

“กู้ชิง… ไปแล้วเหรอ?” มู่อวี้เฉิงกวาดสายตามองรอบ ๆ และไม่เห็นร่องรอยของกู้ชิงเลย ถึงอย่างนั้นก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจด้วยความโล่งอก

“ใช่!” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูด “แทนที่จะมาบ่น กลับมาพูดสาธยายความรักมากกว่า เห็นว่าฉินคั่วคอยดูแลเธอดีมาก น้ำหนักขึ้นตั้งสองเท่าแน่ะ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวยิ้มและหยิบถ้วยน้ำซุปที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมา

“ว่าแต่คุณเถอะ เป็นอะไรหรือเปล่า? ตั้งแต่ฉันท้องมา ยังไม่เคยเห็นคุณดื่มหนักขนาดนี้เลย”

“ผม… ผมไปหาฉินคั่วมาน่ะ” มู่อวี้เฉิงทำสีหน้าขัดใจเล็กน้อยและกอดท้องถงเหมี่ยวเหมี่ยว “ฉินคั่ว ไอเวรนั่นคุมเมียตัวเองไม่อยู่ ถึงได้วิ่งแจ้นมาหาเมียผม… ผมไม่ชอบเลย!”

หลังจากได้ยินเขาพูดแบบนั้น ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ทำอะไรไม่ถูก เธอลูบหัวมู่อวี้เฉิงและพูดว่า “คุณนี่อิจฉาทุกคนเลยนะ”

“แต่… พอกู้ชิงกลับออกไปแล้วผมก็นึกขึ้นได้ว่าผมทำเกินไปหรือเปล่า? ดูสิ ผมบังคับคุณทำอะไรหลายอย่างเลย แล้วก็ชอบแกล้งคุณไปเรื่อย…”

“คุณคิดอย่างนั้นจริงเหรอ?” กระทั่งได้ยินคำถามดังกล่าว มู่อวี้เฉิงก็เงยหน้าขึ้นและพูดด้วยสีหน้าจริงจังว่า “คุณจะเกินไปแล้วนะ!”

“มู่อวี้เฉิง!” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวทั้งโมโหทั้งตลก ไม่คิดว่า มู่อวี้เฉิงจะพูดออกมาตรง ๆ แบบนี้ เธอจึงหัวเราะและเดินเข้าไปเขลกหัวเขา

“อะแฮ่ม!” ขณะที่ทั้งสองคนกำลังหัวเราะคิกคักกันอยู่ จู่ ๆ ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นขัดจังหวะ มู่อวี้เฉิงหันไปมองกู้ชิงที่ยืนอยู่หน้าประตู หญิงท้องโตกำลังจ้องมองพวกเขาด้วยใบหน้าหยอกล้อ ในปากยังคงเขี้ยวองุ่นเขียวอยู่

“เกิดอะไรขึ้น? คุณไม่ได้ออกไปแล้วเหรอ?” มู่อวี้เฉิงจ้องมองเธอด้วยสีหน้ามืดมน

“ฉันออกไปแล้ว ถูกต้อง!” กู้ชิงคลายเมล็ดองุ่นออก “แต่ฉันแค่อยากกินองุ่น ฉันก็เลยออกไปซื้อมา เหมี่ยวเหมี่ยวกับฉันยังคุยกันไม่จบ ใครจะไปคิดว่าคุณจะกลับมาเร็วขนาดนี้ล่ะคะ”

มู่อวี้เฉิงไม่ทันได้อ้าปากพูด เขาหันไปมองถงเหมี่ยวเหมี่ยวแล้วรู้สึกว่ามีบางอย่างแปลก ๆ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็เลยยิ้มและจุ๊บแก้มเขาอย่างรักใคร่

มู่อวี้เฉิงพึงพอใจที่ได้รับการเอาใส่ใจ แต่เขากลับหันไปขมวดคิ้วใส่กู้ชิงอยู่หลายครั้ง ก่อนหันหลังกลับและปล่อยให้หญิงท้องสองคนคุยกันต่อ

“สามีเธอนี่จริง ๆ เลย เหมือนเด็กจริง ๆ!” กู้ชิงพูดพร่ำบ่นขณะวางผลไม้ที่ผ่านการล้างน้ำไว้ตรงหน้าถงเหมี่ยวเหมี่ยว

“อย่าไปถือสาเขาตอนนี้เลย น่าจะเก็บความแค้นเอาไว้เยอะ!” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวยิ้มเหยเกและพูดเปิดเผยใบหน้าที่แท้จริงของสามีอย่างไร้ความปรานี

“เฮ้อ น่าเสียดายจังที่สามีฉันไม่อยู่ที่นี่” กู้ชิงจิ้มผลไม้ขึ้นมาด้วยความรู้สึกเศร้าใจ “ไม่งั้นเขาคงจะช่วยฉันปอกเปลือกองุ่นและเอาเมล็ดออกให้แล้ว ฉันจะได้ไม่ต้องมานั่งทำเอง”

“แต่…” กู้ชิงพูดด้วยความสับสน “ก่อนหน้านี้ฉันก็ไม่ได้จุกจิกขนาดนี้นะ ไม่รู้ว่าทำไมท้องแล้วถึงขี้หงุดหงิดจัง ฉันชอบโมโหใส่ฉินคั่วแบบไม่มีเหตุผล หลายครั้งแล้วที่เขาถูกฉันกระทำใส่ ฉันเสียใจนะแต่ก็ควบคุมตัวเองไม่ได้”

“เธอว่าฉันเป็นแบบนี้ผิดปกติมั้ย! ฉันรู้นะว่าเขาเหนื่อยแต่ก็ยังสร้างปัญหาให้เขาทุกครั้ง ฉันเห็นว่าเขาเหนื่อยแต่ก็ยังพยายามเอาใจฉัน ฉันก็เสียใจเหมือนกัน แต่พอจะพูดแสดงความเป็นห่วงทีไร ความหมายมันก็เปลี่ยนไปทุกที นี่มันหมายความว่ายังไงกันนะ!”