ถูกขับออกจากตระกูลแล้วอย่างไร ข้าคือแม่มด - บทที่ 404 เหลียงชิงฮวน

บทที่ 404 เหลียงชิงฮวน

รายการเพิ่งออกอากาศได้ไม่ถึงห้านาที ความคิดเห็นในช่องแชทก็เริ่มวุ่นวายไปหมดแล้ว

เรตติ้งของรายการก็พุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็วตามไปด้วย

เจียงซั่วก็เพิ่งเคยเห็นสถานการณ์แบบนี้เป็นครั้งแรก

ในซีซั่นก่อน ๆ ก็เคยมีการทะเลาะกันในช่องแชทเหมือนกัน แต่มักจะเกิดขึ้นในระหว่างการถ่ายทำ ถ้าดาราทั้งสองฝ่ายมีปัญหาขัดแย้งเรื่องผลประโยชน์กัน แฟนคลับถึงจะทะเลาะกันเพราะความเห็นไม่ตรงกัน

“แขกรับเชิญในรายการของนายนี่ เลือกได้เก่งนะ”

เว่ยฉือถอนหายใจยาวอย่างเหนื่อยหน่าย พูดอย่างอัดอั้นตันใจว่า “เดี๋ยวก็ชินเองแหละ”

มันไม่ใช่เรื่องที่เขาเลือกได้เลย เขามีสิทธิ์เลือกด้วยเหรอ?

เจียงซั่วยอมแพ้แล้ว นี่มันรายการที่เรตติ้งอันดับหนึ่งจริง ๆ เห็นแล้วได้เปิดหูเปิดตา

ตั้งแต่เริ่มออกอากาศจนกระทั่งแขกรับเชิญคนแรกมาถึง ความคิดเห็นในช่องแชทก็ไม่เคยหยุดถกเถียงกันเลย

จนกระทั่งแขกรับเชิญคนแรกมาถึง การโต้เถียงจึงค่อย ๆ สงบลง

เหลียงชิงฮวนมาเป็นคนแรก

เธอมีผมสั้นที่ดูคล่องแคล่ว สวมชุดกีฬาสีดำเรียบ ๆ พอมาถึงก็ยิ้มตาหยีทักทายทุกคนผ่านกล้องอย่างเป็นกันเอง

“สวัสดีทุกคนค่ะ คงไม่คิดใช่ไหมคะ เมื่อวานหลายคนเพิ่งปิดทีวีไป วันนี้ก็ได้เจอฉันอีกแล้ว”

ผู้ชมพากันหัวเราะ

[ใช่เลย! เห็นคุณอยู่ทุกที่จริง ๆ ฮ่า ๆ ๆ]

[ขำตายแล้ว เหลียงชิงฮวน : คุณผู้ชาย คุณผู้หญิง พวกคุณหนีฉันไม่พ้นหรอก!]

[เห็นหน้าเหลียงชิงฮวนทีไรฉันก็อดขำไม่ได้ทุกที นี่ฉันหมดทางรักษาแล้วหรือเปล่านะ?]

เหลียงชิงฮวนเป็นหนึ่งในอินฟลูเอนเซอร์สายฮาที่มีชื่อเสียงมากที่สุดในยุคแรก ๆ

ต่อมาเธอได้เข้าสู่วงการบันเทิง กลายเป็นแขกรับเชิญประจำในรายการวาไรตี้ชื่อดังมากมาย

ตัวเธอเองมีนิสัยสบาย ๆ ไม่ถือตัว รูปร่างหน้าตาดูเหมือนทอมบอย และมักจะรับมุกตลกได้เสมอ อีกทั้งตัวเธอเองก็เป็นคนมีอารมณ์ขัน ทำให้เป็นที่ชื่นชอบของผู้คนมาโดยตลอด

หวังโหย่วเป็นคนที่มาถึงเป็นคนที่สอง

หวังโหย่วอายุสี่สิบกว่าปีแล้ว แต่ถ้าดูจากรูปลักษณ์ภายนอก ไม่เหมือนคนอายุสี่สิบปีเลย

เขาสวมชุดลำลอง ดูมีบารมีอยู่บ้าง

ผู้ชมจำนวนมากที่อยู่หน้าจอ ล้วนเติบโตมาพร้อมกับการดูหนังของเขา

[หวังโหย่ว! ไม่คิดว่าเขาจะมาร่วมรายการกรีนวิลเดอร์เนส ฉันเติบโตมาพร้อมกับการดูหนังของเขา]

[ฉันก็เหมือนกัน]

[ความฝันในวัยเยาว์กลับมาแล้ว!]

ทุกคนอาจจะไม่รู้จักหวังโหย่ว แต่แน่นอนว่า ต้องเคยดูหนังที่เขาแสดง

หวังโหย่วสวมชุดลำลอง แต่สีหน้าของเขาดูค่อนข้างเคร่งเครียด

เหลียงชิงฮวนเดินเข้าไปทักทาย แซวว่า “รุ่นพี่หวังคะ แต่งตัววัยรุ่นขนาดนี้ ไม่ควรทำหน้าเคร่งเครียดขนาดนั้นนะคะ”

หวังโหย่วพยักหน้าเบา ๆ ให้กับเธอ

“ฉันรู้แล้ว ฉันจะระวัง”

เหลียงชิงฮวนชะงักรอยยิ้มบนใบหน้า

[ฮาจริง ตอบจริงจังมากเลย]

[ฮ่า ๆ ๆ ทำเอาชิงฮวนไม่รู้จะทำยังไงแล้ว]

[หวังโหย่ว : อืม? คำตอบของฉันมีปัญหาอะไรเหรอ?]

[มันมีความงามแบบช่องว่างระหว่างวัยนะ]

[ฮ่า ๆ ๆ ช่องว่างระหว่างวัยเนี่ยนะ จะทำให้ฉันหัวเราะตายอยู่แล้ว]

ข้อความเหล่านี้ล้อเล่นกันไป บรรยากาศผ่อนคลายขึ้นบ้าง

แต่บรรยากาศแบบนี้ก็ไม่ได้คงอยู่นานนัก

[ซูเจาอยู่ไหน หวังโหย่วในฐานะรุ่นพี่อาวุโสยังมาถึงแล้ว แล้วทำไมเธอยังไม่มาอีก?]

[แขกรับเชิญของรายการกรีนวิลเดอร์เนสก็มาถึงโรงแรมแถวนี้ตั้งแต่คืนก่อนไม่ใช่หรอ เธอกล้าดียังไงมาช้ากว่าหวังโหย่ว?]

[แขกรับเชิญอีกทีมยังต้องนั่งเครื่องบินมา ถ้าสายก็พอเข้าใจได้ แต่ซูเจ้าทำไมถึงได้มาสาย?]

…

ข้อความคอมเมนต์ต่าง ๆ เริ่มโจมตีซูเจ้าอย่างรวดเร็วอีกครั้ง

เว่ยฉือขำจนหัวเราะออกมา

“นายก็เลือกแขกรับเชิญได้เก่งไม่ใช่น้อยนะ”

เจียงซั่ว : …

เขาก็มีความทุกข์ที่ไม่อาจพูดออกมาได้

วงการบันเทิงก็เป็นแบบนี้แหละ หลายครั้งการตัดสินใจต่าง ๆ ไม่ได้เป็นไปตามที่ตัวเองอยากเลือกหรอก

แน่นอนว่า คนเราไม่ได้เลือกเองด้วย

ถ้าให้เขาเลือก เขาจะกล้าเลือกซูเจาได้ยังไงกัน

ทั้งสองคนมองตากันแวบหนึ่ง เข้าใจความหมายทันที

เว่ยฉือตบไหล่เจียงซั่ว “ฉันเข้าใจนะ”

เหมือนเป็นเพื่อนร่วมชะตากรรมที่ต่างโอบไหล่กันไว้

เจียงซั่วถาม “แขกรับเชิญทางพวกนายมาถึงกันหรือยัง”

เว่ยฉือ “ตอนนี้น่าจะถึงโรงแรมแล้ว คาดว่าอีกสักพักก็คงมาถึง”

ทีมงานรายการพวกเราโตแล้วและแขกรับเชิญเพิ่งนั่งเครื่องบินมาจากเมืองหนิงเฉิงเมื่อเช้านี้

สถานที่เอาตัวรอดครั้งนี้ถูกกำหนดให้เป็นเทือกเขาอู๋เหมี่ยวที่มีชื่อเสียงระดับประเทศ ที่ได้ชื่อนี้มาเพราะบนภูเขามีหมอกปกคลุมตลอดทั้งปี ลอยละล่องอยู่ไม่ขาดสาย

เทือกเขาทอดยาวคดเคี้ยว ป่าไม้หนาทึบ

ที่นี่ยังเป็นเขตคุ้มครองระบบนิเวศแห่งชาติ เป็นที่อยู่อาศัยของสัตว์เล็กสัตว์น้อยหลากหลายชนิด รวมถึงสัตว์หายากต่าง ๆ และยังมีแพนด้ายักษ์ซึ่งเป็นสมบัติของชาติอีกด้วย

เว่ยฉือ “แผนที่กิจกรรมครั้งนี้กว้างใหญ่มากเลยนะ”

เจียงซั่ว “พวกผู้ชมเบื่อเกาะเล็ก ๆ ธรรมดากันแล้ว เปลี่ยนเป็นที่ใหญ่ ๆ จะได้ตื่นเต้นกว่าเดิม”

เว่ยฉือทำเสียงจึ๊กจั๊ก “นายนี่กล้าจริง ๆ เลยนะ ไม่กลัวจะเกิดเรื่องไม่คาดฝันบ้างเหรอ?”

เจียงซั่วหัวเราะ “จริง ๆ ก็กลัวอยู่หรอก แต่พอนึกถึงว่าในทีมมีคนเก่ง ๆ อยู่ ฉันก็ไม่กลัวแล้ว”

เว่ยฉือได้ยินดังนั้นก็เงียบไป

เจียงสั่ว “มีอะไรเหรอ?”

เว่ยฉือลังเลว่าควรจะบอกเขาดีไหม เรื่องที่หลังจากได้ยินว่าจะมีการร่วมมือกัน หนิงหนิงก็อารมณ์เสียมาตลอดหลายวันนี้

แม้ภายนอกอาจจะดูไม่ออก แต่เว่ยฉือก็สังเกตเห็นได้จากพฤติกรรมที่ผิดปกติของหนิงหนิง

แม้แต่อาหารที่หนิงเหนียนทำ ก็ยังไม่มีความกระตือรือร้นเหมือนแต่ก่อน

หนิงหนิงอยู่ในสภาวะที่เหมือนกำลังจะระเบิด แต่ยังไม่ได้ระเบิดออกมา อยู่ในช่วงที่หงุดหงิดมาก

แม้แต่เจียงเจินและเจียงฉือซิงก็ยังไม่กล้าไปยั่วหนิงหนิงเลย

เว่ยฉือรู้สึกใจคอไม่ค่อยดี

ถ้าเกิดทะเลาะกับซูเจาขึ้นมาจริง ๆ คงจะจัดการไม่ได้แล้ว

เขานึกขึ้นได้ทีหลังว่า หนิงหนิงเคยพูดไว้ตั้งแต่รายการตอนแรกแล้วว่าเธอเกลียดแสงแดด

เป็นเพราะเหตุผลนี้หรือเปล่า?

ถ้าอย่างนั้นก็จบกันพอดี

การเอาชีวิตรอดในป่า เป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงแสงแดดไม่ได้

โดยเฉพาะในฤดูร้อน

แต่ก็พูดไม่ได้

ในขณะที่กำลังคิดอยู่นั้น ฝั่งสถานที่ถ่ายทอดสดก็มีความเคลื่อนไหวขึ้น

มีคนมาอีกแล้ว พี่น้องตระกูลเจียงและพี่น้องตระกูลจี๋ก็มาถึง

เจียงเจินยกมือขึ้นทักทายทั้งสองคนที่ยืนอยู่จากระยะไกล

เหลียงชิงฮวนกรีดร้องด้วยความดีใจ วิ่งไปหาเจียงเจิน ฝ่ายเจียงเจินก็วิ่งมาทางนี้เช่นกัน

ทั้งสองคนกอดกันแน่น หัวเราะออกมาด้วยความตื่นเต้น

[ในที่สุดเพื่อนรักก็ได้เจอกันแล้ว]

[เกิดอะไรขึ้น รู้สึกซาบซึ้งจังเลย]

[การได้เป็นเพื่อนกันในวงการบันเทิงแบบนี้ มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะ]

[ถ้าฉันแอบชิปเงียบ ๆ คงไม่มีใครรู้หรอกมั้ง]

[เป็นคนใหม่สินะ ทำไมต้องแอบชิปด้วยล่ะ ชิปอย่างเปิดเผยเลยสิ ยินดีต้อนรับเข้าสู่แฟนคลับอย่างเป็นทางการของพวกเรา มาชิปด้วยกันให้สนุกกันเถอะ]

[ฮ่า ๆ ๆ ตายแล้ว อย่าชิปเลย ฟู่เซี่ยนหลี่กลับมาเมื่อไหร่จะโดนตีแน่]

[ไม่ต้องกลับมาแล้ว ตายอยู่ต่างประเทศนั่นแหละ]

[ก่อนหน้านี้ไม่ใช่มีข่าวว่าฟู่เซี่ยนหลี่จะกลับมาเดือนหน้าหรือไง?]

…

พอสี่คนมาถึง คนก็เริ่มเยอะขึ้น บรรยากาศก็คึกคักขึ้นทันที

จี๋ซางเป็นแฟนคลับของหวังโหย่ว พอมาถึงก็รีบไปขอถ่ายรูปและลายเซ็นด้วยทันที

หวังโหย่วที่มีท่าทางเคร่งขรึมตลอดเวลา ในที่สุดก็หัวเราะออกมาเช่นกัน

พวกเขายืนคุยกันอยู่ครู่หนึ่ง แต่แสงแดดเริ่มร้อนจนรู้สึกไม่สบายตัว

เหลียงชิงฮวนมองไปยังทิศทางที่พวกเขามา แล้วถามเจียงเจินว่า “คนอื่น ๆ ของพวกเธอล่ะ”

เจียงเจินส่ายหัว “ไม่รู้เหมือนกัน”

เหลียงชิงฮวนรู้สึกแปลกใจ “พวกเธอไม่ได้มาด้วยกันหรอ”

เจียงเจินตอบ “หนิงหนิงบอกว่าไม่อยากนั่งรถคันเดียวกับพวกเรา เราเลยมาก่อน”

เหลียงชิงฮวน “ไม่อยากนั่งรถคันเดียวกับพวกเธอเหรอ อะไรกันเนี่ย?”

[หา? ไม่อยากนั่งรถคันเดียวกัน?]

[หนิงหนิงไม่ได้ปิดบังความรู้สึกเลยจริง ๆ เธอไม่ชอบเจียงเจินมากจริง ๆ]