ถูกขับออกจากตระกูลแล้วอย่างไร ข้าคือแม่มด - บทที่ 379 นอนในกองเลือด

บทที่ 379 นอนในกองเลือด

เจียงเส่าเอียงศีรษะหลบ ใบมีดเฉือนผ่านใบหน้าของเขา ทิ้งรอยแผลเป็นทางยาว

หยูลี่กรีดร้อง

เขารู้สึกเจ็บที่ใบหน้า เจียงเส่าลูบใบหน้าตัวเอง มีเลือดเปื้อนเต็มมือ

ดวงตาของเขาแดงก่ำในทันที คว้าชามบนโต๊ะขว้างใส่เจียงเอี้ยนจือ

เจียงเอี้ยนจือไม่หลบ ปล่อยให้ชามโดนหน้าผาก เลือดไหลลงมาจากหน้าผาก ทำให้การมองเห็นกลายเป็นสีแดง

เขากลับหยิบมีดขึ้นมาอีกครั้ง แล้วแทงใส่เจียงเส่า

เจียงเส่าลุกขึ้นยืน และเตะรถเข็นของอีกฝ่ายล้มคว่ำ

“แกเป็นแค่คนพิการ ยังคิดจะต่อต้านอีกเหรอ?”

เจียงเส่าเหยียบมือของเจียงเอี้ยนจือแล้วทั้งชกทั้งเตะใส่เขาอย่างบ้าคลั่ง

“ในเมื่อแกไม่ยอมตายดี ๆ งั้นฉันก็จะช่วยแกเอง”

เจียงเอี้ยนจือถูกเขาเตะจนไม่ขยับเขยื้อนแล้ว

เจียงเส่านัยน์ตาแดงก่ำ ก้มตัวลงหยิบมีดที่ตกอยู่บนพื้น

[เฮ้ย แม่งเอ้ยยยยย!]

[ฆ่าคนแล้ว! ฆ่าคนแล้ว! ช่วยด้วย!]

[กรี๊ดดดด!]

[หนิงหนิง!หนิงหนิงเธอกำลังทำอะไรอยู่!]

[คุณตำรวจคะ! ช่วยด้วย!]

หยูลี่กรีดร้องพลางวิ่งเข้าไป “เจียงเส่า! อย่า!”

เจียงเส่าทำเหมือนไม่ได้ยินเสียง ยกมีดขึ้นแล้วแทงลงที่หน้าอกของเจียงเอี้ยนจือ

ในวินาทีที่ทุกคนกำลังใจหายใจคว่ำ ภาพในห้องไลฟ์สดก็ดับมืดลงทันที

การเชื่อมต่อจบลงอย่างกะทันหัน

ทีมงานทุกคนยังไม่ทันได้ตั้งตัว มีเพียงหนิงหนิงที่เงียบมาตลอดร้องอุทานออกมาเบา ๆ

“สัญญาณขาดเหรอ?”

ทีมงานดู ก็เป็นเช่นนั้นจริง ๆ การเชื่อมต่อขาดหายไปพอดี

[ขาด? ทำไมต้องมาขาดตอนนี้ด้วยนะ!]

[อ๊าาา เจียงเอี้ยนจือ! ช่วยเจียงเอี้ยนจือด้วย!]

[ถ้าเจียงเอี้ยนจือตาย หลักฐานสำคัญก็จะหายไปพอดี]

[เชอะ เจียงเอี้ยนจือไม่มีทางตายหรอก!]

[ใจจะขาดแล้ว จะเชื่อมต่ออีกครั้งดูไหมนะ]

…

ทีมงานก็ถามหนิงหนิงแบบเดียวกัน

หนิงหนิงไม่ได้ตอบว่าได้หรือไม่ได้ เพียงแค่พูดว่า “ลองดูก็แล้วกัน”

ดังนั้น ทีมงานจึงรีบร้อนพยายามเชื่อมต่ออีกครั้ง

หน้าจอดับไปประมาณสิบกว่าวินาที ก่อนจะแสดงว่าเชื่อมต่อสำเร็จอีกครั้ง

เหมือนกับครั้งแรก หน้าจอดับมืดไปเป็นเวลานาน ทุกคนกลั้นหายใจรอคอยอยู่

ในที่สุด ภาพก็ค่อย ๆ ปรากฏขึ้นมา

สิ่งแรกที่ปรากฏในภาพคือตู้เก่า ๆ ที่มีสีเหลืองซีดจางไปตามกาลเวลา

ทุกคนจำได้ทันทีว่า นี่คือตู้ที่อยู่ด้านหลังโต๊ะอาหาร

แต่ครั้งนี้มุมมองเปลี่ยนไป กล้องกำลังจับภาพจากด้านหน้าตู้

[เชื่อมต่อได้แล้วนี่! ใช่เลย นี่แหละ!]

[ไม่ใช่คานบ้านแล้ว ทำไมมุมกล้องถึงเปลี่ยนเป็นแบบนี้อีกล่ะ]

[มองไม่เห็นคนเลย กล้องวงจรปิดปรับไม่ดีรึเปล่า]

ผู้ชมต่างร้อนใจกันไปหมด มุมกล้องยังคงเป็นแบบนี้ มองเห็นได้แค่ตู้เท่านั้น

[แปลก! ทำไมถึงไม่มีความเคลื่อนไหวอะไรเลย!]

ทุกคนเริ่มสังเกตเห็นหลังจากอ่านข้อความนั้น

ไม่มีเสียงอะไรเลยแม้แต่น้อย ตามหลักแล้ว หลังจากความวุ่นวายเมื่อครู่ มันเป็นไปไม่ได้ที่จะเงียบสนิทขนาดนี้

[ไม่ใช่ว่าฆ่าคนแล้วหนีไปกันหมดหรอกนะ!]

[อย่าพูดแบบนั้นสิ ฉันกลัว!]

[เป็นไปไม่ได้! เจียงเอี้ยนจือจะไม่มีวันตาย!]

ผู้ชมทั้งหลายต่างหวาดกลัวว่า เมื่อกล้องเปลี่ยนมุม พวกเขาจะได้เห็นเจียงเอี้ยนจือนอนจมกองเลือดอยู่

ขณะที่ทุกคนกำลังกังวลใจ กล้องก็เริ่มเคลื่อนไหวอีกครั้ง ค่อย ๆ ยกสูงขึ้นและเลื่อนถอยหลัง

[มุมกล้องนี้ต่ำมากเลย นี่มันถ่ายแบบนอนราบกับพื้นหรือไง?]

[แล้วใครกันนะที่เป็นคนถ่าย?]

อีกนิดเดียวก็จะถึงโต๊ะแล้ว

[ช่วยด้วย! ฉันไม่กล้ามอง!]

[เจียงเอี้ยนจือต้องไม่เป็นอะไรแน่ ๆ!]

แม้จะพูดว่าเจียงเอี้ยนจือไม่เป็นไร แต่ในใจกลับหวั่นไหวจนควบคุมไม่อยู่

ในสถานการณ์เมื่อครู่นี้ นอกจากเจียงเส่าจะสำนึกได้และหยุดมือเอง ก็ไม่มีใครสามารถห้ามเขาได้

แต่ดูจากสภาพที่เขาตาแดงก่ำนั่น ชัดเจนว่าเขาสูญเสียการควบคุมอารมณ์ไปแล้ว

ในห้องไม่มีเสียงเคลื่อนไหวใด ๆ เลย ช่างดูเหมือนฉากฆาตกรรมและหลบหนีจริง ๆ

ไม่ว่าจะกล้าดูหรือไม่ จะรับได้หรือเปล่า กล้องก็ค่อย ๆ เคลื่อนถอยหลังไปอย่างช้า ๆ

รองเท้าผ้าใบสีดำคู่หนึ่งปรากฏในภาพ กล้องหยุดนิ่ง

เห็นได้ชัดว่ามีคนนอนอยู่ตรงนั้น

[พระเจ้า!]

[อ๊าาาาา! เจียงเอี้ยนจือ!]

สิ่งที่กังวลที่สุดก็เกิดขึ้นจนได้

[ฮือ ๆ ๆ ฉันไม่ดูแล้ว ฉันทนไม่ไหว]

[เจียงเส่ากล้าฆ่าคนจริง ๆ ด้วย เขาทำได้ยังไงกัน!]

[ไม่สิ หนิงหนิงจะแค่ยืนมองดูเจียงเอี้ยนจือถูกฆ่าตายจริง ๆ เหรอ??]

[จริง ๆ แล้วจนกระทั่งเจียงเส่าถือมีดขึ้นมา ฉันก็ยังไม่ค่อยเป็นห่วงเท่าไหร่ เพราะฉันคิดว่าหนิงหนิงในเมื่อมีความสามารถไลฟ์สดได้ เธอต้องช่วยเจียงเอี้ยนจือได้แน่ ๆ ไม่นึกว่า…]

[ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน ใครจะรู้ว่าหนิงหนิงแค่ไลฟ์สดจริง ๆ ไม่ได้ทำอะไรมากไปกว่านั้น]

[แสดงว่าเธอแค่ต้องการช่วยพิสูจน์ความบริสุทธิ์ให้หนิงเหนียนเท่านั้น ส่วนคนอื่นจะเป็นยังไง เธอไม่สนใจเลยจริง ๆ สินะ]

[แต่เธอก็ยังใส่ใจอยู่นะ รู้ว่าตอนสำคัญต้องตัดสัญญาณไลฟ์]

ถึงตอนนี้ แม้แต่แฟนคลับก็ยังไม่มีใครออกมาพูดแทนหนิงหนิงเลย พวกเขาก็ไม่เข้าใจว่า ในเมื่อพวกเขาสามารถมองเห็นได้ ทำไมถึงไม่ช่วยเจียงเอี้ยนจือ

ในขณะที่บรรยากาศกำลังหดหู่อยู่นั้น มีคนสังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่าง

[เดี๋ยวก่อน รองเท้าคู่นั้นดูเหมือนคู่ที่เจียงเส่าใส่จังเลย]

เมื่อครู่นี้เขาเพิ่งจะเตะเจียงเอี้ยนจืออย่างแรง ทุกคนต่างเห็นกันหมด

[ใช่เลย พอเธอพูดแบบนี้ ก็ดูคล้ายจริง ๆ นะ]

[เดี๋ยวก่อน รองเท้าคู่นี้ฉันรู้จัก! แพงมาก ราคาห้าพันกว่า]

[หา? รองเท้าอะไรแพงขนาดนั้น?]

[ใช่ ๆ ๆ ไม่ผิด แบรนด์นี้เป็นแบรนด์เล็ก ๆ แต่ราคาแพงมาก]

[เดี๋ยวนะ คุณคิดว่าจากท่าทีที่ตระกูลเจียงมีต่อเจียงเอี้ยนจือ พวกเขาจะให้เจียงเอี้ยนจือใส่รองเท้าแบบนี้เหรอ?]

[อืม…]

[บ้าเอ๊ย แล้วคนที่นอนอยู่ตรงนี้คือใครกันแน่?]

มีคนค่อย ๆ พูดความคิดของตัวเองออกมาอย่างระมัดระวัง

[เจียงเส่า?]

[???]

[หา?]

[เดี๋ยวก่อน ยังไม่แน่ว่าจะเป็นเจียงเส่านะ ในเมื่อพวกเราก็ไม่เห็นว่าเจียงเอี้ยนจือสวมรองเท้าอะไรกันแน่]

คนที่นอนอยู่นั้นเป็นใครกันแน่ กลายเป็นคำถาม

ผู้ชมต่างก็เริ่มมีความหวังขึ้นมาอีกครั้ง

และกล้องที่สร้างความสงสัยให้กับผู้ชมจนถึงขีดสุด ในที่สุดก็เริ่มขยับ เลื่อนขึ้นด้านบน

ในวินาทีที่เห็นเสื้อ ผู้ชมก็จำได้ทันที นี่มันเสื้อที่เจียงเส่าสวมเมื่อสักครู่นี้นี่นา

พอได้เห็นใบหน้าของเขา จะเป็นใครไปได้นอกจากเจียงเส่า

เขาหลับตาแน่น สีหน้าซีดขาว ดูเหมือนจะหมดสติไปแล้ว

เป็นจังหวะที่พลิกผันที่สุด

คนที่นอนอยู่นั้นไม่ใช่เจียงเอี้ยนจือ แต่เป็นเจียงเส่าที่เมื่อครู่กำลังจะยกมีดขึ้นฆ่าคน

ข้างมือของเขา มีดที่เมื่อครู่ยกขึ้นวางอยู่หลวม ๆ

[ไม่ใช่เจียงเอี้ยนจือ! อ๊าาาา ดีจังเลย!]

[เกิดอะไรขึ้นกันแน่ เจียงเอี้ยนจืออยู่ไหน?]

[เจียงเอี้ยนจือไปไหนแล้ว?]

กล้องยังคงเคลื่อนไหว ผู้ชมมองเห็นภาพมากขึ้นตามมุมกล้องที่เคลื่อนไป

ในระยะห่างไม่ถึงครึ่งเมตรจากเจียงเส่า มีคนหนึ่งนอนอยู่

หัวใจของผู้ชมพลันบีบรัด เมื่อมองดูอย่างละเอียด ก็เห็นว่าเป็นหยูลี่นั่นเอง

[อะไรนะ? ทำไมเธอถึงล้มลงด้วยล่ะ?]

[เกิดอะไรขึ้นกันแน่?]

[อย่าบอกนะว่าเจียงเอี้ยนจือเป็นคนจัดการพวกเขา?]

[ถ้าไม่ใช่ เป็นพ่อของเจียงเอี้ยนจือที่เปลี่ยนใจกะทันหัน ฉันก็นึกไม่ออกว่าจะเป็นอะไรได้อีก]

ทุกคนไม่ค่อยมีความประทับใจกับพ่อของเจียงเอี้ยนจือสักเท่าไหร่ เมื่อครู่เขาก็แค่นั่งเงียบ ๆ ไม่ได้พูดอะไร

เขาไม่ได้มีส่วนร่วมในเรื่องนี้ ไม่รู้ว่าเขามีความคิดอะไรอยู่กันแน่ ถ้าจะบอกว่าเขาหักหลังก็พอจะเข้าใจได้

แต่แล้วในวินาทีถัดมา เขาก็ปรากฏตัวขึ้นในกล้อง

เหมือนกับเจียงเส่าและหยูลี่ เขานอนหงายไม่ได้สติอยู่บนพื้น