ถูกขับออกจากตระกูลแล้วอย่างไร ข้าคือแม่มด - บทที่ 407 เทพสงครามกับที่ปรึกษาผู้ล้ำเลิศ

บทที่ 407 เทพสงครามกับที่ปรึกษาผู้ล้ำเลิศ

[หืม!?]

[แนวเรื่องมันดูจะเริ่มแปลก ๆ แล้วนะ]

[ทำหน้าเสียใจแบบนั้นหมายความว่ายังไงกัน?]

[ซูเจา เธอจับประเด็นผิดไปแล้วนะ]

หนิงหนิงมองเธอแวบหนึ่งแล้วพูดว่า “คุณทำไม่ได้หรอก กระโปรงของคุณสั้นเกินไป”

ซูเจาพยักหน้า “ที่พูดมาก็จริง”

[???]

[หนิงหนิงเธอเป็นอะไรอีกล่ะ? ทำไมยังห่วงซูเจาอยู่อีก?]

[เป็นอะไรไป ทำไมหนิงหนิงจะห่วงซูเจาไม่ได้ล่ะ พวกเธอมีเรื่องบาดหมางอะไรกันนี่?]

[ฮ่า ๆ สาว ๆ ยังไม่ทันทะเลาะกันเลย ดูพวกคุณตื่นเต้นกันใหญ่]

[บอกแล้วว่าอย่าเพิ่งรีบทายว่าพวกเธอจะทะเลาะกัน ตอนนี้พอใจหรือยัง]

ทางฝั่งนี้ ซูเจามองรถมอเตอร์ไซค์แล้วคิดสักครู่ “ตอนลงเขาก็ขี่มอเตอร์ไซค์ลงไปแบบนี้แหละ”

ชายหนุ่มที่ขี่มอเตอร์ไซค์มาด้านหลังดูฉลาด เมื่อได้ยินว่าซูเจาก็สนใจ ก็รีบหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาทันที

“มาครับพี่สาว ขอเบอร์ติดต่อไว้หน่อย ตอนลงเขาเรียกผมได้เลย ผมพร้อมบริการตลอด”

ทั้งสองฝ่ายตกลงกันได้อย่างรวดเร็วและแลกเบอร์ติดต่อกันไว้

ชายหนุ่มยังคงยิ้มแย้มพูดกับหนิงหนิงว่า “พี่สาวครับ ถ้าพวกคุณมาพร้อมกัน ผมให้ส่วนลดยี่สิบเปอร์เซ็นต์เลยนะ!”

หลังจากส่งคนขึ้นมาแล้ว พวกเขาก็เตรียมตัวจะกลับ

ก่อนจะไป พวกเขายังโบกมือลาอย่างกระตือรือร้นให้หนิงหนิง “พี่สาวครับ ถ้าตอนลงเขามีอะไรให้ช่วย เรียกพวกผมได้เลยนะครับ!”

[ให้เงินไปเท่าไหร่นะ ถึงได้ยิ้มแย้มกระตือรือร้นขนาดนี้]

[เห็นทีจะเป็นคนเก่งเรื่องทำธุรกิจนะเนี่ย]

[กลับไปเปิดทีมมอเตอร์ไซค์ รับ-ส่งเจ้าหญิงได้เลยนะ ต้องดูดีมีระดับแน่นอน]

[ฮ่า ๆ ๆ ตลกดีนะ ถ้าอย่างนั้นฉันต้องไปลองด้วยแน่ ๆ]

…

ในที่สุดทุกคนก็มาครบ แต่กลับไม่เป็นไปตามที่คาดการณ์ไว้ คนที่มาเข้าเส้นตายไม่ใช่ซูเจา แต่เป็นหนิงหนิงกับหนิงเหนียน

พวกเจินกั่วเตรียมใช้เรื่องนี้เป็นข้ออ้างในการด่าซูเจาไว้แล้ว

ตอนนี้ได้แต่อดกลั้นเอาไว้ เพราะตามกฎระเบียบแล้ว หนิงหนิงและหนิงเหนียนก็ไม่ได้มาสาย

จะบอกว่ารุ่นพี่มาก่อนพวกเขางั้นเหรอ?

หนิงหนิงแสดงออกว่า นั่นใครเหรอ

และตอนนี้ พวกเขาก็ด่าแฟนคลับของหนิงหนิงไม่ได้แล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่ายังมีหนิงเหนียนอยู่ด้วย

พอถึงเวลานัดรวมพล เสียงอันทรงพลังของเจียงซั่วก็ดังออกมาจากลำโพงที่ผูกติดอยู่กับต้นไม้สูงใหญ่

“ทุกคนมากันครบแล้วใช่ไหม ฮ่า ๆ ๆ ๆ!”

เสียงหัวเราะสุดโหดร้ายดังก้องกังวานไปทั่วป่าเขา

[อืมมม เดิมทีการทะเลาะกันตั้งแต่ต้นทำให้ฉันคิดว่าดูรายการกรีนวิลเดอร์เนสปลอม ๆ แต่ตอนนี้เห็นผู้กำกับยังคงบ้า ๆ บอ ๆ เหมือนเดิม ก็สบายใจแล้ว]

[ฮ่า ๆ ขำตาย ตั้งแต่เริ่มออกอากาศจนถึงตอนนี้ ในที่สุดก็ได้ความรู้สึกเหมือนตอนดูรายการเก่า ๆ แล้ว]

เหลียงชิงฮวนแขวะอย่างไร้ความปราณี “ผู้กำกับคะ ทำตัวปกติหน่อยสิคะ พวกเรากลัวแล้ว!”

ทำให้ผู้ชมหัวเราะลั่นอีกครั้ง

เจียงซั่วสงบอารมณ์ขำลงได้แล้วและพูดว่า “ทุกคนคงได้ดูขั้นตอนการถ่ายทำรายการนี้มาก่อนแล้วนะครับ ต่อไปแขกรับเชิญทุกท่านจะต้องเข้าไปในภูเขา เพื่อเริ่มการใช้ชีวิตกลางแจ้งเป็นเวลาสองวันสามคืน

ไม่มีผู้ช่วย ไม่มีทีมงานรายการ อาหารและเครื่องดื่มทั้งหมดต้องพึ่งพาตัวเอง ถ้าใครทนไม่ไหวสามารถยอมแพ้ได้ตลอดเวลา แล้วทีมไหนจะเป็นผู้ชนะในตอนจบกันนะ?”

เจียงซั่วได้อธิบายรายละเอียดข้อควรระวังเพิ่มเติม เช่น ทางรายการได้แจกนาฬิกาที่มีระบบระบุตำแหน่งให้ทุกคน หากมีปัญหาสามารถโทรศัพท์ติดต่อได้ตลอดเวลา

ทีมงานรายการก็จะคอยสังเกตการณ์การเคลื่อนไหวของแขกรับเชิญอยู่เบื้องหลังตลอดเวลา

ในยามจำเป็น พวกเขาจะลงมือดำเนินการเอง

สิ่งที่สำคัญกว่านั้นคือ สัตว์ป่าในภูเขา ห้ามนำมาเป็นอาหาร

ทางทีมงานได้ปล่อยสัตว์เลี้ยงไว้ในภูเขาล่วงหน้าแล้ว เพื่อให้แขกรับเชิญทุกท่านสามารถจับมาเป็นอาหารได้

หลังจากพูดเรื่องเหล่านี้จบ เจียงซั่วก็เสริมว่า “เนื่องจากรายการของเราได้ร่วมมือกับรายการพวกเราโตแล้วอย่างกะทันหัน ดังนั้นกฎของรายการในครั้งนี้จึงไม่เข้มงวดเหมือนแต่ก่อน พวกเราจะจัดเตรียมอุปกรณ์เอาตัวรอดพื้นฐานให้ เช่น มีดทหารและเต็นท์ส่วนตัวพวกคุณเอง นอกจากของกิน ของดื่ม และโทรศัพท์มือถือแล้ว สามารถนำของติดตัวเข้าไปในป่าได้คนละสองอย่างครับ”

[พระแม่เจ้า! เงื่อนไขนี้เมื่อเทียบกับสามซีซั่นก่อนหน้า มันเหมือนสวรรค์ชัด ๆ!]

[โอ้โห เราสามารถเอาของส่วนตัวมาได้ด้วย! ฉันจะเอามาเยอะ ๆ เลย]

[ตลกจัง ถ้าแขกรับเชิญคนก่อน ๆ มาดูรายการนี้ คงจะร้องไห้แน่ ๆ ฮ่า ๆ ๆ]

…

จริง ๆ แล้ว นอกจากหนิงหนิงกับซูเจาที่นำกระเป๋าเดินทางมาหลายใบ คนอื่น ๆ ก็แค่สะพายกระเป๋าใบเล็ก ๆ ที่พกพาสะดวกเท่านั้น

ในช่วงส่งมอบสิ่งของ พวกเขาสามารถเก็บของส่วนตัวไว้ได้คนละสองอย่าง

หนิงหนิงไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย ในขณะที่คนอื่นยังคงกำลังเลือกอยู่ เธอมองดูแล้วหยิบชุดเดรสสองชุดออกมาจากกระเป๋า เป็นอันเสร็จสิ้นการคัดเลือก

ผู้ชมที่เห็นเหตุการณ์นั้น

[อ๊ะ? เสร็จแล้วเหรอ?]

[ไม่สิ การที่แต่งตัวหรูหราตอนมาก็พอเข้าใจได้ แต่เข้าป่าแล้ว ยังคิดจะแต่งตัวสวยอีกเหรอ?]

[สวยแล้วกินได้เหรอ?]

[เอาแค่กระดาษชำระก็ยังดีกว่านี้เลยนะ]

[วางใจได้ หนิงเหนียนเอามาแล้ว]

[นั่นมันประเด็นสำคัญตรงไหน? ประเด็นคือ หนิงหนิงเสียตำแหน่งสำคัญไปตั้งสองที่ ไม่รู้เลยว่าเธอมาทำอะไรที่นี่]

หนิงหนิงก็ยังไม่แย่ที่สุด ซูเจาที่อยู่ข้าง ๆ ยังลังเลอยู่พักหนึ่ง

เธอเลือกอยู่นานระหว่างเสื้อผ้ากับครีมอาบน้ำ สุดท้ายก็จำใจเก็บชุดเดรสกลับเข้ากระเป๋าเดินทาง แล้วหยิบครีมอาบน้ำออกมาแทน พลางถอนหายใจไปด้วยขณะที่หยิบมัน

[หา? ทำไมต้องเอาครีมอาบน้ำมาด้วย ซูเจามาทำอะไรที่นี่กันแน่?]

[หนิงหนิงกับซูเจาสองคนนี่มันคู่หูสุดป่วนจริง ๆ ฉันยอมแล้ว]

[พวกเธอมาปิกนิกกันหรือไง?]

[ดูมาสามซีซั่น เพิ่งเคยเจอแขกรับเชิญแบบนี้ ขอยอมรับจริง ๆ!]

…

คนดูทั้งหมดถึงกับพูดอะไรไม่ออก

เหลียงชิงฮวนอดไม่ได้ที่จะพูดว่า “พวกเธอจะเอาแค่นี้เหรอ?”

หนิงหนิง “มีอะไรเหรอ?”

ซูเจาตอบอย่างเป็นเรื่องปกติว่า “ไม่อาบน้ำ ไม่เปลี่ยนเสื้อผ้า เธอไม่รู้สึกอึดอัดเหรอ?”

เหลียงชิงฮวน : …

ไร้สาระ แน่นอนว่าเธอรู้ว่ามันทรมาน

แต่นี่มันรายการนะ พวกเธอคิดว่ามาปิกนิกเที่ยวเล่นหรือไง?

พูดแบบนี้ เหมือนกับว่าเธอไม่รักความสะอาดอย่างนั้นแหละ

ช่างน่าโมโหจริง ๆ

เหลียงชิงฮวนยิ้มอย่างจงใจพลางพูดว่า “คนที่ไม่รู้เรื่อง คงคิดว่าพวกเธอสองคนมาปิกนิกกันแน่ ๆ”

ซูเจาแสดงสีหน้างุนงง “ไม่ใช่เหรอ?”

เหลียงชิงฮวน “หา?”

ซูเจา “วิวสวยขนาดนี้ ถ้าถ่ายทำเพียงเพื่อรายการทีวีมันก็น่าเสียดายเกินไปหน่อย”

เธอมองไปยังขุนเขาที่อยู่ไกลออกไปด้วยความกระตือรือร้น

ผู้ชม : …

เหลียงชิงฮวน : …

อืม… เข้าใจแล้ว ดูท่าว่าพวกเธอคงมาเที่ยวจริง ๆ นั่นแหละ

ช่างเถอะ ไม่ใช่เรื่องของเธอสักหน่อย อยากจะเอาอะไรมาก็เอาไปเถอะ เดี๋ยวก็ได้ร้องไห้กันแล้ว

อ่อนไหวขนาดนี้ คงอยู่ไม่ถึงสองชั่วโมงด้วยซ้ำ

ถ้าถูกคัดออกไป ก็ยิ่งดีกับเธอใหญ่เลย

เหลียงชิงฮวนยิ้มพร้อมพูดว่า “ขอให้เที่ยวให้สนุกนะ”

การเลือกของเสร็จสิ้นลง นอกจากหนิงหนิงและซูเจา คนอื่น ๆ ต่างก็เลือกของได้ค่อนข้างปกติ

ทุกคนต่างนำกระดาษทิชชู่หรือน้ำดื่มซึ่งเป็นสิ่งของจำเป็นมาด้วย

[อืม พวกเธอดูหนิงหนิงกับซูเจาสิ ทั้งสองคนนี้ดูแปลกแยกจากคนอื่น ๆ เลยนะ]

[ของที่พวกเธอเลือกมาก็ดูแปลกแยกจากของคนอื่นทั้งหมดด้วย]

[จะเอาอะไรไปด้วยก็เอาไป แต่อย่ามาเสียใจทีหลังแล้วทำให้คนอื่นลำบากก็พอ]

[นักแสดงสาวนี่น่ากลัวจริง ๆ ถึงเวลาแบบนี้ยังจะมาคิดเรื่องดูดีไม่ดูดีอีก]

[อย่าไปลากคนอื่นจมน้ำตายด้วยสิ เจินเจินกับชิงฮวนเธอเป็นคนปกตินะ]

[แขกรับเชิญผู้หญิงที่เคยมาก่อนหน้านี้ ก็ไม่เห็นจะเป็นแบบพวกเธอเลยนี่]

[หนิงหนิงทำแบบนั้นฉันยังพอเข้าใจได้ เพราะเธอมีความสามารถขนาดนั้น แต่ซูเจาฉันไม่เข้าใจจริง ๆ]

[ซูเจารีบอธิษฐานให้ได้อยู่กลุ่มเดียวกับหนิงหนิง ถ้าไม่มีหนิงหนิงก็คงไม่มีใครจะดูแลเธอได้ อย่างน้อยก็ยังมีเพื่อนคุย]

[ช่างน่าขำจริง ๆ ถ้าพวกเธอทั้งสองคนอยู่กลุ่มเดียวกัน คนที่ซวยก็คือหนิงเหนียนนั่นแหละ ที่ต้องมาคอยรับใช้คุณหนูทั้งสองคน]