ถูกขับออกจากตระกูลแล้วอย่างไร ข้าคือแม่มด - บทที่ 378 บอกจี๋ซังชิง

บทที่ 378 บอกจี๋ซังชิง

[เธอไม่เพียงแต่นั่งอยู่เฉย ๆ แต่ยังดูตั้งใจมากด้วย]

[เธอน่าจะมีวิธีการอยู่แล้วนะ]

[วางใจเถอะ หนิงหนิงจัดการได้อยู่แล้ว]

[ถ้าอยากควบคุมเจียงเอี้ยนจือหลังความตาย ก็ต้องใช้วิชาเซียนแน่ ๆ ฉันอยากรู้จริง ๆ ว่าสำนักเซียนไหนจะกล้าช่วยเขา]

[พวกเขาคงไม่ไปหาสำนักเซียนหรอก คนแบบนี้กล้าไปหาแค่นักพรตอิสระเท่านั้น]

[เพราะสำนักเซียนจะไม่ช่วยเขาหรอก สำนักเซียนจะแค่แจ้งตำรวจเท่านั้น]

[อ๊าาาา หนิงหนิงไม่ไปช่วยคน สำนักเซียนจะช่วยได้มั้ย!]

…

สำนักเซียนจะไม่ไปช่วยหรอก เพราะพวกเขาก็มีเรื่องให้ต้องจัดการมากมายอยู่แล้ว

จี๋ซังชิงเพิ่งวางสายจากจี๋หยวนซานไป เขาไม่เคยเห็นจี๋หยวนซานโมโหรุนแรงขนาดนี้มาก่อนเลย

แม้ว่าตอนนั้นเขาจะขับรถจนเกือบจะชนเจียงเอี้ยนจือตาย จี๋หยวนซานก็แค่พูดตักเตือนเขาไม่กี่คำ ให้ระวังในครั้งต่อไป

จี๋หยวนซานบอกว่า การไลฟ์สดครั้งนี้ได้รับการอนุมัติเป็นพิเศษจากหน่วยงานรัฐบาล

เขาไม่สามารถเข้าไปยุ่งเกี่ยวได้

บอกให้เขาดูแลตัวเองให้ดี อย่าทำให้ตระกูลจี๋พลอยเดือดร้อนไปด้วย

หลังจากวางสาย จี๋ซังชิงถึงกับตะลึงงัน

ไม่ว่าเขาจะทำอะไร ก็มีแต่ตระกูลจี๋คอยหนุนหลังให้เสมอ

ไม่คิดว่าพอเกิดเรื่องขึ้นมา จะถูกทอดทิ้งอย่างสิ้นเชิง

เขาแทบจะเป็นลมอยู่แล้ว จึงตะโกนใส่ผู้จัดการว่า “ทำไมคนยังไม่มาอีก?”

ผู้จัดการก็ร้อนใจจนทำอะไรไม่ถูก

“ไม่รู้ครับ อีกฝ่ายบอกว่าหาสถานที่นั้นไม่เจอ”

จี๋ซังชิง “ไม่น่าจะหาไม่เจอนะ นี่ไม่ใช่ป่าเขาลึกที่ไหน มันก็อยู่ตรงนั้นแหละ”

พอพูดจบ เขาก็นึกขึ้นมาได้ทันที

“ถูกซ่อนไว้” จี๋ซังชิงพึมพำ

ผู้จัดการไม่ได้ยินชัด “ว่าอะไรนะครับ”

การที่หาไม่เจอ อาจเป็นเพราะมีคนไม่อยากให้หาเจอก็ได้ สถานที่นั้นเห็นได้ชัดว่าหนิงหนิงซ่อนเอาไว้แล้ว

เธอทำเมื่อไหร่กัน ทั้งที่เธอไม่ได้ออกไปจากวิลล่าเลยสักก้าวเดียว

และในช่วงเวลาสั้น ๆ แบบนี้ เธอทั้งหาคนเจอ และวางกับดักเสร็จแล้ว

เธอถึงกับเปิดไลฟ์สดเพื่อล่อเหยื่อเข้ามาติดกับโดยเฉพาะ

เธอทำได้ยังไงกันแน่

จี๋ซังชิงตระหนักได้ในทันทีว่า ความแข็งแกร่งของหนิงหนิงอาจเกินกว่าที่เขาจินตนาการไว้

เขามองใบหน้าด้านข้างของเจียงเอี้ยนจือในหน้าจอ

ส่วนเจียงเอี้ยนจือโกรธจนมือสั่น แม้แต่ความตายก็ไม่ใช่การหลุดพ้น ตายไปก็เหมือนตกนรกอีกขุม

ทำไมแม้แต่ตายแล้วก็ยังไม่ปล่อยเขาไปอีก!

ถ้าเป็นแค่ตัวเขาคนเดียว ตายก็ไม่เป็นไร แต่เขาไม่อยากให้คนอื่นต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วย

เจียงเอี้ยนจือพูดว่า “ถึงฉันจะตาย ก็จะกลายเป็นวิญญาณอาฆาต”

เจียงเส่าได้ฟังแล้วพูดว่า “จริงด้วย”

บนใบหน้าไม่มีแววหวาดกลัวแม้แต่น้อย

เจียงเอี้ยนจือสูดหายใจลึก กัดฟันพูดว่า “บอกจี๋ซังชิงด้วย ต่อให้กลายเป็นผี ฉันก็ไม่ปล่อยเขาไปง่าย ๆ!”

แกร๊ก!

จี๋ซังชิงมองเห็นทุกอย่างดำมืด ราวกับท้องฟ้าถล่มแผ่นดินแยก

ผู้จัดการวางโทรศัพท์ในมือลง

ทุกอย่างสายเกินไปแล้ว

[???]

[???]

เครื่องหมายคำถามปรากฏขึ้นบนหน้าจอทันที

[จี๋ซังชิง? ฉันได้ยินผิดไปหรือเปล่า?]

[ไม่ผิดหรอก เป็นจี๋ซังชิงจริง ๆ…]

[คนที่ทำให้ขาของเจียงเอี้ยนจือหักเป็นจี๋ซังชิงจริง ๆ เหรอ?]

[ไม่นะ ฉันถึงกับทำอะไรไม่ถูกเลย]

[หา???]

[ไม่น่าเป็นไปได้นะ จี๋ซังชิงเป็นคนอ่อนโยนขนาดนั้น จะทำเรื่องแบบนี้ได้ยังไง?]

…

หลายคนรู้สึกไม่อยากเชื่อ

แต่เจียงเส่าไม่ได้ให้โอกาสพวกเขาคิดต่อ “ได้ ฉันจะบอกพี่ซังชิงให้”

พี่ซังชิง เป็นการเรียกที่แสดงถึงความสนิทสนม

แสดงให้เห็นว่า เขามีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งกับจี๋ซังชิง

แม้แต่แฟนคลับของจี๋ซังชิงก็ไม่สามารถหลอกตัวเองต่อไปได้อีก

[พี่ซังชิง…]

[แสดงว่าพวกเขาคงจะติดต่อกันบ่อย ๆ]

[เป็นไปไม่ได้หรอก จี๋ซังชิงแบบนั้นน่ะ ดูยังไงก็ไม่น่าจะเป็นคนที่จะทำอะไรแบบนี้ได้]

[ภาพลักษณ์ของดาราน่ะ แค่ดูผ่าน ๆ ก็พอ ทำไมนายถึงเชื่อจริงจังขนาดนั้นล่ะ?]

ผู้ชมทั้งหมดต่างงงงวยกันไปตาม ๆ กัน

[แม่ง! จี๋ซังชิงคงจะรู้สึกสะใจมากที่เห็นหนิงเหนียนโดนด่าเพราะเรื่องของเจียงเอี้ยนจือสินะ]

[ฉันไม่เข้าใจ ในเมื่อทุกอย่างเป็นฝีมือของจี๋ซังชิง แล้วทำไมเขาถึงช่วยหนิงเหนียนล่ะ?]

[หรือว่าเป็นไปได้ว่า เขาคิดว่ามีดจะไม่ย้อนกลับมาแทงเขาเอง]

[ก็ไม่แปลกที่จะเป็นแบบนั้น]

[ใครจะไปรู้ว่าเขาคิดยังไง ก็เหมือนที่พวกเธอไม่รู้นั่นแหละ ภายนอกดูอ่อนโยน แต่จิตใจข้างในเน่าเฟะไปหมดแล้ว]

[ตอนนี้สิ่งที่แน่นอนก็คือ เขาไม่ได้จริงใจที่จะช่วยหนิงเหนียนแน่ ๆ]

[ทำลายเจียงเอี้ยนจือคนหนึ่งไปแล้ว ยังจะทำลายหนิงเหนียนอีก นี่มันมือสังหารระดับท็อป เขาเป็นบ้าอะไร]

…

เจียงเส่าไม่รู้เลยว่า ตอนนี้ทุกการกระทำของเขาถูกผู้ชมมองเห็นหมดแล้ว

เขามีความสุขมาก มีความสุขที่เจียงเอี้ยนจือใกล้จะตายแล้ว

เขาเกลียดเจียงเอี้ยนจือมากและแค้นเขามาก

ถ้าไม่ใช่เพราะเขา ตัวเองคงเดบิวต์ไปนานแล้ว

ไม่แน่ว่าตอนนี้อาจจะเป็นไอดอลอันดับหนึ่ง ที่ทำเงินได้มากมายแล้วก็ได้

เพราะตอนนั้นเขาแค่ปรากฏตัวเพียงไม่กี่วินาที ก็มีคนชอบเขามากขนาดนั้นแล้ว

ถ้าเขาได้เดบิวต์ จะดังขนาดไหน

ทั้งหมดเป็นเพราะเจียงเอี้ยนจือ เจียงเอี้ยนจือทำลายอนาคตของเขา

เจียงเส่าเกลียดชังเจียงเอี้ยนจือ

เพราะอายุยังน้อย เขาจึงไม่รู้ว่า ความชื่นชอบที่แฟน ๆ มีให้เขานั้น ที่จริงแล้วมาจากการที่เขาเป็นน้องชายของเจียงเอี้ยนจือ

เจียงเอี้ยนจือกำลังจะตาย เขารู้สึกสะใจ

“พี่ กับข้าวบนโต๊ะ กินให้หมดก่อนจะไปเถอะ ถ้าไม่กินตอนนี้ ไม่ใช่แค่ชาตินี้ที่ไม่มีโอกาสได้กินอีก แม้แต่ชาติหน้าก็คงไม่มีโอกาสเหมือนกัน”

เจียงเอี้ยนจือไม่เข้าใจความหมายในคำพูดของเขาในทันที จึงมองตรงไปที่เขา

[หมายความว่าไง?]

[หมายความว่า พวกเขาเตรียมจะทำให้วิญญาณของเจียงเอี้ยนจือสลายหายไปจนไม่เหลือซากไง]

[ชีวิตของเขาถูกทำลายไปแล้ว แล้วยังไม่ให้โอกาสเขาได้เกิดใหม่อีกเหรอ?]

[จี๋ซังชิงใช้ความสามารถของตัวเอง ตีความคำว่า ‘ถอนรากถอนโคน’ ใหม่]

[ช่างเลวร้ายจริง ๆ เลวร้ายมากเกินไปแล้ว แม้แต่คำว่าเลวร้ายก็ยังไม่สามารถอธิบายความเลวร้ายนี้ได้]

[ไม่ไหวแล้ว ฉันดูต่อไม่ได้แล้ว โรคหัวใจของฉันกำเริบขึ้นมาเพราะความโมโห]

[อาาาหนิงหนิงขอร้องละ เพื่อสุขภาพกายและใจของทุกคน ช่วยลงมือทีเถอะ]

…

หนิงเหนียนมองไปที่หนิงหนิง ส่วนหนิงหนิงยังคงจ้องมองที่หน้าจอ ในการถ่ายทอดสด เจียงเอี้ยนจือก็เพิ่งตระหนักได้เสียที

“พวกคุณ พวกคุณทำแบบนี้ได้ยังไง!”

ชาตินี้เขาก็เป็นแบบนี้แล้ว ชาติหน้าก็จะไม่ให้โอกาสเขาอีกหรือไง

เจียงเส่าพูดอย่างทำนองว่าสมน้ำหน้า “สมควรแล้ว ใครใช้ให้นายไม่ยอมให้พี่ซังชิงเข้าร่วมวงล่ะ”

เขาไม่สามารถเดบิวต์ได้ เขาก็ทำอะไรไม่ได้

แต่จี๋ซังชิงมีวิธี

จี๋ซังชิงแก้แค้นให้เขาได้สาสมใจจริง ๆ

[ไม่จริงใช่ไหม? เพราะเหตุผลแค่นี้ จี๋ซังชิงถึงกับทำให้ขาของคนอื่นหักเลยเหรอ เจ๋งจริง ๆ]

[แสดงว่าคนที่โผล่มาจากที่ไหนก็ไม่รู้คนนั้น คือจี๋ซังชิงนี่เอง]

[ไม่สามารถขึ้นเป็นซุปเปอร์สตาร์อันดับต้น ๆ ได้ก็เลยต้องฆ่าซุปเปอร์สตาร์คนอื่นสินะ]

[จี๋ซังชิงมีพื้นเพอะไรกันล่ะ จะฆ่าใครก็ฆ่าได้ตามใจชอบเลยเหรอ เก่งขนาดนั้นเลย?]

[จำได้ว่าเขาเป็นเด็กกำพร้านี่?]

[เป็นไปไม่ได้หรอก เด็กกำพร้าคนหนึ่งจะสามารถทำให้สตาร์ไลท์ต้องยอมทำตามได้เลยเหรอ?]

…

เมื่อเห็นสีหน้าสะใจของเจียงเส่า เจียงเอี้ยนจือรู้สึกไม่ยอมรับเลยสักนิด เขาเคยคิดว่าตัวเองยอมรับชะตากรรมแล้ว แต่ที่จริงมันไม่ใช่

เขาไม่อยากตาย

อย่างน้อยที่สุด ก่อนที่จี๋ซังชิงจะล้มลง เขาก็ไม่อยากตาย

เจียงเส่าชี้ไปที่มีด “ลงมือสิ”

เจียงเอี้ยนจือไม่ขยับตัว เจียงเส่าเริ่มหงุดหงิด จึงเร่งเขา “เร็วหน่อยสิ”

เจียงเอี้ยนจือมองเขาแวบหนึ่ง แล้วค่อย ๆ หยิบมีดขึ้นมา

ทันใดนั้น เขาก็ถือมีดพุ่งแทงเข้าใส่เจียงเส่า