พันธสัญญาลวงรัก - ตอนที่ 976 น่าอายมาก

ตอนที่ 976

น่าอายมาก

เมื่อได้รับคำสั่งจากหมอ ทุกคนก็เริ่มเคลื่อนไหว

ฉินคั่วเฝ้าดูนางพยาบาลเข็นเตียงของกู้ชิงเข้าไปในห้องคลอด เขาเผลอตัวเดินตามเธอเข้าไปในห้องคลอดเช่นกัน แต่เมื่อเห็นไปถึงปากประตู นางพยาบาลกลับหยุดเขาเอาไว้ ไม่ให้คนนอกเข้ามา ดังนั้นฉินคั่วจึงต้องรออยู่ที่หน้าประตู

หลังจากนั้นไม่นาน มู่อวี้เฉิงกับถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ตามมาที่นี่ และเห็นฉินคั่วเดินวนอยู่หน้าประตูห้องคลอดด้วยความวิตกกังวล

“ฉินคั่ว ไม่ต้องกังวล ไม่มีอะไรหรอก หมอก็อยู่นี่แล้ว” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดแนะนำไม่ให้ฉินคั่วรู้สึกวิตกกังวลมากจนเกินไป แต่เธอรู้ว่าฉินคั่วจะไม่ฟังตามที่เธอบอกอย่างแน่นอน เธอจึงไม่ได้พูดอะไรอีก ท้ายที่สุดกู้ชิงกำลังคลอดลูกอยู่ข้างใน ถ้าฉินคั่วจะไม่กังวลเลยนั่นก็แปลกแล้ว!

“จะไม่ให้กังวลได้ยังไง ก็ผมไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น ไม่มีการเคลื่อนไหวมานานแล้ว ให้ตายเถอะ ผมกังวลจะตายอยู่แล้วเนี่ย!” ฉินคั่วเคยได้ยินใครหลายคนพูดว่าเวลาคนเราวิตกกังวลจะเป็นเหมือนกับมดบนกระทะร้อน ตอนนี้เขาเข้าใจแจ่มแจ้งแล้วว่ามดบนกระทะร้อนนั้นเป็นอย่างไร ฉินคั่วสาบานว่าเขาไม่เคยวิตกกังวลอะไรขนาดนี้มาก่อนเลยในชีวิต!

แต่ทันทีที่ฉินคั่วพูดจบ เสียงร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวดก็ดังมาจากห้องคลอด

“อ๊าก! เจ็บ!” กู้ชิงแหกปากร้องด้วยความเจ็บปวด

ฉินคั่วรู้สึกแตกสลายมากเมื่อได้ยินเสียงร้องของเธอ เขากังวลมากจนวิ่งไปมาอยู่ด้านนอก ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี

จนกระทั่งต้องพบกับข่าวร้าย

นางพยาบาลคนหนึ่งเดินออกมาจากห้องคลอด พอฉินคั่วเห็นเธอเดินออกมาก็รีบคว้าไหล่เธอไว้ทันที

ฉินคั่วจ้องมองนางพยาบาลตรงหน้าราวกับว่าเขาเป็นสัตว์ร้าย

“ปล่อย คุณทำฉันเจ็บ!” นางพยาบาลร้องตะโกน

แต่ทว่าตอนนี้ฉินคั่วไม่มีความเห็นอกเห็นใจกับผู้หญิงอีกต่อไป คิดห่วงแต่ความปลอดภัยของกู้ชิงเท่านั้นและไม่ได้สนใจคนอื่นเลย

“คนข้างในเป็นยังไงบ้าง กู้ชิงเป็นยังไงบ้าง!!!” ฉินคั่วตะโกนถามเสียงดังด้วยดวงตาแดงก่ำ

มู่อวี้เฉิงเห็นว่านางพยาบาลดูหวาดกลัวฉินคั่วมากจนแทบจะร้องไห้ ก็รีบปรี่เข้าไปดึงตัวฉินคั่วออกมา “ฉินคั่ว มีสติหน่อย!”

นางพยาบาลเฝ้าดูฉินคั่วถูกดึงตัวออกไปและถอนหายใจด้วยความโล่งอก ก่อนจะค่อย ๆ พูดขึ้นว่า “คุณแม่อยู่ในสภาวะคลอดยาก ยังไม่ผ่านพ้นช่วงอันตรายไป ขอให้พวกคุณเตรียมตัวให้พร้อมด้วยนะคะ!”

หลังจากพูดจบ นางพยาบาลก็รีบเดินเข้าไปในห้องคลอด เพราะเกรงกลัวว่าฉินคั่วจะจับตัวเธอไว้อีกครั้ง!

“คลอดยากยังไง! จะต้องเตรียมตัวอะไร!” เมื่อได้ยินคำพูดดังกล่าว ฉินคั่วที่กำลังจะตั้งสติได้ก็กลับมาวิตกกังวลอีกครั้ง

ตอนนี้ฉินคั่วรู้สึกทุกข์ใจมากและเริ่มสาปแช่งตัวเองว่าไร้ประโยชน์ เขาหงุดหงิดและเป็นกังวลมากขึ้นเรื่อย ๆ เพราะคำพูดของนางพยาบาลทำให้ฉินคั่วหวาดกลัวแทบตาย!

เตรียมตัวให้พร้อม เตรียมอะไร กู้ชิงกำลังตกอยู่ในอันตรายหรือเปล่า! ตอนนี้ฉินคั่วดูกระวนกระวายใจมากขึ้นกว่าเดิมมาก ความวิตกกังวลมากขึ้นเรื่อย ๆ ขณะที่พยายามฝืนใจไม่บุกเข้าไปในห้องคลอด เขาหันหลังกลับและยกมือขวาขึ้นมาทุบกำแพงอย่างแรง

ฉินคั่วรู้สึกว่ามีเพียงความเจ็บปวดเท่านั้นที่จะสามารถบรรเทาความวิตกกังวลของเขาได้

มู่อวี้เฉิงมองดูสภาพของฉินคั่วแล้วรีบก้าวเข้าไปข้างหน้า จับไหล่ฉินคั่วให้พลิกตัวกลับมาหา “บ้าพอหรือยัง ตะโกนโหวกเหวกโวยวายแบบนี้ หมอจะมีสมาธิทำคลอดได้ยังไง”

ดูเหมือนว่าคำพูดของมู่อวี้เฉิงจะทำให้ฉินคั่วได้สติ ฉินคั่วหยุดการเคลื่อนไหวและหันกลับมานั่งลงบนเก้าอี้ แต่กำปั้นของเขากลับแสดงให้เห็นว่าเขาไม่ได้สงบอย่างที่เป็นอยู่

หลังจากนั้นไม่นานก็ได้ยินเสียงเด็กทารกร้องดังมาจากห้องคลอด นางพยาบาลจึงเดินออกมาอีกครั้ง “ยินดีด้วยค่ะ คุณแม่กับน้องปลอดภัยแล้ว!”

ฉินคั่วไม่สนใจฟังเรื่องไร้สาระพรรค์นี้ เขาผลักพยาบาลและวิ่งเข้าไปในห้องคลอด

แม้ว่ากระบวนการจะค่อนข้างยากลำบาก แต่กู้ชิงก็คลอดลูกได้สำเร็จแล้ว

ฉินคั่วเดินเข้าไปในห้องคลอดและตรงเข้าไปหากู้ชิง

ฉินคั่วมองดูใบหน้าซีดเซียวของกู้ชิงด้วยความวิตกกังวล “เป็นยังไงบ้าง! ไม่เป็นไรใช่มั้ย! หน้าคุณซีดมากเลย ตอนพยาบาลมาบอกให้เตรียมตัวให้พร้อม ผมกลัวแทบตายแน่ะ!”

กู้ชิงมองดูฉินคั่วที่วิ่งเข้ามาหาเธอด้วยสีหน้าวิตกกังวล ฟังเสียงอีกฝ่ายถมไถ่อาการของเธออยู่ข้างเตียง ถึงเธอจะไม่ได้พูดตอบโต้อะไรออกไปแต่ก็รู้สึกอบอุ่นในหัวใจ และความทุกข์ทรมานที่เพิ่งผ่านพ้นมานั้นก็ไม่ได้มีความหมายอะไรเลย

“ไม่เป็นไร ฉันจะเป็นอะไรได้ล่ะ หลีกไป อย่ามาบัง ฉันจะดูหน้าลูก!” กู้ชิงผลักฉินคั่วออกเบา ๆ แล้วมองดูเด็กน้อยในอ้อมกอดของคุณหมอ

ฉินคั่วชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะตระหนักถึงลูกตัวเองได้ เขาจึงหันกลับไปมองคุณหมอที่อุ้มเด็กทารกอยู่

คุณหมอเห็นว่าทั้งสองคนมองมาที่เขาก็เข้าใจได้ว่าพวกเขาน่าจะพูดคุยกันเสร็จแล้ว จึงพูดขึ้นว่า “ยินดีด้วยครับ คุณได้ลูกผู้ชาย!”

ฉินคั่วมองดูเด็กน้อยตรงหน้า แม้ว่าจะดูน่าเกลียดไปหน่อยแต่ยิ่งมองมากเท่าไหร่ก็ยิ่งรู้สึกรักใคร่มากเท่านั้น ขณะที่เขากำลังเอื้อมมือออกไปอุ้มเด็กน้อย เขาก็ได้ยินเสียงตวาดจาก กู้ชิง

“เจ้าคนซุ่มซ่ามจะทำอะไร?” กู้ชิงเห็นว่าฉินคั่วกำลังยื่นมือออกไปหาลูกก็รีบพูดหยุดเขาทันที เพราะกลัวว่าเขาจะเผลอทำร้ายลูกด้วยพฤติกรรมซุ่มซ่ามของเขา

“ขอฉันกอดลูกหน่อยได้มั้ยคะ” กู้ชิงพูดถามคุณหมอ

คุณหมอจึงส่งเด็กทารกให้กับกู้ชิงและเดินออกจากห้องไป

ฉินคั่วมองดูกู้ชิงผู้สองมาตรฐานสุดขีด เขาเม้มปากแล้วไม่พูดอะไรอีก แต่ยังคงกล่าวหาว่าร้ายอยู่ในใจ!

มู่อวี้เฉิงกับถงเหมี่ยวเหมี่ยวมาเห็นภาพตรงหน้าก็รู้สึกโล่งใจ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดกับมู่อวี้เฉิงว่า “ตอนฉันคลอดลูก คุณต้องมีสติให้มาก ๆ นะ อย่าเป็นเหมือนฉินคั่วในวันนี้ ไม่งั้นมันจะน่าอาย!”

“อืม ๆ ผมจะพยายามมีสติ ไม่ทุบข้าวของโรงพยาบาล!” มู่อวี้เฉิงคิดว่าถ้าเขาเตรียมตัวเตรียมใจเอาไว้ล่วงหน้าและมีนางพยาบาลเข้ามาพูดอะไรกับเขาระหว่างที่รอถงเหมี่ยวเหมี่ยวคลอดลูก เขาก็คงจะไม่ทำร้ายนางพยาบาลอย่างฉินคั่ว!

และแล้วการคลอดลูกของกู้ชิงก็เสร็จสิ้นลง ถงเหมี่ยวเหมี่ยวปลอบใจตัวเองอยู่หลายสัปดาห์และในที่สุดวันคลอดลูกก็มาถึง

ในวันนี้ มู่อวี้เฉิงพักอยู่ในโรงพยาบาลกับ ถงเหมี่ยวเหมี่ยว

“ทำไมคุณไม่เห็นกังวลเลย?” มู่อวี้เฉิงมองดู ถงเหมี่ยวเหมี่ยวนั่งกินผลไม้อย่างสบายใจเฉิบแล้วถามด้วยความสงสัย

“ทำไมฉันจะต้องกังวลด้วย มันไม่ใช่ครั้งแรกสักหน่อย ฉันเคยเจอแบบนี้มาแล้วตอนที่คลอดเสี่ยวเป่า พอตอนนี้จะคลอดอีกก็เลยไม่ได้รู้สึกกังวลอะไร” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมองดูมู่อวี้เฉิงก่อนจะพูดอธิบาย

“ลองคิดดูสิ ถ้าคุณกำลังทำข้อสอบและรู้คำตอบล่วงหน้าอยู่แล้ว คุณจะยังกังวลอยู่อีกมั้ย?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวถามมู่อวี้เฉิง

“ไม่!” มู่อวี้เฉิงตอบกลับอย่างรู้เท่าทัน เขาไม่รู้ว่าตอนนี้ตัวเองกำลังรู้สึกแบบไหน แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ค่อนข้างสงบ

ทั้งสองเริ่มพูดคุยเรื่องสัพเพเหระจนกระทั่งพบว่า ถงเหมี่ยวเหมี่ยวน้ำคร่ำแตกแล้ว ทีมแพทย์ก็เลยมาพาตัว ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเข้าไปในห้องคลอด และจุดนี้เองที่ทำให้มู่อวี้เฉิงเริ่มวิตกกังวล

ทันทีที่เห็นถงเหมี่ยวเหมี่ยวถูกพาตัวเข้าไปในห้องคลอด มู่อวี้เฉิงก็เริ่มจินตนาการถึงเรื่องเลวร้ายต่าง ๆ นานา เขาตื่นตระหนกและกังวลมากเช่นเดียวกับฉินคั่วในวันนั้น

เขาเดินวนไปมาอยู่หน้าห้องคลอด พยายามผ่อนคลายด้วยการเดินไปเรื่อย ๆ ใบหน้าไม่มีการแสดงออกใด ๆ แต่มือที่กำแน่นกลับเผยให้เห็นถึงความรู้สึกภายในใจของมู่อวี้เฉิง

ฉินคั่วมองดูมู่อวี้เฉิงและอดไม่ได้ที่จะวิ่งเข้ามาหัวเราะเยาะเขา แต่สุดท้ายกลับถูกมู่อวี้เฉิงผลักออกไปอย่างไร้ความปรานี