ถูกขับออกจากตระกูลแล้วอย่างไร ข้าคือแม่มด - บทที่ 377 เขียนพินัยกรรม

บทที่ 377 เขียนพินัยกรรม

[หยุดทะเลาะกันได้แล้ว นั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญ ประเด็นสำคัญคือกำลังจะมีการฆาตกรรม รีบแจ้งตำรวจเถอะ!]

เมื่อได้รับการเตือนจากข้อความนี้ ทุกคนถึงได้สติกลับมา พวกเขากำลังเป็นพยานในคดีฆาตกรรมอยู่นี่นา

[โทรแจ้งสถานีตำรวจท้องที่ไปแล้ว!]

[ทำไมหนิงหนิงถึงได้แต่มองเฉย ๆ ล่ะ เธอสามารถติดต่อเจียงเอี้ยนจือได้ แน่นอนว่าต้องช่วยได้สิ]

ผู้ชมแทบจะตายอยู่แล้วด้วยความกังวล แต่หนิงหนิงยังคงไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ เธอมองหน้าจอด้วยความเย็นชา

เจียงเส่าเร่งเร้า “พี่ รีบเลือกเถอะ”

เจียงเอี้ยนจือยิ้มอย่างอ่อนโยน แต่ผู้ชมกลับรู้สึกขนลุก

ครู่หนึ่งผ่านไปเขาพูดว่า “กรีดข้อมือ”

เจียงเส่าแปลกใจเล็กน้อย “ทำไมถึงเลือกแบบนั้นล่ะ มันเจ็บนะ”

เขาคิดสักครู่แล้วเสนอว่า “เอายานอนหลับไหม จะได้จากไปอย่างสบายหน่อย”

เจียงเอี้ยนจือหัวเราะเยาะ “ไม่ต้องหรอก”

กำลังจะตายอยู่แล้ว จะสบายได้ยังไง

ไม่ว่าจะเป็นวิธีฆ่าตัวตายแบบไหนก็ล้วนทรมานทั้งนั้น

เจียงเส่า “งั้นก็ได้”

เขามองไปที่หยูลี่ หยูลี่ก้มหน้าลงแล้วหยิบมีดปอกผลไม้ออกมาจากกระเป๋า

เธอใช้กระดาษห่อมันอย่างระมัดระวังแล้ววางลงบนโต๊ะ

[โคตรแย่! เตรียมมีดมาพร้อมแล้วด้วย!]

[อย่าบอกนะว่า ในถุงนั่นมีแต่อุปกรณ์ที่เตรียมไว้ฆ่าตัวตาย]

[ช่างชั่วร้าย! ช่างชั่วร้าย!]

[โมโหจนจะตาย นี่มันไม่มีกฎหมายบ้านเมืองแล้วหรือไง!]

คนดูต่างพากันโกรธแค้น

[ตำรวจล่ะ ยังหาที่นั่นไม่เจออีกเหรอ!]

[หนิงหนิงเธอนั่งดูอยู่ได้ยังไงกัน!]

…

เจียงเอี้ยนจือมองดูมีดบนโต๊ะ แล้วก็เข้าใจทุกอย่าง

ดูเหมือนว่าพวกเขาตัดสินใจแน่วแน่แล้วที่จะให้เขาตาย

เจียงเส่าผลักมีดเข้าไป

“เชิญ”

แต่เมื่อเจียงเอี้ยนจือยื่นมือไปจะหยิบมีด เขาก็ผลักมือของอีกฝ่ายออก

“เดี๋ยวก่อน”

หยูลี่ล้วงสมุดเล่มหนึ่งกับปากกาหนึ่งด้ามออกมาจากกระเป๋า

เจียงเอี้ยนจือจำสมุดเล่มนั้นได้ มันคือสมุดที่เขาชอบพกติดตัวเป็นประจำตอนที่ยังเรียนแต่งเพลงอยู่ที่สตาร์ไลท์

ทุกครั้งที่มีไอเดียอะไรขึ้นมา เขาจะรีบหยิบสมุดออกมาจดบันทึกทันที

เจียงเส่ายื่นสมุดให้

เมื่อมองดูสมุดที่คุ้นเคยตรงหน้า เจียงเอี้ยนจือรู้สึกสับสนปนเปไปหมด ตอนนั้นเขายังเต็มไปด้วยความหวัง แผนการสำหรับอนาคตของเขาก็ชัดเจนแจ่มแจ้ง

เขาต้องการที่จะเป็นนักร้องนักแต่งเพลงที่มีความสามารถ เขาอยากจะออกอัลบั้ม อยากจะจัดคอนเสิร์ต

ตอนนี้ สมุดโน้ตก็ยังเป็นสมุดโน้ตเล่มเดิม แต่เขากลับไม่มีอนาคตอีกต่อไปแล้ว

เขากำลังจะตายในเร็ว ๆ นี้

ทั้งสามคนนี้ ชัดเจนว่าไม่ได้ให้ทางเลือกอื่นกับเขาเลย

วันนี้ เขาจะต้องตายอย่างแน่นอน

เจียงเอี้ยนจือ “ทำอะไร จะเยาะเย้ยฉันเหรอ?”

เจียงเส่าทำท่าน้อยเนื้อต่ำใจ “พี่พูดอะไรอย่างนั้น ผมเป็นคนไม่ดีขนาดนั้นเลยเหรอ?”

[ขออ้วก!]

[ไปตายซะ! ถ้านายไม่ใช่คนเลว ก็ไม่มีคนเลวบนโลกนี้แล้ว!]

[นี่จะให้ทำอะไรน่ะ? เขียนพินัยกรรมเหรอ?]

และความเห็นในคอมเมนต์ก็ทายถูกจริง ๆ วินาทีถัดมา เจียงเส่าก็พูดขึ้นว่า “พี่ครับ ถ้าพี่จะจากไป ก็ต้องทิ้งอะไรไว้ให้พวกเราระลึกถึงบ้างสิ เขียนพินัยกรรมไว้สักฉบับดีไหม”

เจียงเอี้ยนจือ “พวกนายต้องการอะไรกันแน่?”

คนทั้งสามที่อยู่ข้าง ๆ สบตากัน

เจียงเส่าพูดว่า “ก็แค่มีเรื่องอยากให้พี่ช่วยหน่อยน่ะ”

เมื่อได้ยินเขาเรียกพี่ ๆ เจียงเอี้ยนจือรู้สึกขยะแขยง

เขาเอ่ยอย่างเยาะเย้ย “คนไร้ค่าอย่างฉัน จะช่วยอะไรนายได้?”

เจียงเส่าพูดว่า “เพราะพี่เป็นคนพิการ ถึงได้ช่วยได้นี่แหละ”

เขาเอามือเท้าคาง ยิ้มกว้างอย่างร่าเริง

“รบกวนพี่ช่วยเขียนไว้ในจดหมายลาตายด้วยว่า ขาของพี่หักเพราะโดนหนิงเหนียนชน”

ผู้ชมที่หน้าจอต่างสูดหายใจเฮือก

[โอ้โห นี่มันการใส่ร้ายนี่!]

[โอ้โห เล่นเก่งจริง ๆ ไม่แปลกใจเลยที่พยายามจะบีบให้เจียงเอี้ยนจือตาย]

[นั่นก็หมายความว่า เรื่องที่เจียงเอี้ยนจือออกจากทีมไม่เกี่ยวกับหนิงเหนียน แต่มีคนอื่นอยู่เบื้องหลังใช่ไหม?]

[ก็บอกพวกคุณไปตั้งนานแล้วไง ถ้าหนิงเหนียนมีความสามารถขนาดนั้น เขาจะยอมให้เมิ่งจินรังแกเหรอ?]

[ไม่รู้ทำไมบางคนถึงคิดไม่ตก น่าหงุดหงิดจริง ๆ]

[แล้วคุณรู้ได้ยังไงว่า คนที่อยู่เบื้องหลังนั้น จะต้องเป็นมนุษย์แน่ ๆ ล่ะ?]

[บีบให้เจียงเอี้ยนจือฆ่าตัวตายเพื่อกำจัดหลักฐาน พร้อมทั้งปลอมจดหมายลาตายที่เจียงเอี้ยนจือทิ้งไว้ แล้วก็จัดการหนิงเหนียน เป็นแผนร้ายที่แยบยลจริง ๆ]

[น่ารังเกียจชะมัด ช่างโหดร้ายจริง ๆ อย่าให้รู้นะว่าใครเป็นคนทำ]

[ใครกันนะที่โหดร้ายขนาดนี้?]

[ถ้าอยากรู้ว่าใครพยายามใส่ร้ายหนิงเหนียน ลองคิดดูว่าใครมีปัญหาขัดแย้งกับหนิงเหนียนมากที่สุด]

[พูดอีกแบบก็คือ ถ้าหนิงเหนียนล่มจม ใครจะได้ประโยชน์มากที่สุด]

[ฉันมีชื่อหนึ่งในหัวตอนนี้ แต่ไม่กล้าพูดออกมา]

[ฉันก็เหมือนกัน…]

[พวกคุณเป็นบ้าอะไรกันเนี่ย จี๋ซังชิงยังนอนอยู่ในโรงพยาบาลเลยนะ แล้วพวกคุณยังจะมาใส่ร้ายป้ายสีเขาอีก ไม่มีจิตสำนึกกันเลยหรือไง?]

[คิดดูสิว่า จี๋ซังชิงบาดเจ็บเพราะใคร ฉันโมโหจนแทบจะตายอยู่แล้ว ทั้งแฟนคลับและตัวศิลปินเองก็เนรคุณเหมือนกันหมด]

[ถึงแม้การถอนตัวออกจากวงของเจียงเอี้ยนจือจะไม่เกี่ยวกับหนิงเหนียน แต่การที่จี๋ซังชิงช่วยชีวิตหนิงเหนียนไว้มันก็เป็นความจริงไม่ใช่เหรอ? แฟนคลับของหนิงเหนียนจะใจดีกับจี๋ซังชิงบ้างไม่ได้เหรอ? พวกคุณด่าเขามามากพอแล้วไม่ใช่หรือไง?]

[ฉันยังไม่ได้พูดถึงใครเลย แต่คุณก็เอาตัวเข้าไปแทนเอง คุณก็รู้ดีใช่ไหมว่าความขัดแย้งระหว่างจี๋ซังชิงกับหนิงเหนียนมันใหญ่โตแค่ไหน? คุณเชื่อจริง ๆ เหรอว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาจะดีได้?]

[ฉันว่าเรื่องที่สนามบินมันก็ดูน่าสงสัยอยู่แล้วนะ]

[ก็มีทีมงานของซูเปอร์สตาร์ดวงใหม่มาเปิดเผยแล้วไง ว่าที่จริงได้ตัวแขกรับเชิญมาแล้ว แต่เมื่อคืนก่อน ทางสตาร์ไลท์ดันอยากจะเปลี่ยนคน แล้วตามที่ฉันรู้มา ข่าวที่ i.z.t จะไปร่วมรายการซูเปอร์สตาร์ดวงใหม่ก็แพร่สะพัดในกลุ่มแชทตั้งแต่ตอนกลางวันแล้ว ช่วงเวลามันก็ดูแปลก ๆ นะ?]

[ใช่ไหมล่ะ เหมือนตั้งใจปล่อยข่าวให้แฟนคลับได้ยิน จะได้ไปรอรับที่สนามบินล่วงหน้า]

[ใครจะรู้ล่ะว่าเป็นทีมงานจริง ๆ หรือเปล่า? พวกคุณยอมเชื่อข่าวที่คนมาแฉ ดีกว่าจะเชื่อสิ่งที่เห็นกับตาตัวเองใช่ไหม?]

[ยังไงซะ ฉันก็รบกวนคุณอย่าได้ป้ายสีใส่ร้ายจี๋ซังชิงเลย]

…

หลังจากถูกขังมาเป็นเวลานาน ความคิดของเจียงเอี้ยนจือก็เริ่มช้าลง

เขาใช้เวลาครู่ใหญ่กว่าจะนึกออกว่าชื่อที่คุ้น ๆ นี้คือใคร

เขาเคยได้ยินไป๋ฮวนพูดถึงชื่อนี้มาก่อน เขาคือคนที่ถูกจี๋ซังชิงลากมาเป็นเกราะกำบัง เป็นคนโชคร้ายที่น่าสงสารมาก

เขามีพี่สาวที่เป็นแม่มดที่เก่งกาจมาก เธอสามารถทำให้ความปรารถนาของผู้อื่นเป็นจริงได้

ความปรารถนาสินะ

เจียงเอี้ยนจือคิดว่า นี่คงเป็นเรื่องที่ไป๋ฮวนแต่งขึ้นมาหลอกเขา

ที่แท้ หนิงเหนียนคนนี้ก็มีตัวตนจริง ๆ ไม่แปลกเลยที่พวกเขาจะรีบร้อนอยากฆ่าเขาขนาดนี้

การให้เขาเขียนพินัยกรรมเนี่ย มันเป็นแผนที่เชยสุด ๆ

คาดว่าหนิงเหนียนคนนี้ คงไม่ใช่คนที่จะรับมือได้ง่าย ๆ

ในส่วนลึกของจิตใจ ความหวังได้ผุดขึ้นมาอย่างเลือนราง

เจียงเอี้ยนจือถึงได้ตระหนักว่า ที่แท้ตัวเองก็ยังไม่ยอมแพ้

“ฉันไม่เขียน ต่อให้นายฆ่าฉัน ฉันก็จะไม่เขียน…”

เจียงเอี้ยนจือปฏิเสธ

ราวกับคาดเดาได้ว่าเขาจะปฏิเสธ เจียงเส่าจึงไม่โกรธ

เขาพูดอย่างไม่ใส่ใจว่า “ไม่เป็นไร ตอนที่นายยังมีชีวิตอยู่ ไม่เขียนก็ไม่เป็นไร รอให้นายตายไปก่อน ที่นี่ฉันมีร้อยวิธีที่จะทำให้นายเขียน”

เจียงเอี้ยนจืออึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกขึ้นได้

จี๋ซังชิงเป็นลูกนอกสมรสของตระกูลจี๋ ความสามารถที่เขาถนัดที่สุดคือการจัดการกับวิญญาณ

เจียงเอี้ยนจือกัดฟันพูด “นายช่างไร้ยางอายจริง ๆ”

เจียงเส่า “ขอบคุณที่ชม”

ผู้ชมใช้เวลาครู่ใหญ่กว่าจะเข้าใจความหมายของคำพูดเจียงเส่า

[แม่ง นี่มันหมายความว่าจะไม่ปล่อยให้เขารอดแม้จะตายไปแล้วสินะ]

[น่ารังเกียจจริง ๆ จะมีคนที่น่ารังเกียจขนาดนี้ได้ยังไงกัน]

[หนิงหนิง! ทำไมเธอถึงนั่งนิ่งอยู่ได้ล่ะ ฉันโมโหจนแทบบ้าแล้วนะ!]