ทะลุมิติมาช่วยสามี (ว่าที่เศรษฐี) ในยุค 70 - บทที่ 458 ผู้ถูกกล่าวหา

บทที่ 458 ผู้ถูกกล่าวหา

“น่าทึ่งจริง ๆ!” หวงเซิ่งหนานยิ้มแล้วพูดกับลี่หรงว่า “งั้นเธอก็ใช้มันเป็นแรงบันดาล แล้วลองกลับไปออกแบบของเธอเองสิ”

ลี่หรงกำลังคิดเช่นนั้นพอดี เธอได้เห็นการออกแบบที่น่าสนใจมากมาย แต่สิ่งเหล่านี้กลับไม่ได้แพร่หลายไปอีกหลายสิบปีข้างหน้า!

ลี่หรงเรียนการออกแบบ และเคยศึกษาประวัติการออกแบบที่เป็นเอกลักษณ์ของแบรนด์อื่น ๆ ด้วย แต่เธอพบว่าการออกแบบในสัปดาห์แฟชั่นตรงหน้านี้ ส่วนใหญ่เป็นสิ่งที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน!

แม้ว่าตอนนี้จะเป็นยุค 80 แต่ทุกการออกแบบนั้นน่าชื่นชมทั้งสิ้น!

นี่คือการออกแบบเสื้อผ้าที่แท้จริง!

ไม่เหมือนกับแฟชั่นโชว์และดีไซน์ของบางแบรนด์ในอนาคตที่สูญเสียความตั้งใจเดิมไปแล้ว!

แบรนด์ใหญ่บางแบรนด์อ้างว่าเป็นการออกแบบเพื่อสิ่งแวดล้อม แล้วออกแบบรองเท้าสานแบบโบราณ หรือใช้ถุงพลาสติกทำเสื้อผ้า พูดตามตรงว่าการออกแบบไม่ได้ส่งผลต่อสิ่งแวดล้อมขนาดนั้น แต่กลับดึงดูดความสนใจได้และยังขายในราคาที่แพงมากอีกด้วย

โชคดีที่การออกแบบเหล่านั้นเป็นเพียงการหลอกเอาเงินคนรวย ไม่ได้หลอกคนจน

ลี่หรงมองดูทุกชิ้นงานออกแบบตรงหน้าที่สามารถเรียกได้ว่าเป็นผลงานของปรมาจารย์! เธอจ้องมองอย่างไม่กะพริบตา ราวกับอยากจะมีตาสักแปดดวง!

หวงเซิ่งหนานเห็นว่าเธอชอบมาก จึงพูดว่า “หลังจากสัปดาห์แฟชั่นจบ เธอสามารถสั่งซื้อกลับไปได้สักสองสามชุด”

ลี่หรงพยักหน้า แม้ว่าเธอจะเป็นนักออกแบบเอง แต่อดไม่ได้ที่จะหลงใหลในงานออกแบบของปรมาจารย์เหล่านี้ หากซื้อไปสะสมสักหน่อยก็ดี

เมื่อใกล้จะสิ้นสุดสัปดาห์แฟชั่น ทางผู้จัดงานมีการจัดสรรเวลาพิเศษ ให้แขกผู้ได้รับเชิญสามารถซื้อชุดที่จัดแสดงได้ตามใจชอบ

ลี่หรงชอบแบรนด์ Chanel และ Curiel ซึ่งมีชุดที่จัดแสดงอยู่ด้วย

ขณะที่ลี่หรงและหวงเซิ่งหนานกำลังเลือกเสื้อผ้าอยู่นั้น เจี่ยนเจินก็เดินคล้องแขนกัวซืออวี่เข้ามา พอเห็นลี่หรงและหวงเซิ่งหนานถือนิตยสาร ดูเหมือนกำลังเลือกสินค้ากันอยู่ เธอก็ควบคุมปากตัวเองไม่อยู่ “โอ้! พวกเธอจะซื้อจริง ๆ เหรอ? ชุดที่จัดแสดงนี่ราคาเป็นหมื่นเชียวนะ!”

ลี่หรงเงยหน้าขึ้นมองเธอ “เงินหมื่นมันแพงมากเหรอ?”

เจี่ยนเจิน “ก็แล้วแต่ว่าใครจะมอง”

“อืม ใช่แล้ว” ลี่หรงพยักหน้า “สำหรับฉันมันไม่แพงหรอก”

ลี่หรงมองเจี่ยนเจินอย่างมีเลศนัย “ก่อนหน้านี้เธอไม่ได้บอกหรอกหรือว่าฉันขายนิตยสารได้เงินสองล้าน? คุณคิดว่าฉันจะซื้อไม่ไหวเลยเหรอ? แล้วคุณล่ะจะซื้อสักกี่ชิ้น?”

เจี่ยนเจินพูดไม่ออก เธอไม่เคยเถียงลี่หรงชนะเลยสักครั้ง!

“ฉันจะซื้ออยู่แล้ว!” เจี่ยนเจินหันไปพูดกับพนักงานที่ดูแลลี่หรงด้วยภาษาต่างประเทศว่า “พวกเธอคงไม่ซื้อจริง ๆ หรอกค่ะ อย่าเสียเวลาไปกับพวกเธอเลย”

ตอนแรกเธอคิดว่าลี่หรงมีสตูดิโอออกแบบเสื้อผ้าของตัวเอง น่าจะไม่ซื้อเสื้อผ้าพวกนี้

ลี่หรงยิ้ม “ดูเหมือนว่าสาวสวยคนนี้จะมีปัญหากับสมองนิดหน่อยนะ”

พนักงานไม่กล้าพยักหน้า เพียงแต่ยิ้มอย่างสุภาพ เพราะไม่อยากขัดใจฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง

“เธอ!”เจี่ยนเจินโกรธจัด แต่ไม่กล้าพูดอะไรออกมา

จนกัวซืออวี่ที่ยืนข้าง ๆ ต้องกระซิบเตือนว่า “ฉันบอกให้เธอหยุดพูดไง!”

ขณะนั้นหวงเซิ่งหนานได้เลือกสินค้าของ Chanel หลายชิ้น รวมถึงแบรนด์อื่น ๆ แล้วพูดกับพนักงานที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ว่า “เอาทั้งหมดนี้ค่ะ จะส่งถึงเมื่อไหร่คะ?”

“อ้อใช่” หวงเซิ่งหนานโอบลี่หรงเข้ามา “ชำระเงินสินค้าทั้งหมดที่เธอดูไว้เมื่อกี้ด้วยค่ะ”

พนักงานคิดเงินสักครู่ แล้วถามเป็นภาษาต่างประเทศว่า “ทั้งหมดเจ็ดแสนแปดหมื่น คุณแน่ใจว่าจะเอาทั้งหมดจริง ๆ ใช่ไหม?”

หวงเซิ่งหนานพยักหน้า

ดวงตาของพนักงานพลันเปล่งประกาย เขาทำยอดขายได้ครั้งใหญ่ ซึ่งค่าคอมมิชชั่นก็มากพอสมควร กลัวว่าลูกค้าคนสำคัญจะรอนานแล้วไม่พอใจ พนักงานจึงเรียกพนักงานอีกคนมาเตรียมวัดตัวให้ลี่หรงและหวงเซิ่งหนานทันที

ลี่หรงหันไปยิ้มให้เจี่ยนเจิน “ฉันซื้อเจ็ดแสนแปดนะ แล้วเธอล่ะ คงจะไม่ซื้อแล้วสิ?”

เจี่ยนเจินจ้องมองด้วยความอิจฉา

ไม่น่าเชื่อว่าพวกเธอซื้อไปถึงเจ็ดแสนแปด!

เมื่อเห็นว่าหวงเซิ่งหนานเป็นคนจ่ายเงิน เธอยิ่งรู้สึกอิจฉามาก อดไม่ได้ที่จะพูดแดกดันว่า “ไม่แปลกใจเลยที่กล้าเลือก ที่แท้ก็หาคนโง่มาจ่ายเงินให้นี่เอง!”

ลี่หรงกอดแขนหวงเซิ่งหนาน “ถ้าใช่แล้วจะทำไม? เธอคงไม่มีล่ะสิ? ถ้าไม่มีก็อย่าบ่นให้มากเลย!”

ขณะที่กำลังจะไปวัดตัวกับพนักงาน ลี่หรงหันกลับมายิ้มให้เจี่ยนเจินแล้วพูดว่า “อ้อใช่! เธอลองซื้อไปหลาย ๆ ชิ้นสิ ดูว่าป้าของเธอจะยอมโง่จ่ายให้บ้างไหม?”

หวงเซิ่งหนานพูดต่อ “ถ้าป้าเธอไม่ยอมก็เรียกฉันว่าป้าแทนสิ บางทีฉันอาจจะพิจารณาซื้อให้เธอสักชิ้นสองชิ้น”

เจี่ยนเจินจ้องเขม็ง “ใครจะไปเรียกเธอว่าป้ากัน!”

ลี่หรงและหวงเซิ่งหนานหัวเราะขณะเดินจากไป

ตอนเย็นยังมีงานเลี้ยงด้วย นอกจากเจ้าภาพแล้วก็มีแต่แขกผู้ได้รับเชิญและผู้ที่สั่งซื้อสินค้าในงาน

กัวซืออวี่เคยทุ่มเงินซื้อของในสัปดาห์แฟชั่นมาก่อน นอกจากซื้อเสื้อผ้าให้ตัวเองแล้ว อีกเหตุผลหนึ่งคือเธอต้องการรักษาชื่อเสียงของตัวเองในสัปดาห์แฟชั่น เพราะถ้าซื้อมาก ครั้งหน้าก็จะได้รับเชิญอีก ครั้งนี้เธอเลยทุ่มเงินซื้ออีกเช่นกัน แต่ก็แค่แสนกว่า ๆ เท่านั้น ตอนแรกเธอวางแผนจะซื้อแค่แสนเดียว จนกระทั่งเห็นหวงเซิ่งหนานและลี่หรงซื้อไปเจ็ดแสนกว่า

พวกเธอต้องรวยแค่ไหนถึงจะใช้เงินได้ขนาดนั้นได้?

จู่ ๆ กัวซืออวี่ก็นึกขึ้นได้ว่าสำเนียงของหวงเซิ่งหนานไม่เหมือนคนเมืองหลวง จึงคิดในใจว่าต้องกลับไปสืบเรื่องของคนคนนี้ให้ดี

ในงานเลี้ยง ผู้รับผิดชอบฝ่ายจัดงานสัปดาห์แฟชั่นถือแก้วไวน์เดินเข้ามาหาลี่หรง

หลังจากทักทายและได้รับคำตอบว่าลี่หรงไม่รังเกียจที่จะพูดคุยด้วย ผู้รับผิดชอบจึงทักทายแบบชาวยุโรปกับลี่หรงและหวงเซิ่งหนาน

“คุณผู้หญิงทั้งสองท่าน วันนี้ชมแฟชั่นโชว์สนุกไหมครับ?”

ลี่หรงและหวงเซิ่งหนานสบตากันแวบหนึ่ง แล้วตอบคำถามของอีกฝ่ายว่า “สนุกมากค่ะ”

ทำไมพวกเธอถึงซื้อเสื้อผ้ามากมายขนาดนั้นทั้ง ๆ ที่ไม่มีความสุขเล่า?

ในสายตาของลี่หรง อีกฝ่ายก็คงมีความสุขเหมือนกัน เพราะแขกใหม่อย่างพวกเธอถึงกับควักกระเป๋าซื้อของเกือบล้าน เหมาไปเกือบครึ่งของสินค้าในงานเลยทีเดียว!

“ไม่ทราบว่าคุณลี่คือคนไหนเหรอครับ?” ผู้จัดการสัปดาห์แฟชั่นถาม

“ฉันเองค่ะ” ลี่หรงตอบ “มีอะไรหรือคะ?”

“ได้ยินมาว่าสตูดิโอของคุณลี่มีอิทธิพลมากในประเทศจีน ผมตั้งใจดูนิตยสารที่คุณตีพิมพ์เป็นพิเศษ แล้วรู้สึกว่างานออกแบบของคุณดีมากเลย ไม่ทราบว่าคุณเป็นนักออกแบบเสื้อผ้ามืออาชีพหรือเปล่าครับ?”

ลี่หรงคิดสักครู่ “ไม่ถือว่าเป็นหรอกค่ะ”

ผู้จัดการงานสัปดาห์แฟชั่นหัวเราะ “ถ้าอย่างนั้นคุณคงเป็นอัจฉริยะจริง ๆ”

ลี่หรงไม่รู้จะพูดอะไรต่อ อีกฝ่ายเลยพูดขึ้นว่า “คนในประเทศของคุณเก่งมาก ผมเคยไปมาครั้งหนึ่งแล้วเห็นผ้าไหมสวย ๆ เยอะแยะเลย!”

“ชุดที่คุณใส่อยู่เป็นผ้าไหมด้วยหรือเปล่าครับ?”

ผู้จัดการงานสัปดาห์แฟชั่นคนนี้อายุห้าสิบกว่าปีแล้ว เมื่อลี่หรงเริ่มจำได้แล้วว่าผู้จัดการสัปดาห์แฟชั่นคนนี้คือใคร เธอยิ่งรู้สึกเคารพอีกฝ่ายมากกว่าเดิม

“ใช่แล้วค่ะ คุณเป็นคนส่งบัตรเชิญให้ฉันใช่ไหมคะ?”

ลี่หรงไม่เหมือนกับกัวซืออวี่ที่มีความร่วมมือกับแบรนด์ และได้รับสิทธิ์ชมแฟชั่นโชว์ผ่านการซื้อของ

ทั้งที่ลี่หรงไม่ได้รู้จักใครในงานสัปดาห์แฟชั่นในครั้งนี้เลย แต่ทำไมเธอถึงได้รับเชิญล่ะ?

ผู้จัดการสัปดาห์แฟชั่น “แน่นอนว่ามีคนแนะนำมาครับ แต่พวกเราได้ดูผลงานของคุณแล้ว สัปดาห์แฟชั่นไม่ได้เชิญใครก็ได้นะครับ”

พวกเธอซื้อชุดจากแฟชั่นโชว์เกือบครึ่งหนึ่ง ซึ่งดึงดูดความสนใจของเขาเช่นกัน หลังจากคุยกันสักพัก เขาก็ถามลี่หรง “คุณมีความคิดเห็นอย่างไรกับชุดในแฟชั่นโชว์บ้างครับ?”

ลี่หรงคิดสักครู่ “ทั้งสวยงามและมีการออกแบบที่ดี ฉันอยากซื้อกลับบ้านทุกชุดเลยค่ะ!”

“ฮ่า ๆ ๆ คุณลี่พูดเล่นแล้ว” ผู้จัดงานสัปดาห์แฟชั่นถาม “นั่นเป็นเหตุผลที่คุณซื้อมาตั้งหลายชุดเหรอครับ?”

“เอ่อ…” ลี่หรงไม่แน่ใจว่าเขาจะสงสัยหรือไม่ที่เธอซื้อมามากมายขนาดนี้

พนักงานที่รับผิดชอบการขายให้ลี่หรง และพวกเธอดีใจเพราะได้ค่าคอมมิชชั่น แต่ผู้จัดงานล่ะ?

ผู้จัดงานสัปดาห์แฟชั่นอาจจะกังวล หรือกำลังคิดว่าลี่หรงซื้อเสื้อผ้ากลับไปเพื่อลอกเลียนแบบหรือเปล่า?