ถูกขับออกจากตระกูลแล้วอย่างไร ข้าคือแม่มด - บทที่ 375 เป็นไปไม่ได้ที่จะเป็นเจียงเอี้ยนจือ

บทที่ 375 เป็นไปไม่ได้ที่จะเป็นเจียงเอี้ยนจือ

ไม่เพียงแค่ผู้ชมที่กำลังโกรธเดือดดาลอยู่หน้าจอจะตกตะลึง แม้แต่จี๋ซังชิงที่อยู่ในโรงพยาบาลก็ยังช็อคเมื่อได้ยินคำพูดของหนิงหนิง

สมองของเขาว่างเปล่าไปประมาณสามวินาที

ไม่ใช่… หนิงหนิงจะติดต่อเจียงเอี้ยนจือได้ยังไง?

เด็กสาวคนนั้นอึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วถามอย่างงงงวย “จะติดต่อยังไงคะ โทรศัพท์เหรอ?”

หนิงหนิง “เชื่อมต่อสายตรงเลยดีกว่า” เธอยกเลิกการเชื่อมต่อกับเด็กสาวคนนั้น แล้วส่งสัญญาณให้ทีมงานเลือกใหม่

[อะไรนะ? ยังไงนะ? แค่เชื่อมต่อแบบนี้เลยเหรอ? นี่มันการสุ่มเชื่อมต่อชัด ๆ เลยนี่]

[เชื่อมต่อเลยเหรอ? จะเชื่อมต่อถึงเจียงเอี้ยนจือได้จริง ๆ เหรอ?]

[คงเป็นอีกครั้งที่หนิงหนิงจะทำอะไรสักอย่างที่พวกเราไม่เข้าใจอีกแล้ว]

[โอ้แม่เจ้า หนิงหนิงจริงจังแฮะ]

[นี่หมายความว่าฉันจะได้เห็นเจียงเอี้ยนจือแล้วใช่ไหม?]

[อ๋า! ตื่นเต้นจังเลย!]

ผู้ชมรู้สึกประหลาดใจและตื่นเต้นที่เรื่องราวจะดำเนินไปในทิศทางนี้

ทีมงานยังคงไม่เข้าใจ มองหน้ากัน แต่ก็ทำตามที่สั่ง

การเชื่อมต่อครั้งนี้ใช้เวลานานเป็นพิเศษ

เชื่อมต่อสำเร็จ แต่อีกฝ่ายก็ยังไม่มีภาพปรากฏ

ในขณะที่ผู้ชมเริ่มรู้สึกแปลก ๆ ภาพก็ปรากฏขึ้น

ที่นี่น่าจะเป็นห้องนั่งเล่น เฟอร์นิเจอร์ไม้สีเหลืองเข้มขึ้นตามกาลเวลา บ้านหลังนี้น่าจะสร้างมาหลายปีแล้ว

มองลงมาจากด้านบน จะเห็นโต๊ะอาหารทรงกลมวางอยู่กลางห้องนั่งเล่น

ที่ริมโต๊ะมีคนนั่งอยู่สี่คน ผู้ชมรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่า การไลฟ์ครั้งนี้แตกต่างจากครั้งก่อน ๆ

[นี่มันที่ไหนกันนะ?]

[มุมกล้องแบบนี้ ถ่ายจากคานบนเพดานหรือยังไง?]

[ใช่เลย มุมกล้องแปลก ๆ จัง]

[ไหนบอกว่าจะไลฟ์กับเจียงเอี้ยนจือไง ตอนนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?]

[เอ๊ะ นั่นไม่ใช่เจียงเส่าเหรอ?]

ผมสีแดงฉูดฉาด เสื้อแจ็คเก็ตหนังสีดำ ดูมีกลิ่นอายของความเหลวไหลไร้ยางอาย เมื่อเทียบกับภาพลักษณ์ที่ว่านอนสอนง่ายบนหน้าจอแล้ว ช่างแตกต่างกันราวกับคนละคน

แต่ถ้าดูให้ดี ๆ ใบหน้านั้น นอกจากจะดูแก่ขึ้นแล้ว ก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปเลย

ถ้ามองดูอย่างพินิจพิเคราะห์ ก็จะจำได้

แฟนคลับของเจียงเอี้ยนจือยังมีความทรงจำเกี่ยวกับน้องชายของเจียงเอี้ยนจืออยู่บ้าง เมื่อก่อนคิดว่าเขาจะเดบิวต์เหมือนกับเจียงเอี้ยนจือ แต่ไม่คิดว่าภายหลังก็จะเหมือนกับเจียงเอี้ยนจือ หายเงียบไปเฉย ๆ

ไม่นานนัก มีคนจำเจียงเส่าได้เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ

[เป็นเจียงเส่าจริง ๆ ด้วย!]

[ไม่จริงใช่ไหม เชื่อมต่อถึงเจียงเอี้ยนจือได้จริง ๆ เหรอ?]

[ทำได้ยังไงกัน?]

[นี่คือบ้านของเจียงเอี้ยนจืองั้นเหรอ? ทำไมดูจืดชืดจัง ไม่เหมือนกับบ้านซุปเปอร์สตาร์ที่ฉันจินตนาการไว้เลย]

[คนที่อยู่ข้าง ๆ เจียงเส่าคือพ่อกับแม่เหรอ?]

ทั้งสองข้างของเจียงเส่ามีชายและหญิงวัยกลางคนนั่งอยู่

การแต่งตัวของทั้งสองคนดูมีราคา ดูขัดแย้งกับสภาพห้องที่เรียบง่ายนี้อย่างเห็นได้ชัด

[นี่คงไม่ใช่บ้านของเจียงเอี้ยนจือสินะ?]

[เจียงเอี้ยนจือไม่ได้อยู่ที่นี่นี่นา น่าจะไม่ใช่]

พวกเขาไม่มีทางคิดว่า คนที่หันหลังให้กล้อง แต่งตัวมอซอ ร่างผอมแห้งจนเห็นกระดูก ผมยาวจนปิดบังดวงตานั้นจะเป็นเจียงเอี้ยนจือ

มีเพียงไป๋ฮวนเท่านั้นที่จำเจียงเอี้ยนจือได้ตั้งแต่แรกเห็น

เขาดูผอมลงกว่าแต่ก่อนอีก

แต่ก็ดีที่ยังมีชีวิตอยู่ คอมเมนต์ที่ลอยอยู่บนหน้าจอต่างถามกันว่า เจียงเอี้ยนจือหายไปไหน พวกเขาคิดว่าหนิงหนิงกำลังโกหก

หนิงเหนียนก็รู้สึกสงสัยเช่นกัน เขามองไปที่หนิงหนิง

หนิงหนิงกอดอกมองหน้าจอพลางพูดว่า “เขาก็อยู่ตรงนี้ตลอดเวลาไม่ใช่เหรอ?”

[?]

[อยู่ตรงไหน? ฉันไม่เห็นเลยนะ?]

[ไม่ใช่ว่าเธอกำลังพูดถึงผู้ชายที่ดูรกรุงรังคนนั้นใช่ไหม?]

[เป็นไปไม่ได้หรอก เจียงเอี้ยนจือไม่ได้เป็นแบบนั้น!]

ในความทรงจำของพวกเขา เจียงเอี้ยนจือเป็นคนที่ดูโดดเด่นเปล่งประกายและเต็มไปด้วยความมีชีวิตชีวาอยู่เสมอ เป็นไปไม่ได้ที่จะเป็นผู้ชายที่ดูสกปรกและน่าขนลุกคนนั้น

ยกเว้นหนิงเหนียนที่มีสีหน้าตกตะลึง

ไม่มีใครเชื่อคำพูดของหนิงหนิงเลย

หนิงหนิงทำสัญญาณให้เงียบ

“เงียบ ๆ ฟังกันหน่อย”

สายตาเลื่อนลงเล็กน้อย เข้าไปใกล้มากขึ้น

จะเห็นได้ว่าอาหารบนโต๊ะมากมายจนแทบจะวางไม่หมดบนโต๊ะอาหารเล็ก ๆ นั้น

ทุกคนนั่งอยู่รอบโต๊ะ แต่ไม่มีใครแตะตะเกียบ บรรยากาศดูอึดอัดไปหมด

ความรู้สึกอึดอัดจากความเงียบนี้ แม้แต่ผู้ชมที่นั่งดูผ่านหน้าจอก็ยังรู้สึกได้อย่างชัดเจน

ในที่สุด ผู้หญิงคนนั้นก็เป็นฝ่ายทำลายความเงียบที่อึดอัดนี้ลง

เธอคีบเนื้อปลาชิ้นหนึ่ง วางลงในชามของชายที่ไม่รู้ว่าเป็นใครที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม

ตอนที่เธอยื่นมือออกไป กำไลทองและแหวนเพชรบนข้อมือของเธอส่องแสงระยิบระยับวาววับ

[โอ้โห แสงมันแยงตาฉันเลย]

[ช่างร่ำรวยและมั่งคั่งจริง ๆ!]

[ฉันจำได้ว่าครอบครัวของเจียงเอี้ยนจือเป็นแค่ครอบครัวธรรมดา ๆ เห็นได้ชัดว่าการเป็นดาราทำเงินได้ดีจริง ๆ]

[เขาให้เงินแม่เลี้ยงใช้ด้วย ดูเหมือนว่าเจียงเอี้ยนจือจะมีความสัมพันธ์ที่ดีกับแม่เลี้ยงนะ ฉันจำได้ว่าตอนแข่งขัน เจียงเอี้ยนจือแทบไม่ได้พูดถึงครอบครัวเลย ตอนนั้นยังมีคนคาดเดากันว่าเขาคงมีปัญหากับครอบครัว แต่ตอนนี้ก็ได้พิสูจน์แล้วว่าไม่ใช่]

[ดีจริง ๆ เจียงเอี้ยนจือเป็นคนที่กตัญญูมาก]

…

ไป๋ฮวนมองข้อความที่วิ่งผ่านหน้าจอพลางหัวเราะเยาะเย้ย

หยูลี่คีบอาหารเสร็จแล้ว แต่เจียงเอี้ยนจือไม่ขยับเขยื้อน

เธอยิ้มน้อย ๆ “กินหน่อยสิ ผอมลงขนาดนี้แล้ว”

เจียงเอี้ยนจือเงยหน้าขึ้นมองเธอ แล้วแค่นหัวเราะเยาะ

คนพวกนี้ จู่ ๆ ก็วิ่งมาที่นี่คืนนี้ แล้วสั่งให้คนทำอาหารเต็มโต๊ะไปหมด มักมีเรื่องผิดปกติซ่อนอยู่เบื้องหลังความผิดแปลกไปจากธรรมดา

เจียงเส่าพูดตามว่า “นี่เป็นเมนูที่แม่สั่งมาให้พี่โดยเฉพาะ ทุกอย่างล้วนเป็นอาหารที่พี่ชอบทาน ทานหน่อยสิครับ พี่”

รอยยิ้มของเขาดูอ่อนโยนราวกับกลับไปเป็นน้องชายที่น่ารักคนเดิม

แต่คำว่า ‘พี่’ คำนี้ทำเอาผู้ชมที่อยู่หน้าจอตกใจไม่น้อย

[หา? เจียงเส่าเรียกใครว่าพี่กัน?]

[นี่คือเจียงเอี้ยนจืองั้นเหรอ?]

[ไม่จริงใช่ไหม คนที่อยู่ตรงหน้านี่คือเจียงเอี้ยนจือจริง ๆ น่ะเหรอ?]

[เป็นไปไม่ได้! ไม่มีทางเลย!]

ผู้ชายที่ดูน่ากลัวคนนี้ จะเป็นเจียงเอี้ยนจือได้ยังไงกัน

แฟนคลับทั้งหลายไม่สามารถยอมรับได้เลย แต่เจียงเส่าก็เรียกแบบนั้นจริง ๆ

ชายที่อยู่ตรงหน้าไม่ได้พูดอะไร เขาได้แต่มองอีกฝ่าย รอคอยอย่างใจเย็น

อีกอย่าง นอกจากเจียงเอี้ยนจือแล้ว เจียงเส่าก็ไม่มีพี่ชายคนที่สองอีก

[เจียงเอี้ยนจือทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้]

[อ๊าาา ฉันยอมรับไม่ได้!]

[เกิดอะไรขึ้นกับเจียงเอี้ยนจือกันแน่ รู้สึกเหมือนเขาได้รับความกระทบกระเทือนอย่างหนัก]

[จะเป็นเพราะถูกบังคับให้ออกจากวงหรือเปล่านะ?]

[อาจจะเป็นไปได้ เพราะพวกเราก็รู้กันดีว่าเจียงเอี้ยนจือรักเวทีมากแค่ไหน]

[ทั้งหมดนี้เป็นความผิดของหนิงเหนียน! หนิงเหนียนทำให้เจียงเอี้ยนจือต้องกลายเป็นแบบนี้!]

[น่าจะเป็นเพราะแบบนี้เจียงเอี้ยนจือถึงไม่มีข่าวคราวอะไรเลย สภาพเขาตอนนี้คงจิตใจไม่ปกติ และคงซ่อนตัวอยู่แต่ในบ้านแน่ ๆ]

[พระเจ้า รู้สึกสงสารจังเลย ความฝันถูกคนอื่นทำลาย ถ้าเป็นฉันก็คงทนไม่ไหวเหมือนกัน]

[พวกคุณนี่มันก็เกินไปแล้วนะ เจียงเอี้ยนจือยังไม่ได้พูดอะไรเลย แต่พวกคุณรู้ไปหมดแล้วเหรอ?]

[ไม่สิ ประเด็นสำคัญไม่ใช่เรื่องนี้ พวกคุณไม่สังเกตเหรอว่า ไลฟ์สดนี้มันชัดเจนว่าเป็นการแอบถ่าย คนทั้งสี่คนข้างล่างคงไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ]

[ใช่จริง ๆ ด้วย นี่มันผิดกฎหมายนะ หนิงหนิงทำผิดกฎหมายอย่างโจ่งแจ้งเลย!]

[ไม่มีใครมาจัดการกับหนิงหนิงหน่อยหรือไง!]

[มีใครรู้จักครอบครัวนี้บ้างไหม ช่วยโทรไปบอกพวกเขาหน่อย พวกเขาชัดเจนว่าไม่รู้ตัวว่ากำลังถูกไลฟ์สดอยู่]

หนิงหนิงมองดูข้อความที่เลื่อนผ่านไปอย่างเงียบ ๆ ด้วยท่าทางที่สงบนิ่ง

จี๋ซังชิงมองดูด้วยความโมโห

“ยังติดต่อไม่ได้อีกเหรอ?”

ผู้จัดการเองก็เหงื่อตกไม่แพ้กัน

“ไม่ได้ครับ โทรศัพท์ก็ยังติดต่อไม่ได้”