ถูกขับออกจากตระกูลแล้วอย่างไร ข้าคือแม่มด - บทที่ 376 พิการ

บทที่ 376 พิการ

จี๋ซังชิง “รีบหาคนไปหยุดเขาเร็วเข้า”

ผู้จัดการรีบโทรศัพท์ตามคน

จี๋ซังชิงเข้าใจแล้วว่า สายที่หนิงหนิงโทรมาก่อนหน้านี้ เป็นการจงใจเพื่อให้เขาลดความระแวดระวังลง

เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่า ตอนนี้เธอเรียนรู้ที่จะปรับเปลี่ยนกลยุทธ์แล้ว

เขาฟังผู้จัดการโทรศัพท์ติดต่อคนให้รีบไปที่นั่น

จี๋ซังชิงไม่รู้สึกผ่อนคลายแม้แต่น้อย เขากระวนกระวายจนแผลเริ่มเจ็บปวด เหงื่อท่วมศีรษะ

เขาจ้องมองหนิงหนิงในจอด้วยสายตาแค้นเคือง ราวกับจะเจาะทะลุตัวเธอ

ภาพในการไลฟ์สดหยุดนิ่งราวกับถูกหยุดเอาไว้

ทั้งสามคนฝั่งตรงข้ามไม่พูดอะไร พร้อมใจกันมองเจียงเอี้ยนจือรอดูการกระทำของเขา

เจียงเอี้ยนจือค่อย ๆ หยิบตะเกียบขึ้นมา แล้วยกชามขึ้น

ผู้ชมกลั้นหายใจ รู้สึกตึงเครียดอย่างบอกไม่ถูก

และแล้วในวินาทีถัดมา เจียงเอี้ยนจือก็ยกชามขึ้นแล้วขว้างลงกับพื้นอย่างแรง

ชามแตกกระจายเป็นเสี่ยง ๆ ทันที อาหารที่กระเด็นเปื้อนชายกระโปรงของหยูลี่ เธอกรีดร้องพลางหลบถอยออกไป

เจียงเอี้ยนจือมองเธอนิ่ง ๆ พร้อมรอยยิ้มเยาะ

หยูลี่ทำอะไรไม่ถูก รีบปัดเมล็ดข้าวที่ติดอยู่ตามขอบกระโปรง

[พระเจ้า ตกใจหมดเลย เจียงเอี้ยนจือเป็นอะไรไปเนี่ย ทำไมจู่ ๆ ถึงทำแบบนี้]

[นี่เจียงเอี้ยนจือคงไม่ได้มีปัญหาทางประสาทจริง ๆ หรอกนะ]

[แน่นอนสิ น่าสงสารจริง ๆ ครอบครัวที่แสนดีต้องพังทลายลงแบบนี้]

[ฉันว่าเขาแค่ไม่สบายใจ เลยระบายอารมณ์ใส่ครอบครัวน่ะ]

[ก็มีแต่ครอบครัวนี่แหละที่จะทนนิสัยแย่ ๆ ของเขาได้]

เจียงเส่าทำหน้าบึ้ง

“พี่ครับ แม่เจตนาดีตักอาหารให้ พี่ไม่กินก็เรื่องของพี่ แต่ไม่น่าทำกับแม่แบบนี้นะ”

เจียงเอี้ยนจือมองดูใบหน้าที่กำลังตำหนิเขาอยู่นั้น แทบจะหลงเชื่อว่าเขาเป็นลูกชายที่กตัญญูจริง ๆ ส่วนเขากำลังเป็นคนที่งอแงไร้เหตุผล

ถ้าคนคนนี้ได้เข้าวงการบันเทิง คงจะเป็นนักแสดงที่เก่งคนหนึ่งเลยทีเดียว

[โอ้โห น้องชายช่างเข้าใจจริง ๆ สมแล้วที่เป็นน้องชายที่น่ารักคนเดิม]

[ใช่แล้ว แต่งตัวแบบนี้ มันดูเหมือนวัยรุ่นกบฏจริง ๆ ตอนแรกฉันถึงจำไม่ได้ด้วยซ้ำ]

[ตอนนั้นฉันยังหวังว่าน้องชายจะได้เดบิวท์เลย แต่ตอนนี้คงเป็นไปไม่ได้แล้ว]

[ฉันก็ชอบเหมือนกัน น้องชายก็เยี่ยมไปอีกแบบนะ!]

…

ไป๋ฮวนทนดูต่อไปไม่ไหวแล้ว เจียงเอี้ยนจือในตอนนี้ไม่เหมือนกับที่พวกเขาจินตนาการเอาไว้

พวกเขาสามารถทิ้งเขาได้ทันที แล้วหันไปชื่นชมคนอื่นแทน

คาดว่านอกจากพวกที่เป็นกองเชียร์จริง ๆ แล้ว ตอนนี้พวกเขาคงไม่อยากจะด่าหนิงเหนียนอีกต่อไป

ในคอมเมนต์ที่ไหลมาต่างพากันชื่นชมเจียงเส่า

ทางด้านนี้ เจียงเส่ายังคงพูดต่อไป

เขามองไปที่เจียงเอี้ยนจือขณะที่เจียงเอี้ยนจือยังคงไม่พูดอะไรสักคำ

เจียงเส่ายิ้มเล็กน้อย แล้วเปลี่ยนน้ำเสียงพูด “ถ้าไม่กินมื้อนี้ ต่อไปก็จะไม่มีโอกาสได้กินอีกแล้วนะ”

ข้อความชมเชยที่เต็มหน้าจอพากันชะงักงันไปชั่วขณะ

[???]

[เขาพูดว่าอะไรนะ? ต่อไปจะไม่มีโอกาสได้กินอีก? หมายความว่ายังไง?]

[ทำไมฟังดูเหมือนเป็นการข่มขู่ยังไงก็ไม่รู้?]

เจียงเอี้ยนจือพูดขึ้นในที่สุด “ฉันกลัวว่าถ้ากินตอนนี้ จะไม่มีโอกาสได้กินอีกแล้ว”

เจียงเส่าเลิกคิ้วขึ้น “วางใจได้ ในอาหารไม่มียาพิษหรอก”

เจียงเอี้ยนจือ “ที่แท้นี่ก็คงเป็นอาหารมื้อสุดท้ายก่อนประหารสินะ”

เจียงเส่าพยักหน้า “น่าเสียดาย ถึงจะเป็นอาหารมื้อสุดท้ายก่อนประหาร นายก็ไม่มีโอกาสได้กินมันแล้วละ”

ผู้ชมทั้งหมดงงงวย

[อะไรเนี่ย]

[หมายความว่ายังไง อาหารมื้อสุดท้ายก่อนประหารเหรอ?]

เจียงเอี้ยนจือมองดูคนทั้งสามที่นั่งอย่างสำรวมอยู่ตรงหน้า แต่งตัวดูเป็นทางการกันทั้งนั้น ที่แท้ก็มาเพื่อส่งเขาไปสู่สุคติสินะ

ไม่นึกว่าเขาจะมีหน้ามีตาถึงขนาดนี้

แต่เขาก็คาดการณ์ไว้แล้วว่าวันนี้ต้องมาถึง จึงไม่ได้รู้สึกตกใจอะไรมากนัก

เจียงเอี้ยนจือ “พวกคุณจะฆ่าฉันเหรอ?”

เจียงเส่าไม่ได้ตอบว่าใช่หรือไม่ใช่ เขาเพียงแต่พูดว่า “ถ้าจะโทษใคร ก็โทษตัวเองเถอะ ที่ไปสร้างศัตรูกับคนที่ไม่ควรสร้าง ถ้านายยังมีชีวิตอยู่ มันก็จะเป็นภัยคุกคามตลอดไป”

ผู้ชมทั้งหลายในที่สุดก็รู้สึกตัว

นี่มันไม่ใช่งานรวมญาติสักหน่อย แต่เป็นหนังสยองขวัญชัด ๆ!

[กรี๊ด! ช่วยด้วย นี่มันจะฆ่าคนจริง ๆ หรือแค่แสดงละครกันแน่?]

[ใช่แล้ว น่ากลัวมากเลย!]

หนิงหนิงตอบ “นี่ไม่ใช่ละคร นี่คือความจริง”

นั่นก็คือบทสนทนาระหว่างเจียงเส่าและเจียงเอี้ยนจือ ทั้งหมดเป็นเรื่องจริง

[ใครบอกว่าเจียงเอี้ยนจือมีความสัมพันธ์ที่ดีกับคนในครอบครัว? ดีถึงขนาดที่คนในครอบครัวอยากฆ่าเขาเลยเหรอ?]

[ตอนนี้พวกเรากำลังแอบดูสถานที่เกิดเหตุฆาตกรรมในอนาคตอยู่เหรอ?]

[ช่วยด้วย! หนิงหนิงจะแค่นั่งดูเฉย ๆ เหรอ?]

[ได้ยินว่าเจียงเอี้ยนจือไปทำให้คนที่ไม่ควรทำให้โกรธโกรธเข้า แล้วคนคนนั้นคือใครกัน?]

[คนคนนั้นเป็นคนที่อยากฆ่าเจียงเอี้ยนจือหรือเปล่า?”

[คงเป็นหนิงเหนียนมั้ง ถึงยังไงเจียงเอี้ยนจือก็ออกจากวงเพราะหนิงเหนียนมาแทนที่นี่นา]

[คุณเป็นบ้าหรือไง? พูดอะไรไม่คิดก่อนเลยเหรอ? ถ้าเป็นฝีมือของหนิงเหนียน หนิงหนิงจะยังมานั่งไลฟ์ให้พวกคุณดูอยู่ตรงนี้ได้ยังไง?]

[ทำไมจะไม่ได้ล่ะ หนิงหนิงไม่ได้บอกหรอกเหรอว่า นอกจากการกระทำผิดกฎหมาย เรื่องอื่น ๆ เธอจะปกป้องหนิงเหนียนแต่เรื่องนี้หนิงเหนียนทำผิดกฎหมายจริง ๆ นะ]

[ฉันทนคนที่มีความคิดแบบนี้ไม่ไหวแล้วจริง ๆ เกลียดหนิงเหนียนจนผิดปกติไปแล้ว พวกคุณคิดว่าหนิงเหนียนจะมีความสามารถขนาดนั้นเชียวเหรอ?]

[เลิกทะเลาะกันได้แล้ว! ต้องช่วยคนก่อนนะ!]

[ตอนนี้ไม่ต้องสนใจว่าเป็นฝีมือหนิงเหนียนหรือเปล่า หนิงหนิงรีบช่วยคนเถอะ]

…

ไม่ว่าคอมเมนต์จะรัวเข้ามามากแค่ไหน หนิงหนิงก็ยังคงนิ่งเฉย จนทำให้ผู้ชมแทบใจจะขาด

เจียงเส่าเคาะนิ้วลงบนโต๊ะเบา ๆ พลางเอ่ยว่า “ผมก็ไม่ใช่คนอกตัญญู ที่ครอบครัวของเราได้ใช้ชีวิตที่ดีขึ้นก็เพราะพี่ทั้งนั้น งั้นแบบนี้ไหม พี่เลือกวิธีตายที่ตัวเองชอบเถอะ”

นี่มันเป็นการบีบบังคับให้เจียงเอี้ยนจือฆ่าตัวตาย

[พระเจ้า! นี่มันคำพูดที่มนุษย์จะพูดออกมาได้เหรอ?]

[เขากำลังบีบให้เจียงเอี้ยนจือไปตายนะ!]

[ปีศาจ! มันคือปีศาจที่มีชีวิต!]

…

วาเซียที่นอนคว่ำอยู่บนโต๊ะเอียงคอมองเจียงเส่ามองอย่างพินิจ

แม้แต่ปีศาจยังไม่ฆ่าคนในครอบครัวเลย

ฮึ่ม เขาไม่คู่ควรจะเป็นปีศาจด้วยซ้ำ

ผู้ชมรู้สึกหวาดกลัวและร้อนใจ แต่เจียงเอี้ยนจือกลับไม่แสดงความกลัวใด ๆ เขาพูดอย่างใจเย็นว่า “การฆ่าคนเป็นเรื่องผิดกฎหมาย”

เจียงเส่าพูดราวกับได้ยินเรื่องตลก “ผิดกฎหมายงั้นเหรอ?”

“ตอนที่นายถูกชนจนขาหัก กลายเป็นคนพิการ มันก็ผิดกฎหมายเหมือนกัน แต่คนที่ทำก็ยังใช้ชีวิตอย่างสุขสบายไม่ใช่เหรอ”

[อะไรนะ? ขาหัก!]

[เรื่องนี้มันเกิดอะไรขึ้นอีกล่ะ?]

นับตั้งแต่เชื่อมต่อสำเร็จ ผู้ชมก็ไม่หยุดพูดกันเลย

คำว่า ‘พิการ’ ไม่ว่าจะเมื่อไหร่หรือที่ไหน มันก็ยังคงทิ่มแทงหัวใจของเจียงเอี้ยนจือเสมอ

เขามองขาทั้งสองข้างที่ไร้ความรู้สึกของตัวเองอย่างไม่รู้ตัว

ผู้ชมที่หน้าจอเพิ่งสังเกตเห็นว่า เก้าอี้ที่เจียงเอี้ยนจือนั่งอยู่ดูแตกต่างจากคนอื่น

เมื่อมองอย่างละเอียด ปรากฏว่าเป็นรถเข็น

[เจียงเอี้ยนจือนั่งอยู่บนรถเข็น!]

[พระเจ้า! ขาเจียงเอี้ยนจือหักจริงเหรอเนี่ย?!]

[ไม่จริงใช่ไหม ฉันงงไปหมดแล้ว]

[ตอนนี้ฉันถึงรู้สักทีว่าทำไมเจียงเอี้ยนจือถึงได้ออกจากวง]

[น่าจะเป็นเพราะแบบนี้ บริษัทถึงไม่กล้าพูดอะไรสินะ]

[ทำไมตอนนั้นไม่มีข่าวคราวอะไรเลยนะ ทำไมถึงปิดเงียบได้ขนาดนี้?]

[โหดมาก ไม่อยากให้คนอื่นได้เดบิวต์ก็เลยทำขาคนหักเลย แบบนี้ยังแย่กว่าฆ่าให้ตายซะอีก]

[ก็เข้าใจได้ว่าทำไมเจียงเอี้ยนจือถึงหายเงียบไปเลย]

[ใครกัน! ใครเป็นคนทำ!]

[จะเป็นใครได้ล่ะ ก็คนที่แย่งตำแหน่งของเจียงเอี้ยนจือไปไง]

[พอกันทีเถอะ ถ้าเป็นหนิงเหนียนจริง ๆ หนิงหนิงคงส่งตัวเขาเข้าคุกไปนานแล้ว ไม่ต้องให้คุณมาเตือนหรอก]

[ยอมแพ้แล้ว บางคนนี่ ถ้าไม่พูดถึงหนิงเหนียนก็คงพูดไม่เป็นสินะ จะไม่พูดก็ได้นะ]

[งั้นคุณลองบอกมาสิ นอกจากหนิงเหนียนแล้ว ใครจะมีแรงจูงใจแบบนี้ จะมีใครไปชนคนเล่น ๆ เหรอ]