ถูกขับออกจากตระกูลแล้วอย่างไร ข้าคือแม่มด - บทที่ 380 พ่ายแพ้ยับเยิน

บทที่ 380 พ่ายแพ้ยับเยิน

พ่ายแพ้ยับเยิน!

[???]

ผู้ชมทั้งหมดต่างงุนงง

ตั้งแต่การเชื่อมต่อขาดหายไปจนกระทั่งกลับมาใหม่ ภายในเวลาไม่เกินสามนาที เกิดอะไรขึ้นกันแน่

ทำไมทั้งสามคนถึงได้นอนราบไปหมด

ผู้ชมทั้งหลายคิดไม่ออก และสิ่งที่สำคัญที่สุดคือ…

แล้วเจียงเอี้ยนจือล่ะ?

แม้ว่าสามคนนี้จะถูกจัดการไปแล้ว แต่ไม่ได้หมายความว่าเจียงเอี้ยนจือจะปลอดภัย

ทำไมยังไม่เห็นเงาของเจียงเอี้ยนจือสักที

กล้องวงจรปิดตัวนี้ดูเหมือนมีชีวิต ราวกับรู้ใจผู้ชมทั้งหลาย

จากนั้น ก็เห็นกล้องปรับมุมไปทางขวา เจียงเอี้ยนจือปรากฏตัวในกล้อง เขาพิงอยู่ที่มุมโต๊ะ

ดูเหมือนว่าเพิ่งจะลุกขึ้นมา มีเหงื่อเกาะที่ศีรษะ และกำลังหอบหายใจ

เห็นได้ชัดว่า มีเพียงเขาคนเดียวเท่านั้นที่ยังมีสติอยู่

คอมเมนต์ในหน้าจอพากันเฮฮาอย่างดีใจ

[ดีจัง! เจียงเอี้ยนจือไม่เป็นอะไร!]

[พระเจ้า! ฉันจะร้องไห้แล้ว! มันอันตรายมาก]

[อย่าบอกนะว่า คนทั้งสามคนนี่เจียงเอี้ยนจือจัดการเองคนเดียว]

[คุณคิดว่าเป็นไปได้เหรอ? ถ้าเจียงเอี้ยนจือมีความสามารถขนาดนั้น คงไม่ถูกพวกนั้นขังไว้นานขนาดนี้หรอก]

[ก็ไม่แน่นะ สัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดของคนเราในยามคับขัน มันสามารถกระตุ้นศักยภาพที่ซ่อนอยู่ได้นะ]

[แต่มันก็เกินไปหน่อย เจียงเส่าถือมีดอยู่นะ]

[จริงสิ ตอนที่ไฟดับไปสามนาที เกิดอะไรขึ้นกันแน่ อยากรู้จนแทบบ้า]

[หรือจะเป็นขโมย ฉันสังเกตว่ากำไลทองกับแหวนเพชรที่ผู้หญิงคนนั้นใส่อยู่หายไปแล้ว]

[โอ้โห เธอช่างสังเกตจริง ๆ ทำไมฉันไม่ทันเห็นเลย]

[หมายความว่า ขโมยที่บังเอิญผ่านมาเห็นเหตุการณ์นี้เข้า แล้วรู้สึกว่าคนพวกนี้ช่างน่ารังเกียจ เลยออกมาช่วยเหลือ พอเสร็จเรื่องก็ถือโอกาสเก็บของรางวัลไปด้วย]

[…]

[แค่สามนาทีสั้น ๆ จัดการคนไปสามคน แถมยังฉกของไปได้ด้วย นี่ไม่ใช่โจรธรรมดา นี่มันหน่วยรบพิเศษชัด ๆ]

[ลองคิดดูดี ๆ สิ มันสมเหตุสมผลไหม?]

ผู้ชมต่างคาดเดากันไปมา แต่ก็หาคำอธิบายที่สมเหตุสมผลไม่ได้

[แล้วมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ พวกคุณบอกมาสิ!]

[ฉันว่านะ เรื่องนี้ลองไปถามหนิงหนิงดูไหม?]

[ชัดเจนอยู่แล้วว่าเป็นฝีมือของหนิงหนิงนั่นแหละ ไม่อย่างนั้นเธอจะแชร์วิดีโอให้พวกคุณดูฆาตกรลงมือฆ่าคนทำไม]

คนอื่น ๆ ถึงได้เข้าใจในที่สุด

[ที่สำคัญคือหนิงหนิงแสดงท่าทีเฉยชามาตลอด และเธอก็นั่งอยู่ที่นี่ตลอดเวลา]

[อย่าลืมสิว่าตอนที่เธอช่วยเหลือเด็ก ๆ ที่ถูกลักพาตัวนั้น เธอก็แค่นั่งอยู่ในวิลล่า ไม่ได้ออกไปไหนเลยนะ]

[คดีกระจ่างแล้ว ต้องเป็นหนิงหนิงแน่นอน!]

[ฮือ ๆ ๆ ดีจังเลย พวกเราไว้ใจหนิงหนิงได้ตลอดเวลา]

หนิงหนิงเห็นข้อความคอมเมนต์แบบนี้ ก็ทำหน้าไร้เดียงสา

“อย่าพูดเหลวไหลสิ ฉันไม่ได้ทำนะ”

เรื่องที่บุกรุกเข้าบ้านคนอื่น แล้วไลฟ์สดโดยไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของบ้าน จะเป็นไปได้ยังไงที่เธอจะทำแบบนั้น

เธอเป็นพลเมืองดีที่เคารพกฎหมายนะ

[อืม ใช่ ๆ ไม่ใช่เธอทำหรอก] ผู้ชมพากันแสร้งทำเป็นเออออไปตามเรื่อง

หนิงหนิง : …

ผู้ชมทั้งหมดพากันถอนหายใจ

ในตอนนั้นเอง เจียงเอี้ยนจือที่ก้มหน้ามาตลอด ค่อย ๆ หันศีรษะมามองตรงไปที่กล้อง

สายตาของเขาสบประสานกับผู้ชมผ่านหน้าจอ

[บ้าเอ๊ย! เขาเจอกล้องแล้ว!]

[เจียงเอี้ยนจือ! รอแป๊บนึง! เดี๋ยวจะไปช่วยนายเดี๋ยวนี้!]

…

เจียงเอี้ยนจือจ้องมองไปที่มุมห้องเงียบ ๆ ตรงนั้นมีงูขาวตัวหนึ่ง ลำตัวขาวสะอาดตลอดทั้งตัว ความยาวประมาณหนึ่งเมตร

ตอนนี้ เขาจ้องมันอยู่ และมันก็จ้องมองเขาเช่นกัน ดวงตาสีแดงวาววับส่องประกายอยู่ใต้แสงไฟ

มันดูเหมือนงูขาวธรรมดาทั่วไป แต่เจียงเอี้ยนจือรู้ดีว่ามันไม่ใช่

เมื่อครู่นี้ ตอนที่ดาบของเจียงเส่ากำลังจะฟันลงมา

เจียงเอี้ยนจือคิดว่าคราวนี้เขาคงหนีไม่พ้นแน่

เขาหลับตาลง รอคอยความตายที่กำลังจะมาถึง เจียงเอี้ยนจือยังไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดใด ๆ

เสียงดังโครม!

มีดตกลงบนพื้น

เจียงเอี้ยนจือรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ เขาลืมตาขึ้นและพยายามลุกขึ้นอย่างยากลำบาก

เขาพบความผิดปกติบางอย่าง เจียงเอี้ยนจือมองดูร่างของคนทั้งสามที่นอนอยู่บนพื้นด้วยความตกใจ

เกิดอะไรขึ้น เขารีบมองไปรอบ ๆ อย่างร้อนรน แต่ก็ไม่พบใครเลย

ในขณะที่เขาหันศีรษะไปมา เขาก็เห็นงูขาวตัวนั้น

ดวงตาสีแดงของมันกำลังจ้องมองมาที่เขา

หลังจากสบตากันชั่วครู่ มันก็หันหัว แลบลิ้น แล้วเลื้อยมุ่งหน้าไปทางหยูลี่

เจียงเอี้ยนจือมองเห็นว่า งูจ้องมองที่มือของหยูลี่อยู่ครู่หนึ่ง แล้วอ้าปากงับกำไลทองและแหวนเพชรจากมือของเธอ

งูคาบเพชรเป็นประกายแวววาวแล้วเลื้อยจากไป มันไม่ได้มีท่าทีเป็นศัตรูกับเขาแต่อย่างใด

เจียงเอี้ยนจือเข้าใจแล้ว งูตัวนี้นี่เองที่ช่วยชีวิตเขาเอาไว้

ตอนนี้ เขากำลังสบตากับงูตัวนั้นอยู่

เขานึกว่างูตัวนี้ไปแล้วเสียอีก งูตัวนั้นยืดตัวขึ้น มันเอียงหัวมองประตู แล้วอ้าปากออก

เพชรเม็ดงามและกำไลทองร่วงลงมา

ตอนที่ตำรวจพังประตูเข้ามา งูได้เลื้อยหนีออกไปทางหน้าต่างแล้ว

และเจียงเส่ากับคนอื่น ๆ ก็ฟื้นขึ้นมาพอดีในตอนนั้น

เจียงเส่าลูบศีรษะที่ปวดราวกับจะระเบิด เขาจำได้เพียงแค่ว่า ตอนที่กำลังจะฆ่าเจียงเอี้ยนจือ สมองก็เกิดอาการปวดแปลบอย่างรุนแรง แล้วทุกอย่างก็ดับวูบไป

เขาสบถพลางลุกขึ้นยืน

“แม่ง นี่มันฝีมือแกใช่ไหม เจียงเอี้ยนจือ?”

เพิ่งฟื้นขึ้นมา สมองยังไม่ค่อยแจ่มใส ยังไม่ทันรู้ตัวว่ามีอะไรผิดปกติ และกำลังจะทำตามที่จี๋ซังชิงสั่ง คือฆ่าเจียงเอี้ยนจือให้ได้

แต่พอเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นตำรวจหลายนายยืนอยู่ตรงหน้าด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

เจียงเส่าที่ยังตกตะลึงอยู่ก็ถูกใส่กุญแจมือเข้าให้แล้ว

มองดูกุญแจมือสีเงินตรงหน้า เจียงเส่าถึงได้รู้สึกตัว สติกลับมาชัดเจนแล้วในที่สุด

ขาอ่อนยวบลงไป

แต่น่าเสียดาย สายเกินไปเสียแล้ว

เจียงเอี้ยนจือถูกตำรวจประคองให้ลุกขึ้นยืน

ขณะที่นั่งอยู่บนรถตำรวจที่กำลังมุ่งหน้าไปโรงพยาบาล เจียงเอี้ยนจือขอให้ตำรวจเปิดหน้าต่างรถ

แสงไฟในเมืองระยิบระยับ สายลมอ่อน ๆ ปัดผ่านใบหน้าของเขา

เจียงเอี้ยนจือมองทิวทัศน์ที่ผ่านไปนอกหน้าต่าง รู้สึกราวกับว่าตัวเองอยู่คนละภพคนละชาติ

เขารอดมาได้แล้ว

พอได้สติกลับมา น้ำตาก็ไหลออกมาจนห้ามไม่อยู่

ตำรวจส่งกระดาษทิชชู่ให้เขาเช็ดน้ำตาอย่างเงียบ ๆ พลางมองดูขาของเขาและถอนหายใจเบา ๆ

คืนนั้นเอง จี๋ซังชิงที่อยู่ในเมืองหนิงเฉิง ก็ถูกตำรวจเข้าพบด้วยข้อหาพยายามฆ่าคนตาย

พวกนักข่าวที่ได้ดูการถ่ายทอดสด ยังมาเร็วกว่าตำรวจเสียอีก

พวกเขารีบมารอที่หน้าโรงพยาบาลแต่เนิ่น ๆ

ดังนั้น ในยามดึก รูปภาพที่ตำรวจรีบไปโรงพยาบาลเพื่อตามหาคนก็แพร่กระจายไปทั่วอินเทอร์เน็ต

อย่างไรก็ตาม เรื่องราวครั้งนี้สร้างความวุ่นวายอย่างมาก

คืนนี้ผู้คนที่รอดูการถ่ายทอดสด คนที่เตรียมจะเรียกร้องความยุติธรรมให้กับจี๋ซังชิง ไม่มีใครคิดว่าเรื่องราวจะพัฒนาไปในทิศทางนี้

ตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงคืนแล้ว แต่ยังมีคนมากมายที่นอนไม่หลับ

หัวหน้าวงที่อ่อนโยนที่สุดในประวัติศาสตร์ กลายเป็นผู้ต้องสงสัยและฆาตกรในชั่วข้ามคืน

ไม่ว่าจะฟังอย่างไร ก็รู้สึกว่าเป็นเรื่องที่น่าตกใจเกินกว่าจะเชื่อ

[ฉีจั๋วยังติดคุกอยู่เลยนะ]

[ตอนแรกก็ฉีจั๋ว ตอนนี้ก็จี๋ซังชิงอีก เฮ้อ]

[ตอนนี้พวกดาราไม่พอใจแค่หนีภาษีแล้วเหรอ แข่งกันเป็นพวกผิดกฎหมายกันหมดแล้วเหรอ?]

[พวกคุณกำลังทำลายวงการในรูปแบบใหม่กันเลยนะ]

แม้แต่ชาวเน็ตทั่วไปที่ไม่ได้เป็นแฟนคลับของจี๋ซังชิง เมื่อได้เห็นข่าวนี้ก็ยังรู้สึกช็อก ไม่ต้องพูดถึงแฟนคลับของจี๋ซังชิง ที่ตอนนี้พากันช็อกจนสติแตกกันไปหมดแล้ว

พวกเขาดูจะงุนงงมากกว่าแฟนคลับของฉีจั๋วเสียอีก

จี๋ซังชิงนั้นต่างจากฉีจั๋ว เพราะตั้งแต่เดบิวต์มา เขาไม่เคยมีข่าวฉาวเลยสักครั้ง ไร้ซึ่งจุดด่างพร้อยใด ๆ

แม้แต่คนที่ไม่ใช่แฟนคลับก็ยังรู้ว่า จี๋ซังชิงนั้นขึ้นชื่อเรื่องความอ่อนโยน

[น่าขยะแขยงชะมัด ฆาตกรคนหนึ่งกลับกล้ามาสร้างภาพลักษณ์ว่าเป็นคนอ่อนโยน มันเป็นการดูถูกคำว่าอ่อนโยนชัด ๆ ขอถุยทีเถอะ!]