ถูกขับออกจากตระกูลแล้วอย่างไร ข้าคือแม่มด - บทที่ 416 ลดความอ้วน

บทที่ 416 ลดความอ้วน

เมื่อเห็นเจียงเจินร้องไห้ เหลียงชิงฮวนเองก็ยังคงตื่นตระหนกอยู่ ในเวลานี้ เธอขี้เกียจที่จะเสแสร้งแล้ว จึงกลอกตาในใจอย่างเงียบๆ และหาที่นั่งลง

ทั้งสามคนนั่งอยู่บนพื้น ทีมงานของรายการก็รีบวิ่งเข้ามาทันที

ทีมงานตรวจสอบทั้งสามคน หลังจากแน่ใจว่าไม่มีใครได้รับบาดเจ็บ พวกเขาถึงได้โล่งอก

การเผชิญหน้ากับเสือดาวถือเป็นเหตุการณ์ไม่คาดคิดที่ใหญ่ที่สุดนับตั้งแต่เริ่มออกอากาศมาจนถึงตอนนี้

เนื่องจากเสือดาวตัวนี้ยังอยู่ในป่า ทีมงานของรายการจึงตั้งใจที่จะยกเลิกการถ่ายทำครั้งนี้

พวกเขายุ่งกับการแจ้งแขกรับเชิญอีกสองกลุ่ม เพื่อบอกเรื่องการยกเลิกการถ่ายทำครั้งนี้

ฝั่งจี๋เสี่ยวเสี่ยวพอได้ยินว่าเจียงเจินและพวกเจอเสือดาว ก็ตกใจรีบเดินทางกลับทันที

และเมื่อแจ้งหนิงหนิงแล้ว หนิงหนิงก็แทบจะรอไม่ไหว ลุกขึ้นทันที “ไปกันเถอะ กลับกันเลย”

เจียงเจินพอได้ยินก็ยิ่งรู้สึกร้อนใจ

เธอคิดว่าหนิงหนิงมักจะชอบค้านเธอเสมอ คงจะไม่เห็นด้วยกับการยกเลิกการถ่ายทำแน่ ๆ แต่ไม่คิดว่าเธอจะตกลงอย่างรวดเร็วขนาดนี้

เธอเพิ่งจะตระหนักได้ว่าพฤติกรรมของเธอในขณะที่วิ่งหนีนั้นไม่เหมาะสมนัก

หากการถ่ายทำยุติลงแล้วกลับไปตอนนี้ ก็อาจจะไม่มีโอกาสที่จะแก้ไขสถานการณ์ได้

เจียงเจิน “พวกคุณเตรียมตัวกันมานานแล้ว หากยกเลิกตอนนี้ก็น่าเสียดายนะ”

เจียงซั่วก็รู้ว่าน่าเสียดาย แต่ไม่ว่าจะน่าเสียดายแค่ไหน ก็ไม่สำคัญเท่าความปลอดภัยของแขกรับเชิญ

เจียงเจิน “ฉันว่าเสือดาวตัวนั้นคงอิ่มแล้วล่ะค่ะ คงไม่กลับมาอีก การกลับไปถ่ายทำก็น่าจะปลอดภัย สิ่งสำคัญคือ ฉันไม่อยากให้ความพยายามของทุกคนสูญเปล่า”

[ลูกสาวที่ดีของฉัน ถูกทำให้ตกใจขนาดนี้แล้ว ยังคิดถึงคนอื่นอีก ฮือ ๆ ๆ]

[เด็กโง่ แน่นอนว่าตัวเองสำคัญที่สุดสิ]

[คนที่บอกว่าเจินเจินเห็นแก่ตัวและใจแคบเมื่อกี้ ออกมาดูหน่อยสิ ถ้าเจินเจินเห็นแก่ตัวจริง ๆ เธอจะเสนอให้กลับไปตอนนี้เหรอ]

[เธอกล้าเสนอแบบนี้ ทางรายการคงจะตกใจตายแน่ ๆ]

[ฮึ ที่เจียงเจินเสนอแบบนี้ ก็เพราะรู้แน่ ๆ ว่าทางรายการต้องเพิ่มมาตรการป้องกันไม่ให้พวกเขาเจออันตรายอยู่แล้ว อ้างว่าคิดถึงทีมงานรายการ แต่สุดท้ายทีมงานกลับต้องทำงานหนักขึ้นอีก]

เจียงซั่วรู้สึกปวดหัวจริง ๆ ตามที่ชาวเน็ตพูด

เขาอาจจะใจกว้าง แต่เขาไม่ใช่คนโง่

เขาไม่เชื่อหรอกว่า ที่เจียงเจินพูดจะคิดเพื่อพวกเขา

ถ้าคิดเพื่อพวกเขาจริง ๆ ตอนนี้ควรจะกลับไปดี ๆ การถ่ายทำต่อไปมันกดดันพวกเขามากเกินไป

เจียงซั่วมองท่าทางที่เจียงเจินดูเหมือนจะไม่ยอมถอยง่าย ๆ จึงลองถามว่า “ถ้าอย่างนั้นคุณมีวิธีไหนที่จะรับประกันว่าจะสามารถถ่ายทำต่อไปได้ตามปกติไหมครับ?”

พอดีคำถามนี้ตรงใจเจียงเจินพอดี เธอแกล้งทำท่าครุ่นคิดอยู่สักพัก แล้วพูดว่า “งั้นพวกเรารวมกันเป็นกลุ่มเดียวดีไหมคะ มีคนเยอะ ๆ จะได้ดูแลกันได้”

แม้ปากจะพูดแบบนั้น แต่ความจริงแล้ว สิ่งที่สำคัญที่สุดในที่นี้ก็คือหนิงหนิง

ถึงแม้เจียงเจินจะไม่อยากยอมรับก็ตาม แต่ต้องยอมรับว่า แค่มีหนิงหนิงอยู่ด้วย เรื่องความปลอดภัยก็ไม่มีปัญหาแล้ว

เมื่อเรื่องความปลอดภัยไม่มีปัญหา ถึงตอนนั้นเธอก็จะพยายามทำภารกิจให้มากขึ้น เพื่อสร้างความประทับใจเพิ่มขึ้น

ไม่ต้องให้บริษัทลงมาจัดการ แฟนคลับของเธอก็สามารถช่วยเคลียร์จุดด่างพร้อยทั้งหมดให้สะอาดเกลี้ยงได้แล้ว

เจียงซั่วฟังแล้วก็คิดว่าก็เป็นไปได้

เพียงแต่คอมเมนต์คงจะทะเลาะกันอย่างบ้าคลั่งแน่ ๆ

เจียงซั่วลองถามความเห็นไป ทางด้านหวังโหย่วใช้เวลาคิดอยู่ครู่หนึ่ง ส่วนจี๋ซางก็ยิ้มอย่างมีความสุขและบอกว่าไม่มีปัญหา

การที่จัดการกับทีมหนึ่งได้ง่ายขนาดนี้ ทำให้เจียงเจินรู้สึกดีใจในใจ

จี๋ซางคงจะคิดเหมือนกับเธอแน่นอน

สักพัก ทางด้านหนิงหนิงก็มีคำตอบกลับมา

คำตอบที่นิงหนิงให้มาคือ ไม่

พวกเขาไม่เห็นด้วย

เจียงซั่วไม่คิดว่าพวกเขาจะปฏิเสธ จึงถามเหตุผล

หนิงหนิงพูดอย่างหงุดหงิด “พวกคุณนี่น่ารำคาญจริง ๆ ทำไมเปลี่ยนใจกันบ่อยจัง ช่างเถอะ ฉันไม่ไปแล้ว”

โชคดีที่เต็นท์ยังไม่ได้รื้อ หนิงหนิงจึงกลับไปนั่งที่เดิม

ดูเหมือนว่าจะไม่มีช่องทางให้เจรจาต่อรองอีกแล้ว

เจียงเจินถึงกับอึ้งไป ไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรดี

เจียงซั่วพูดอย่างลำบากใจ “แล้วเราจะทำยังไงดีล่ะ” เขาไม่ได้กลัวเจียงเจินสักเท่าไหร่ แต่กลัวตระกูลเจียงที่อยู่เบื้องหลังเธอมากกว่า

เว่ยฉือก็พยายามเกลี้ยกล่อมให้เจียงเจินกลับไป

เจียงเจินรู้สึกกระอักกระอ่วนใจ เธอไม่อยากกลับไป แต่ก็ไม่รู้จะพูดอย่างไร

เหลียงชิงฮวนก้าวออกมาช่วยกล่อมในจังหวะที่เหมาะสม “ไม่เป็นไรหรอกค่ะผู้กำกับ ปล่อยให้พวกเราไปเถอะค่ะ พวกเราก็อุตส่าห์มาที่นี่กันแล้ว และพวกคุณก็เตรียมเข็มยาสลบมาด้วยไม่ใช่เหรอคะ”

กองถ่ายเตรียมเข็มยาสลบมาจริง ๆ แต่นั่นก็เป็นทางเลือกสุดท้ายที่จะใช้เมื่อไม่มีทางเลือกอื่นแล้วเท่านั้น

เจียงเจินเห็นด้วยกับความคิดนั้น “ใช่แล้ว ๆ ไม่เป็นไรหรอก ในเมื่อเพิ่งเริ่มออกอากาศ ผู้กำกับเว่ยฉือและผู้กำกับเจียงซั่วต่างก็ทุ่มเทกันมามาก ถ้าต้องหยุดกลางคันมันก็น่าเสียดายเกินไป”

เมื่อทั้งสองคนต่างพูดเป็นเสียงเดียวกัน เจียงซั่วก็ทำอะไรไม่ได้ จำต้องยอมตามนั้น

เจียงเจินยิ้มให้เหลียงชิงฮวน “ขอบคุณนะชิงฮวน มีแค่เธอเท่านั้นที่เข้าใจฉัน”

เหลียงชิงฮวนก็ยิ้มตอบเช่นกัน

แต่ในใจกลับรู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก ถ้าไม่ใช่เพื่องานและการพัฒนาอาชีพ เธอก็ไม่อยากประจบประแจงเจ้าหญิงน้อยคนนี้หรอก

แม้ว่าเจียงเจินและพวกจะต้องกลับเข้าไปในป่า แต่เพื่อความสะดวกในการช่วยเหลือและคุ้มครอง ทางทีมงานจึงให้กลุ่มของเจียงเจินรวมและพี่น้องตระกูลจี๋รวมเป็นกลุ่มเดียวกัน

ส่วนหนิงหนิงนั้น ด้วยความสามารถของเธอ ทางทีมงานไม่จำเป็นต้องเป็นห่วงเลย

เจียงซั่วมองเธอด้วยความรู้สึกทั้งหงุดหงิดและโล่งใจ เขาเริ่มเข้าใจความรู้สึกของเว่ยฉือแล้ว

หลังจากเสียเวลาไปพักใหญ่ ทีมงานได้กลับเข้าไปในป่าเพื่อตรวจสอบว่าบริเวณนั้นไม่มีความผิดปกติ จึงอนุญาตให้เจียงเจินและคนอื่น ๆ กลับเข้าไปอีกครั้ง

ทั้งสองกลุ่มเจอกันครึ่งทาง จี๋เสี่ยวเสี่ยวถือปลาหลายตัวที่ยังไม่ได้ทำอะไรเลยอยู่ในมือ ก็ถูกเรียกให้กลับ

แต่จู่ ๆ ก็ได้รับแจ้งว่าไม่ต้องกลับแล้ว ตอนนี้สถานการณ์ยังดูสับสนอยู่

แต่เจียงเจินที่เห็นปลาในมือเธอ ก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา “ปลาตัวใหญ่จังเลย”

เธอวิ่งเข้าไปรับปลาจากมือจี๋เสี่ยวเสี่ยวแล้วพินิจพิเคราะห์ดู “ดูท่าอาหารมื้อนี้ของเราคงไม่ต้องห่วงแล้ว”

เธอยังบ่นต่ออีกพักใหญ่เรื่องที่ตัวเองจับไก่ไม่ได้ แถมยังเจอเสือดาวจนเป็นเหตุการณ์ที่น่าตื่นตระหนก

“พวกคุณเก่งจริง ๆ เลย รู้มั้ย พวกเราก็ไปตกปลามาเหมือนกัน”

จี๋เสี่ยวเสี่ยว “อ๋อ ปลาพวกนี้ไม่ได้เป็นปลาที่พวกเราตกหรอก เป็นปลาที่หนิงหนิงและเพื่อน ๆ ให้มาน่ะ พวกเธอตกได้เยอะมากจนกินไม่หมด เลยปล่อยกลับไปตั้งหลายตัว”

รอยยิ้มบนใบหน้าของเจียงเจินแข็งค้างไปชั่วขณะ ก่อนที่เธอจะรีบเบี่ยงประเด็นสนทนาไปทางอื่นอย่างแนบเนียน

มีเพียงเหลียงชิงฮวนที่แอบยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเล็ก ๆ

ในขณะที่สองกลุ่มนี้ยังวุ่นวายกับการหาจุดที่จะลงหลักปักฐาน ทางฝั่งของหนิงหนิงและเพื่อน ๆ กลับทำอาหารเสร็จเรียบร้อยแล้ว

กลิ่นหอมของปลาย่างโชยมาในอากาศ แพร่กระจายไปทั่วผืนน้ำ หนิงหนิงสูดจมูกดมกลิ่น ช่างหอมจริง ๆ

ไม่นึกเลยว่าแค่ปลาย่างตัวเดียวจะหอมขนาดนี้

[ว้าววว ดูน่าอร่อยจัง]

[ลมพัดเบา ๆ กินปลาย่างไปด้วย ให้ความรู้สึกเหมือนไปเที่ยวฤดูใบไม้ผลิเลย]

[หนิงเหนียนทำอาหารเก่งจริง ๆ แค่ปลาย่างธรรมดา ๆ ก็ทำออกมาได้น่าอร่อยขนาดนี้!]

หนิงเหนียนยื่นปลาย่างที่ทำเสร็จแล้วให้หนิงหนิงหนึ่งตัว แล้วก็ยื่นให้ซูเจาอีกตัว

ซูเจาปฏิเสธ “ไม่กินค่ะ กำลังลดความอ้วน”

หนิงเหนียนถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ “ลดความอ้วน?”

อยู่ในป่าแล้ว ยังต้องลดน้ำหนักอีกเหรอ?

[ฮ่า ๆ มาอีกแล้ว ลดน้ำหนักอีกแล้ว]

[ฉันทนไม่ไหวแล้ว ครั้งที่แล้วตอนอยู่ชนบทก็แบบนี้ ทำงานเสร็จก็บอกจะลดน้ำหนัก ทำเอาแขกรับเชิญคนอื่น ๆ ตกใจตายเลย]

[ฉันสังเกตเห็นว่าซูเจาดูเหมือนจะไม่เคยกินอะไรหน้ากล้องเลยนะ]