ทะลุมิติมาเป็นคุณหนูใหญ่กลับต้องมาเลี้ยงน้องจนได้ดีแถมต้องเลี้ยงลูกอีกต่างหาก - บทที่ 11 ของสดใหม่ (รีไรท์)

บทที่ 11 ของสดใหม่ (รีไรท์)

ด้วยเพราะมีผู้คนมากหน้าหลายตาพากันพูดคุยและหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน ซ่งชิงหลันที่ไม่เพียงแต่ทำการค้าขายดีเท่านั้น แต่นางยังมีความสุขไปกับภาพตรงหน้า

นัยน์ตาของซ่งชิงหลันปรากฏแต่ความมีชีวิตชีวา หากแต่นางมองไปยังเหล่าคนเฝ้าประตูเมือง ซึ่งอยู่ห่างไม่ไกลนักกำลังมองมาทางร้านอาหารเช้าของนาง ดังนั้นนางจึงทำเจียนปิ่งราวสี่ห้าชิ้นเพื่อนำไปมอบให้แก่พวกเขา

“ต้องขอโทษลูกค้าทุกท่านด้วย ข้าขอนำเจียนปิ่งพวกนี้ไปให้คนเฝ้าประตูเมืองก่อน เพราะพวกเขาทั้งกล้าหาญและปฏิบัติหน้าที่อย่างไม่มีหยุดพักทั้งกลางวันและกลางคืนเพื่อพวกเรา ในครานี้ เราจึงควรตอบแทนพวกเขาบ้าง”

“แม่นางซ่งพูดถูก เจ้าหน้าที่ในเมืองต้าเซี่ยของเราล้วนทำงานเพื่อประชาชน เราจะปล่อยให้พวกเขาอดอยากในวันที่อากาศหนาวเย็นเช่นนี้ไม่ได้”

“แม่นางซ่งช่างเป็นคนดีจริง ๆ!”

“ชีวิตของแม่นางซ่งนั้นเจอแต่เรื่องเลวร้ายมากพอแล้ว หากเป็นเช่นนั้นเราคงปล่อยให้แม่นางขาดทุนมิได้ เชิญแม่นางซ่งนำเจียนปิ่งนี้ไปมอบให้คนเฝ้าประตูเมืองเถิด ส่วนค่าเจียนปิ่งนี้ข้าจะจ่ายให้เอง”

…

ซ่งชิงหลันถือเจียนปิ่งผลไม้ไปพร้อมกับซ่งชิงซี และซ่งชิงเป่ยที่ถือน้ำชาตามมา

“ท่านเจ้าหน้าที่ พวกท่านคงหิวกันแล้วกระมัง ข้าเป็นเจ้าของร้านอาหารเช้าที่เพิ่งเปิดกิจการวันนี้ อาหารเช้าเล็กน้อยนี้อาจไม่สมเกียรตินัก แต่ก็ขอมอบให้พวกท่านเพื่อประทังความหิวนะเจ้าคะ”

เจ้าหน้าที่หลายคนที่ได้กลิ่นหอมมาเป็นเวลานานต่างกลืนน้ำลาย

แต่ด้วยเพราะเป็นคนเฝ้าประตู ย่อมไม่อาจละเลยหน้าที่เพื่อไปซื้ออาหารได้ แต่ใครกันจะคาดคิดว่าเถ้าแก่เนี้ยจะเอามาให้พวกเขาเสียเอง

เจ้าหน้าที่ซึ่งมีร่างท้วมเล็กน้อยนามว่าหวังจู้ยกยิ้มอย่างสดใสและเอ่ย “ขอบคุณแม่นาง แม่นางช่างงดงามและจิตใจดีเสียจริง”

เขากำลังจะเอื้อมมือไปหยิบเจียนปิ่ง แต่กลับถูกสวีเมิ่ง เจ้าหน้าที่ร่างผอมซึ่งอยู่ข้าง ๆ รั้งแขนเอาไว้ “นี่เป็นเวลาปฏิบัติหน้าที่ ใส่ใจกับภาพลักษณ์ของเจ้าเสียหน่อยเถิด”

“อืม”

หวังจู้เลียริมฝีปากของเขา ก่อนจะยืนตัวตรงอย่างไม่เต็มใจนัก

เมื่อถึงจุดหนึ่ง คนกลุ่มหนึ่งซึ่งยืนอยู่ข้างหลังซ่งชิงหลัน

ล้วนตะโกนออกมาพร้อมกัน

“พวกท่านต่างปฏิบัติหน้าที่กันอย่างหนัก เช่นนั้นแล้วเชิญกินอาหารเถิด!”

“ท่านเจ้าหน้าที่เชิญกินอาหาร!”

เจ้าหน้าที่ทั้งสี่พลันตื่นตกใจ

เนื่องด้วยฉากตรงหน้านี้ช่างงดงามยิ่งนัก ผู้คนต่างห่วงใยพวกเขาจากก้นบึ้งของหัวใจ

ฉากเช่นนี้พวกเขาคงได้เห็นเพียงยามที่ทหารหรือนักรบย่างทัพกลับมาพร้อมชัยชนะอันยิ่งใหญ่ หรือยามที่ขุนนางชั้นผู้ใหญ่มาเยือนในที่ห่างไกลอย่างเช่นที่นี่

ไม่เคยคาดคิดว่าพวกเขาซึ่งเป็นเพียงผู้เฝ้าประตูเมือง ที่เป็นเพียงตำแหน่งเล็ก ๆ กลับได้รับการปฏิบัติแบบนี้เช่นกัน ทำให้พวกเขาพลันน้ำตาซึม

เมื่อผู้คนให้ทาน แล้วยังไม่ยอมทาน ย่อมถือว่าเป็นการไม่ให้เกียรติ

แต่พวกเขาไม่ยอมกินมัน กลับยืนกรานที่จะจ่ายเงินให้ซ่งชิงหลัน

ซ่งชิงหลันเองก็ไม่ได้ปฏิเสธ ที่ตรงนั้นมีคนกี่คนกัน? หากนางปฏิเสธที่จะรับเงิน ก็อาจเป็นการทำลายน้ำใจ แล้วทำให้พวกเขาดูเหมือนรับสินบนไปด้วย

แต่ไม่ว่าจะขุนนางในยุคไหน ก็ไม่มีอะไรมีค่าไปกว่าน้ำใจจากประชาชน

ยามนี้นางแอบหลงตัวเองอยู่น้อย ๆ ทั้งยังเชื่อว่าในวันนี้ เจ้าหน้าที่พวกนี้ต่างต้องจดจำนางได้

ในยามที่ผู้คนต่างเห็นแก่ตัว สำหรับซ่งชิงหลันที่มายังเมืองนี้เป็นคราแรก นางไม่มีแม้แต่เงินหรืออำนาจ นางย่อมต้องการมีความสัมพันธ์อันดีกับเจ้าหน้าที่หรือแม้แต่ศาล เพื่อผลประโยชน์ในภายภาคหน้า

ทันทีที่ประตูเมืองเปิดออก ผู้คนต่างหลั่งไหลกันเข้ามาในเมือง แม้ว่าหน้าร้านของซ่งชิงหลันจะมีคนไม่มากนัก

แต่ก็มีผู้คนมาซื้อเจียนปิ่งกั่วจืออย่างไม่ขาดสาย

ที่ประตูเมือง เมื่ออู่ต้าหย่งหัวหน้าคนเฝ้าประตูเมืองมาถึง เขาพลันเตะไปที่หวังจู้ซึ่งกำลังกินเจียนปิ่งกั่วจือเป็นชิ้นที่สอง

“ผู้ใดให้พวกเจ้ากินอาหารในเวลาปฏิบัติหน้าที่กัน?”

หวังจู้รีบซ่อนมือซึ่งมีเจียนปิ่งอยู่ไปด้านหลัง “รายงานหัวหน้า มีคนราวร้อย…คน พวกเขาบอกว่าเราทำงานหนักเพื่อปกป้องเมือง ย่อมต้องได้กินอาหาร!”

“แล้วเหตุใดคนอื่นไม่กิน มีเพียงเจ้าที่ได้กิน”

“พวกเขากินกันหมดแล้วขอรับ”

อู่ต้าหย่งจ้องเขม็ง ก่อนเอ่ยอย่างไว้ท่าที “เจ้ากินสิ่งใด เอาออกมาให้ข้าดู”

เมื่อครู่เขาไม่ทันเห็น แต่กลิ่นหอมของมันดูน่ากินไม่น้อย

หวังจู้จึงนำเจียนปิ่งกั่วจือออกมาอีกครั้งราวกับว่าเป็นสมบัติล้ำค่า ก่อนจะยื่นให้เขา “หัวหน้า นี่เป็นสิ่งใหม่ขอรับ เรียกว่าเจียนปิ่งผลไม้!”

“อืม ชื่อก็ฟังดูแปลกใหม่ รสชาติเป็นอย่างไรเล่า?”

เมื่อได้ยินเยี่ยงนั้นหวังจู้ก็มีสีหน้ามึนเมาเคลิบเคลิ้มและกล่าวว่า “อธิบายได้ด้วยประโยคเดียวขอรับ สิ่งนี้มีอยู่เพียงบนสวรรค์ กินเพียงหนึ่งชิ้นย่อมไม่เพียงพอ”

ที่เขากล้าเอ่ยเช่นนี้ ด้วยเพราะไม่ใช่แม้แต่บริเวณใกล้เคียง แต่ในเมืองหลวงก็ไม่อาจหาอาหารเช้าเช่นนี้ได้

เขาสามารถรับประกันได้ว่าไม่ต้องพูดถึงพื้นที่ใกล้เคียงนี้ ทั่วทั้งเมืองหลวงก็หาอาหารเช่นนี้ไม่ได้