ถูกขับออกจากตระกูลแล้วอย่างไร ข้าคือแม่มด - บทที่ 405 ไม่มีคำพูดจริงสักคำเดียว

บทที่ 405 ไม่มีคำพูดจริงสักคำเดียว

[น่าเบื่อจริง ถ้าฉันเป็นหนิงหนิงฉันก็ไม่ชอบเจียงเจินเหมือนกัน ก่อนหน้านี้ฉันก็โดนแฟนคลับของเธอด่าจนแย่]

[นั่นมันเป็นปัญหาส่วนตัวระหว่างเธอกับเจียงเจิน ทำไมต้องเอามายุ่งกับเรื่องงานด้วย แบบนี้มันก็สร้างปัญหาให้คนอื่นน่ะสิ]

[ใช่แล้ว ตอนนี้ปล่อยให้คนตั้งเยอะต้องมายืนรออยู่แบบนี้?]

[ซูเจาก็ยังไม่มาเหมือนกัน พวกนี้นี่มันคู่แท้กันจริง ๆ]

เจียงเจินยักไหล่ แสดงท่าทีว่าตัวเองก็ไม่รู้เรื่อง

เป็นที่รู้กันดีว่าเธอและหนิงหนิงไม่ลงรอยกัน

เจียงฉือซิงทนฟังไม่ได้อีกต่อไป “นั่นเป็นเพราะเธอไม่สบาย”

ตั้งแต่ออกมาจากสนามบินใบหน้าของหนิงหนิง ก็ซีดขาวขนาดนั้น เห็นได้ชัดว่าไม่สบาย

ทางรายการจัดเตรียมรถตู้มาให้ แต่มีคนมากเกินไป

หนิงหนิงไม่อยากนั่ง มันก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอ

เจียงเจินเลือกที่จะพูดได้ดีมากจริง ๆ

เจียงเจิน : …

มาทำลายบรรยากาศอีกแล้ว

ถ้าไม่ทำลายบรรยากาศเขาจะตายหรือไง?

เจียงเจินรู้สึกเก้อเขินอยู่บ้าง “อ้าว? เกิดอะไรขึ้น ฉันไม่เห็นสังเกตเห็นเลย”

เจียงฉือซิงมองดูท่าทางของเธออย่างเงียบ ๆ

ตอนนี้เขาเข้าใจแล้วว่า เจียงเจินเป็นคนแบบไหนกันแน่

โกหกซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่มีคำพูดจริงใจสักคำเดียว

เจียงฉือซิงแสดงสีหน้า ‘ฉันจะดูว่าเธอจะแสดงละครไปได้ถึงไหน’ ทำให้ เจียงเจินรู้สึกอึดอัดใจ

โชคดีที่เหลียงชิงฮวนพูดแทรกขึ้นมาว่า “อ้อ เจินเจินคงไม่ทันสังเกตสินะ ก็ดูเวลามันรีบซะขนาดนี้”

เรื่องนี้ก็ถูกเหลียงชิงฮวนเบี่ยงประเด็นไป

เจียงเจินฉวยโอกาสเปลี่ยนหัวข้อสนทนา “ดูเหมือนว่าทุกคนจะยังมาไม่ครบนะ”

พูดจบ เธอก็แสดงสีหน้าเสียใจ กัดริมฝีปากเบา ๆ

เหลียงชิงฮวนฮึมฮัมตอบ “ใช่แล้ว คนอื่นบินมาจากที่อื่นยังมากันหมด ก็ไม่รู้ว่าเธอที่อยู่ในโรงแรมแท้ ๆ ทำไมยังมาไม่ถึง มีเรื่องให้ยุ่งเยอะจริง ๆ”

เจียงเจินคว้าแขนเสื้อของเธอไว้ พร้อมส่ายหน้า

“ชิ” เหลียงชิงฮวนแค่นเสียง

[ฮ่า ๆ ๆ ฉันก็รู้ว่าชิงฮวนเป็นคนใจร้อน ต้องทนกับซูเจาไม่ได้แน่ ๆ]

[ชิงฮวนพูดแทนใจฉันเลย ด่าได้ดีนัก เธอนั่นละชอบหาเรื่องจุกจิก น่ารำคาญจะตาย]

[เจินเจินน่ารักจัง ยังกลัวว่าตัวเองจะพูดผิดอีก กลัวไปทำไมล่ะ เธอคอยเกรงใจคนอื่นแบบนี้ แต่อีกฝ่ายเคยคิดถึงความรู้สึกเธอบ้างไหม?]

[ซูเจาคอยดึงเจินเจินลงไม่หยุดหย่อน แต่ตัวเองกลับไม่สนใจอะไรเลย ไอ้จิ้งจอกเฮงซวย]

[ตลกจะตาย เจียงเจินในที่สุดก็ได้ลิ้มรสความรู้สึกของการถูกข่าวเหยียบย่ำโจมตีรอบด้านแล้วใช่ไหม สมควรแล้ว ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ]

[สมควรแล้ว บูมเมอแรงในที่สุดก็พุ่งกลับมาทิ่มแทงตัวเอง ใช้ข่าวเหยียบย่ำหนิงหนิงจนสร้างชื่อเสียง ตอนนี้ถูกคนอื่นเหยียบย่ำบ้าง ก็อย่ารู้สึกน้อยใจเลย]

[ฮ่า ๆ ๆ ซูเจามีพื้นเพยังไงกันแน่นะ]

[เธอเป็นศิลปินในสังกัดยูนิเวอร์ซัล ซึ่งเป็นบริษัทบันเทิงต่างประเทศ มีคนบอกว่าเธอมีความสัมพันธ์กับนายทุนใหญ่จากต่างประเทศด้วย]

[มีคนเคยวิเคราะห์เครื่องประดับของซูเจาไว้ เครื่องประดับที่เธอใส่ รวมถึงเสื้อผ้าที่เธอสวม ไม่เคยมีชิ้นไหนต่ำกว่าสิบล้านหยวนเลย]

[โห พวกคนรวยนี่รวยจนฉันจินตนาการไม่ออกจริง ๆ]

[สรุปคือฐานหลังแน่นมากนั่นแหละ ไม่งั้นคิดว่าเธอจะทำอะไรได้ตามใจเหรอ]

[ที่แท้เจียงเจินก็แค่เก่งแต่ข่มคนในบ้านเท่านั้นแหละ พอเจอคนนอกเข้ามาก็โดนเขาเหยียบจนหมดปัญญาเลย ฮ่า ๆ ๆ]

[ยังจะหัวเราะอีก รอให้ซูเจาทำอะไรหนิงหนิงดูสิ แล้วจะหัวเราะไม่ออกหรอก]

[พอดีตอนนี้หนิงหนิงเป็นซุปเปอร์สตาร์อันดับหนึ่งในประเทศ ไม่มีใครมีฐานหลังแน่นเท่าเธอแล้ว ลองปะทะกับซูเจาดูสิ ว่าใครจะเก่งกว่ากัน]

[เอ๋ อย่าเลย หนิงหนิงออกจากวงการไปแล้ว พวกคุณอย่าได้ลากหนิงหนิงเข้าไปพัวพันกับความขัดแย้งระหว่างเจียงเจินกับซูเจาเลย เรื่องของพวกเขา ให้พวกเขาจัดการกันเองเถอะ]

พวกหนิงตังมองออกชัดเจนว่า แฟนคลับของเจียงเจินตอนนี้กำลังพยายามอย่างหนักที่จะลากหนิงหนิงเข้าไปพัวพันกับความขัดแย้งระหว่างเจียงเจินกับซูเจา

กลยุทธ์นี้ก็แค่การโยนความผิดให้คนอื่น ช่างไร้ยางอายจริง ๆ

พวกหนิงตังไม่ได้รู้สึกเกลียดชังซูเจาเท่าไหร่หรอก

ซูเจาเติบโตมาจากต่างประเทศตั้งแต่เด็ก และเดบิวต์ก็ที่ต่างประเทศด้วย

ก่อนหน้านี้เธอก็ค่อนข้างดังในต่างประเทศแล้ว แต่ตัวเธอเองค่อนข้างเก็บตัว

เมื่อเร็ว ๆ นี้เธอเพิ่งถ่ายหนังเสร็จและกลับมาทำงานในประเทศ ก็ดังเลยเปรี้ยงปร้างอีกครั้ง จึงทำให้เธอเริ่มออกงานบ่อยขึ้น

ไม่น่าเชื่อว่าตัวตนที่แท้จริงของเธอจะแตกต่างจากภาพลักษณ์ในหนังโดยสิ้นเชิง ที่แท้เธอเป็นคนมีนิสัยเสแสร้งแบบนี้

แต่เธอมีจุดเด่นอย่างหนึ่ง

นั่นก็คือ เธอจะคอยจับผิดและโจมตีแต่เจียงเจินคนเดียวเท่านั้น

และสิ่งที่นำมาวิจารณ์ก็คือเรื่องฝีมือการแสดง

จะเห็นได้ว่า ตระกูลเจียงพยายามอย่างหนักที่จะช่วยกู้หน้าเจียงเจิน แต่น่าเสียดายที่ไม่เกิดประโยชน์อะไร

เรื่องนี้ทำให้พวกหนิงตังดูแล้วขำมาก

ในทางกลับกัน เมื่อมองซูเจาแล้วกลับรู้สึกสบายตากว่ามาก

แฟนคลับของเจียงเจินอย่าหวังจะมาโจมตีลอย ๆ

“พวกคุณกำลังพูดถึงฉันอยู่หรือเปล่า?”

เสียงหญิงสาวอ่อนหวานชวนหลงใหลดังขึ้น ขณะที่ข้อความคอมเมนต์มากมายยังคงไหลเลื่อนบนหน้าจอ

แม้จะยังไม่เห็นตัว แต่ได้ยินเสียงเธอก่อนแล้ว

เสียงที่ทั้งอ่อนหวานและเย้ายวนใจนี้ ไม่ผิดแน่ เป็นซูเจาอย่างแน่นอน

จากนั้น กล้องก็แพนไปที่หญิงสาวซึ่งยืนอยู่ไม่ไกลจากจุดนัดพบ ซูมภาพให้เห็นใบหน้าของเธอชัดเจน

หญิงสาวยืนอยู่ในแสงย้อนแดด

เธอสวมชุดเดรสสีแดงเข้มสายเดี่ยว ชายกระโปรงเป็นประกายทองเมื่อต้องแสงแดด ยามยืนอยู่กลางแสง มันเหมือนกำลังลุกไหม้

บนศีรษะสวมหมวกกันแดดสีดำ ใบหน้าสวมแว่นกันแดดสีดำขนาดใหญ่ปิดบังดวงตา

มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ราวกับยิ้มไม่ยิ้ม จ้องมองไปยังที่ที่แขกคนอื่น ๆ อยู่

[ฮืดดด—]

[สวยจังเลย…]

[ต้องยอมรับว่าซูเจาเป็นสาวสวยจริง ๆ]

[เฮ้ย ไม่ใช่นะ นี่มันรายการเอาชีวิตรอดในป่าไม่ใช่เหรอ ใส่กระโปรงมาทำไมกัน สวยแล้วมันจะมีประโยชน์อะไร]

[อืมม… พูดอะไรลำบากจัง รายการเอาชีวิตรอดแต่ใส่กระโปรงมา ยังคงทำตัวเว่อร์วังเหมือนเดิม สมกับเป็นคนชอบเรียกร้องความสนใจจริง ๆ]

[ฉันบอกแล้วไงว่าซูเจาต้องมาทำตัวแบบนี้แน่ ๆ ดูสิ นี่ไงล่ะ เป็นไปตามคาด]

[แต่งตัวครบชุดเลย แม้แต่เส้นผมยังจัดเสียเรียบร้อย ทำเอาผู้ชมงงไปหมด]

[สามซีซั่นแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นแขกรับเชิญแต่งตัวแบบนี้]

[เหมือนซูเจาจะมาผิดที่แล้ว เธอไม่ควรมาที่รายการกรีนวิลเดอร์เนส เธอควรไปเดินพรมแดงมากกว่า]

[นี่มันการแข่งขันแบบคัดออกนะ อย่าคิดว่าจะเหมือนรายการวาไรตี้ก่อนหน้านี้ที่เหนื่อยแล้วจะมีคนมาช่วย]

[เดี๋ยวก่อน เธอเอากระเป๋าเดินทางใบใหญ่ขนาดนี้มาด้วยเหรอ]

ความสนใจของผู้ชมถูกดึงดูดไปที่ความงามของเธอ จนกระทั่งได้รับการเตือน พวกเขาถึงสังเกตเห็นว่า ข้าง ๆ ซูเจาวางกระเป๋าเดินทางใบใหญ่เอาไว้ด้วย

[ไม่สิ กระเป๋าใบใหญ่ขนาดนี้ ซูเจาหิ้วมาได้ยังไงกัน?]

[แน่นอนว่าเธอคงไม่ได้หิ้วมาเอง ต้องมีคนช่วยแบกมาแหละ]

[เอากระเป๋าเดินทางมาทำไมกัน เข้าไปในภูเขาก็ไม่ได้ใช้เลยสักนิด แถมยังไม่อนุญาตให้นำของส่วนตัวเข้าไปด้วย]

[เธอเป็นถึงเจ้าหญิงนะ จะสนใจกฎของกองถ่ายที่ไหนกัน]

[หึ ๆ ซูเจาคงไม่เคยดูรายการนี้มาก่อนแน่ ๆ น่าสงสารคนที่ช่วยถือกระเป๋าให้เธอจริง ๆ]

…

ซูเจาถอดแว่นออก ใต้กรอบแว่นนั้นคือดวงตาคู่สวยดุจดั่งจิ้งจอก

เธอยกมือขึ้นบังแสงที่พุ่งเข้าใส่ดวงตาของเธออย่างรวดเร็วและรุนแรง

“น่ารำคาญจริง” น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความหงุดหงิด

เหลียงชิงฮวนแอบกลอกตามองบ่งบอกความรำคาญ

ซูเจาเดินเอื่อย ๆ ไป ชุดกระโปรงสีแดงที่สวมใส่ดึงดูดสายตาเป็นอย่างมาก

เมื่อเธอไปยืนรวมกับแขกรับเชิญคนอื่น ๆ ผู้ชมก็สังเกตเห็นว่า

ซูเจาผิวขาวมากจริง ๆ ขาวกว่าคนอื่นหลายเฉด เมื่อยืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มคน แทบจะสะท้อนแสงเลยทีเดียว

แขกรับเชิญคนอื่น ๆ ก็สังเกตเห็นเช่นกัน เจียงเจินแอบขยับตัวออกห่างไปหลายก้าว ไม่อยากยืนอยู่ใกล้เธอ