ถูกขับออกจากตระกูลแล้วอย่างไร ข้าคือแม่มด - บทที่ 399 คำสัญญาของเพื่อนเก่า

บทที่ 399 คำสัญญาของเพื่อนเก่า

บรรยากาศในสถานที่นั้นเงียบลงอย่างเห็นได้ชัด

ทุกคนต่างนึกถึงเจียงเอี้ยนจือพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

ซูเปอร์สตาร์ดวงใหม่รุ่นที่หนึ่ง การแสดงประเมินระดับของเจียงเอี้ยนจือสร้างกระแสอย่างมาก

ตอนนั้นเขาแสดงการเต้นแบบหุ่นยนต์

เด็กหนุ่มในตอนนั้นยืนอยู่บนเวทีที่เรียบง่าย การควบคุมพลังของร่างกายเป็นไปอย่างคล่องแคล่ว ประกอบกับใบหน้าที่งดงามและการแสดงออกทางสีหน้าแบบหุ่นยนต์ ดูเหมือนเครื่องจักรสงครามที่ทรงพลังในนิยายจริง ๆ ทักษะการเต้นที่ยอดเยี่ยม พร้อมด้วยอารมณ์ความรู้สึกในการเล่าเรื่อง ทำให้ทะลุกำแพงข้อจำกัดได้อย่างง่ายดาย

ดึงดูดผู้คนมากมายที่ไม่เคยติดตามไอดอลมาก่อน

นับจากนั้น รายการซูเปอร์สตาร์ดวงใหม่ก็เปลี่ยนจากรายการที่ไม่มีใครสนใจ กลายเป็นรายการที่ประสบความสำเร็จอย่างงดงาม

และเจียงเอี้ยนจือก็ได้เริ่มต้นเส้นทางสู่การเป็นราชาอย่างเป็นทางการ

การแสดงช่วงนั้นกลายเป็นบทเรียนที่ไอดอลทุกคนต้องเลียนแบบ แต่ก็ไม่มีใครสามารถเต้นได้สมบูรณ์แบบเหมือนเจียงเอี้ยนจือเลย

การแข่งขันในปีนั้นถือเป็นตำนานจนถึงทุกวันนี้ รายการที่มีขึ้นในภายหลังก็ไม่เลวเลย แต่ก็ไม่มีรายการไหนที่เหนือกว่าปีนั้นได้

ซูเปอร์สตาร์ดวงใหม่กับเจียงเอี้ยนจือก็ถือว่าเป็นเหมือนผู้ค้นพบม้าพันลี้ ที่ต่างฝ่ายต่างสร้างความสำเร็จให้กันและกัน

เจียงเอี้ยนจือเคยพูดถึงหลายครั้งว่า เวทีซูเปอร์สตาร์ดวงใหม่มีความหมายพิเศษสำหรับเขามาก

เช่นเดียวกัน ซูเปอร์สตาร์ดวงใหม่ก็มีความพิเศษที่แตกต่างสำหรับแฟนคลับของเจียงเอี้ยนจือ

ที่นี่คือจุดเริ่มต้นที่พวกเขาได้รู้จักกับเจียงเอี้ยนจือ เป็นจุดเริ่มต้นของทุกอย่าง คิดไปว่าเด็กหนุ่มที่ได้ก้าวออกไปจากที่นี่จะมีชีวิตที่กว้างไกลกว่านี้ แต่ใครจะรู้ว่า ชีวิตนั้นคาดเดาไม่ได้

ตอนนี้พวกเขายังคงอยู่ใต้เวที แต่เจียงเอี้ยนจือไม่มีวันได้ขึ้นไปบนเวทีอีกแล้ว

เมื่อนึกถึงอดีต พวกเขารู้สึกสับสนและเจ็บปวดมากกว่าคนอื่น ๆ

บนเวที พิธีกรพูดต่อว่า “ผมรู้ว่า ตอนนี้ทุกคนคงนึกถึงคน ๆ หนึ่งอยู่แน่ ๆ”

เขาไม่จำเป็นต้องพูด ทุกคนก็รู้ว่าเป็นใคร แค่แปลกใจที่เขากล้าพูดออกมาตรง ๆ พิธีกรกล่าวว่า “จริง ๆ แล้วผมก็คิดถึงเขาตลอดเวลา เพราะว่าเขาคือซูเปอร์สตาร์คนแรกที่ผมได้ส่งออกไปด้วยมือของผมเอง”

พิธีกรยิ้มพลางนึกย้อนความหลังและพูดว่า “ผมยังจำได้ว่า ตอนนั้นผมได้ทำข้อตกลงกับเขาไว้ว่า ถึงแม้จะจากเวทีนี้ไป ก็อย่าลืมกลับมาเยี่ยมเยียนบ่อย ๆ”

เมื่อพิธีกรปลุกความทรงจำขึ้นมา หลายคนต่างนึกถึงค่ำคืนนั้น

มันเป็นค่ำคืนที่น่าตื่นเต้น เด็กหนุ่มยืนอยู่ท่ามกลางผู้คนมากมาย ในฐานะผู้ชนะอันดับหนึ่งที่คู่ควรกับตำแหน่งอย่างแท้จริง

ช่างเปล่งประกายและน่าจดจำเหลือเกิน “เขาเป็นเด็กที่รักษาคำพูด ถึงแม้จะมีชื่อเสียงและยุ่งมาก แต่ก็ยังสละเวลามาเยี่ยมเยียนพวกเราเสมอ ทุกครั้งที่ทีมงานรายการขอความช่วยเหลือ เขาก็จะตอบตกลง”

พิธีกรพูดด้วยความคิดถึง

“มีครั้งหนึ่ง แขกรับเชิญที่นัดไว้มีเรื่องด่วนมาไม่ได้ สุดท้ายทีมผู้กำกับก็ไม่มีทางเลือก เลยลองโทรหาเขา พอเขาได้ยินเรื่องนี้ ก็รีบจัดการเวลาบินมาในคืนนั้นเลย พอมาถึงก็ไม่ได้พักผ่อน รีบซ้อมการแสดงทันที ตอนขึ้นเวที ไม่มีใครรู้เลยว่าเขาไม่ได้นอนมาแล้วเกือบยี่สิบสี่ชั่วโมงแล้ว”

ที่แท้ เบื้องหลังก็มีเรื่องราวแบบนี้นี่เอง

ในขณะที่ทุกคนรู้สึกซาบซึ้ง ก็มีบางคนเริ่มเกิดความสงสัย

“ทำไมถึงได้พูดถึงเจียงเอี้ยนจือบ่อยจัง สงสัยว่าแขกรับเชิญปริศนาจะเป็นเจียงเอี้ยนจือหรือเปล่า”

“เป็นไปไม่ได้หรอก ถ้าเป็นเจียงเอี้ยนจือแล้วเขาจะแสดงอะไรได้ล่ะ”

“ใช่ ในประกาศของรายการเขียนไว้ว่า แขกรับเชิญปริศนาจะทำการแสดงในรายการด้วย”

“การแสดงไม่จำเป็นต้องเต้นอย่างเดียวนะ ร้องเพลงก็ได้!”

“อ๋อ จริงด้วย ลืมไปเลย”

“เจียงเอี้ยนจือแม้จะเป็นที่รู้จักจากการเต้น แต่เขาก็ร้องเพลงได้ดีเหมือนกันนะ”

“พูดแบบนี้ แสดงว่าแขกรับเชิญสุดพิเศษคือเจียงเอี้ยนจืองั้นเหรอ?”

“ถ้าเป็นเจียงเอี้ยนจือ ในเมื่อมีหนิงหนิงอยู่ การที่เขามาปิดท้ายรายการก็สมเหตุสมผลนะ เพราะเขาก็เป็นคนที่ก้าวออกมาจากรายการนี้ ถือว่าเป็นการกลับบ้านด้วย”

“เมื่อเต้นไม่ได้ก็ร้องเพลง ยังคงไม่ยอมแพ้ ตรงกับภาพลักษณ์ของเจียงเอี้ยนจือในความคิดฉันมาก เขาทำได้ตามที่พูดไว้จริง ๆ” “เยี่ยมมาก ขอแค่เขาก้าวเดินออกมาได้ เรื่องอื่นก็ไม่สำคัญอีกต่อไป”

“ถ้าเจียงเอี้ยนจือจะร้องเพลง ฉันจะเป็นแฟนคลับของเขาเอง”

…

“ใช่ ๆ ตราบใดที่เขายังอยู่บนเวทีนี้ ฉันจะเป็นแฟนคลับของเขา!”

“โอ้แม่เจ้า จะร้องไห้แล้ว แม้ร่างกายจะพิการแต่จิตใจยังเข้มแข็ง นี่แหละไอดอลตัวจริง”

“ในเมื่อกลับไปอดีตไม่ได้ ก็มามองไปที่อนาคตกันเถอะ”

“กรี๊ดดด เจียงเอี้ยนจือ ฉันจะได้เจอเจียงเอี้ยนจือแล้วใช่ไหม?”

“อย่าเพิ่งตื่นเต้นไป พิธีกรยังไม่ได้บอกชื่อเลย ถ้าไม่ใช่เจียงเอี้ยนจือล่ะ?”

“ใจเย็น ๆ! ใจเย็น ๆ! ต้องใจเย็นไว้ก่อน!”

เมื่อทุกคนรู้ตัวว่าเจียงเอี้ยนจืออาจจะอยู่หลังเวทีในตอนนี้ ผู้ชมด้านล่างก็เริ่มส่งเสียงอื้ออึงขึ้นมา

หลังจากการถ่ายทอดสดครั้งนั้น ก็ไร้วี่แววการติดต่อใด ๆ ทุกคนได้แต่เป็นห่วงแต่ก็ทำอะไรไม่ได้

การที่ได้พบเขา ได้เห็นกับตาว่าเขาปลอดภัยดี แน่นอนว่านั่นคือสิ่งที่ทุกคนหวัง

พิธีกรรู้สึกได้ถึงบรรยากาศที่กำลังตื่นเต้น จึงไม่อ้อมค้อมอีกต่อไป

“ก็ได้ ถึงแม้ผมจะไม่ได้เอ่ยชื่อ แต่ทุกคนก็คงรู้ว่าผมกำลังพูดถึงใคร ใช่แล้ว ทุกคนเดาถูก นั่นคือเจียงเอี้ยนจือ”

[เป็นเจียงเอี้ยนจือจริง ๆ ด้วย!]

[ตอนนี้ฉันตื่นเต้นได้แล้วสินะ!]

[ฉันตื่นเต้นมาก! ฉันไม่สามารถสงบสติอารมณ์ได้เลย!]

“แล้วทำไมผมถึงต้องพูดถึงเจียงเอี้ยนจือล่ะครับ? แน่นอน เขาไม่ได้เป็นแค่เพื่อนเก่าของพวกเรา และที่สำคัญกว่านั้น ตอนนี้เขาอยู่ที่หลังเวทีแล้ว ใช่ครับ เจียงเอี้ยนจือคือแขกรับเชิญสุดพิเศษของเราในวันนี้!”

พิธีกรพูดยังไม่ทันจบ เสียงปรบมือและเสียงเชียร์ดังกึกก้องราวกับฟ้าร้องก็ดังขึ้นจากด้านล่างเวที

เพื่อเพื่อนเก่า เพื่อเจียงเอี้ยนจือผู้ที่ชีวิตเคยพังทลายแต่ก็ลุกขึ้นยืนใหม่ได้อีกครั้ง

“ขอต้อนรับเพื่อนเก่าที่มาตามนัดครับ! เจียงเอี้ยนจือ!”

เสียงกรี๊ดและเสียงเชียร์ดังสนั่นจนแทบจะทำให้หลังคาของห้องจัดงานหลุดออก

เซอร์ไพรส์! เซอร์ไพรส์ครั้งใหญ่!

แทบไม่มีใครคาดเดาได้เลยว่า แขกรับเชิญปริศนาคนนี้จะเป็น เจียงเอี้ยนจือ!

นั่นจึงทำให้การเซอร์ไพรส์ครั้งนี้พิเศษยิ่งกว่าที่เคย

วาเซียปิดหูตัวเองไว้ หูของมันปวดมาก

เสียงไม่ได้น่ากลัวหรอก แต่สิ่งที่น่ากลัวคือความตื่นเต้นและความคาดหวังที่แฝงอยู่ในเสียงนั้น

คนมากมายขนาดนี้ เสียงพวกเขาทำให้หูของปีศาจปวดไปหมดแล้ว

จนกระทั่งหนิงหนิงปิดหูให้มัน ความเจ็บปวดถึงบรรเทาลง

วาเซียซบไหล่หนิงหนิง มองดูจอภาพที่ค่อย ๆ เลื่อนขึ้นที่ด้านหลังเวที บนเวทีมีควันสีขาวลอยขึ้นมา

ร่างเงาสีดำค่อย ๆ เดินออกมาจากความขาวบริสุทธิ์

ด้านล่างเวทีเงียบกริบลงทันที จนได้ยินเสียงฝีเท้าที่ดังมาจากบนเวที

รองเท้าบู๊ตมาร์ตินเหยียบย่ำอยู่บนเวที เสียงทุ้มต่ำแต่เต็มไปด้วยจังหวะ

โซ่ที่อยู่บนรองเท้ากระทบกัน ส่งเสียงดังกังวานใส เขาค่อย ๆ เดินไปข้างหน้าอย่างไม่รีบร้อน ท่ามกลางความเงียบสงัด

เมื่อเขาเดินเข้ามาใกล้ ในที่สุดทุกคนก็มองเห็นตัวเขาได้ชัดเจน

เขาสวมเสื้อโค้ทสีดำ พร้อมแว่นตาแอลอีดีสีดำ ที่ดูทั้งล้ำสมัยและมีความงามอันเย็นชา

แว่นตาปิดบังดวงตาของเขา และยังปิดบังใบหน้าของเขาด้วย

อย่างไรก็ตาม ทันทีที่เห็นเขา คนที่คุ้นเคยกับเขาก็อดไม่ได้ที่จะกรีดร้องออกมา

“เจียงเอี้ยนจือ!”

เสียงตะโกนเรียกชื่อเขาดังขึ้น ราวกับมีใครกดสวิตช์บางอย่าง

เสียงกรี๊ดก็ดังขึ้นในทันที

[???]

[เฮ้ย! เฮ้ย! นั่นคือเจียงเอี้ยนจือเหรอ?]

[เจียงเอี้ยนจือ???]

[ทำไมเขาถึงเดินได้แล้วล่ะ?]

[เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ฉันงงไปหมด?]

[ไม่ใช่ว่าขาหักหรอกเหรอ? หายดีแล้วเหรอ?]

[อ้าาาา นั่นเป็นเจียงเอี้ยนจือจริง ๆ ด้วย!]

เมื่อเสียงดนตรีดังขึ้น ปัญหาทั้งหมดก็ถูกโยนทิ้งไปจากความคิดในทันที

เสียงดนตรีที่คุ้นเคย การแสดงครั้งแรกนั้น

แต่ทว่า คนที่กำลังแสดงอยู่ตอนนี้ เมื่อเทียบกับเด็กหนุ่มคนเดิมในตอนนั้น ก็ดูจะเติบโตเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น