ถูกขับออกจากตระกูลแล้วอย่างไร ข้าคือแม่มด - บทที่ 417 ได้รับบาดเจ็บ

บทที่ 417 ได้รับบาดเจ็บ

[เธอไม่ชอบกินข้าว แต่ชอบดื่มไวน์แดง]

[รีบกินเถอะ นี่มันก็ใกล้มืดแล้ว ยังไม่ลืมที่จะรักษาภาพลักษณ์นางเอกอยู่ได้]

[ที่นี่คือป่า ถ้าหิวขึ้นมา จะไม่มีใครต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปให้เธอกินหรอกนะ]

[ถ้าไม่กิน ที่นี่ไม่มีไวน์แดงให้เธอดื่มหรอกนะ]

…

ผู้ชมต่างตะโกนให้ซูเจารีบกินข้าว แต่ถ้าซูเจาจะคำนึงถึงผู้ชม เธอก็คงไม่ใช่ซูเจาแล้ว

เธอปฏิเสธปลาย่างของหนิงเหนียนโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

พอหันไปอีกที ก็พบว่าหนิงหนิงกำลังมองเธออยู่

ซูเจาถามว่า “มีอะไรเหรอ”

หนิงหนิงถามว่า “เธอไม่สบายเหรอ”

ซูเจาตอบว่า “ไม่เป็นไรหรอก”

หนิงหนิงเบือนสายตาออก “แล้วทำไมผิวหน้าของเธอถึงขาวซีดขนาดนี้ล่ะ”

ใต้แสงแดด ผิวของเธอขาวจนสะท้อนแสงเลยทีเดียว

ซูเจาตบแก้มเบา ๆ พูดอย่างภาคภูมิใจ “เป็นมาตั้งแต่เกิดน่ะ ช่วยไม่ได้”

น้ำเสียงแบบนี้ ทำเอาผู้ชมฟังแล้วรู้สึกหงุดหงิด

[ฟังดูสิ มันทำให้คนโมโหจริง ๆ เลย]

[ความขาวสามารถกลบจุดบกพร่องได้ ยิ่งไปกว่านั้น ซูเจาก็สวยอยู่แล้ว]

[ก่อนหน้านี้ฉันคิดว่าหนิงหนิงขาวมากแล้วนะ ไม่นึกว่าซูเจาก็ไม่ได้ด้อยไปกว่ากันเลย]

[ทำไมเธอถึงขาวได้ขนาดนี้ ไปคลินิกความงามที่ไหนมา ขอให้ซูเจาเปิดเผยหน่อยได้ไหม]

[ไม่ได้ยินหรือไง เธอบอกว่าเป็นผิวขาวตามธรรมชาติ อย่าถามอีกเลย ดาราตั้งมากมายก็ไปคลินิกความงามเหมือนกัน แต่มีแค่ซูเจาที่ขาวได้ขนาดนี้ แสดงว่าเธอไม่ได้โกหก มันเป็นผิวขาวตามธรรมชาติจริง ๆ]

[แต่ว่าผิวขาวของซูเจาดูไม่ค่อยสุขภาพดีเท่าไหร่ เหมือนแวมไพร์ยังไงยังงั้น]

หนิงหนิงกับหนิงเหนียนกินปลาย่างเสร็จแล้ว หนิงเหนียนกำลังเก็บกวาดอยู่

ซูเจาหลบไปนอนในเต็นท์ หนิงหนิงนั่งพิงต้นไม้ หลับตาพักผ่อน ทุกอย่างช่างสงบและงดงาม

ทำให้ผู้ชมที่คุ้นเคยกับรายการนี้รู้สึกเหมือนฝันไป

[ฮ่า ๆ แวมไพร์ยังคงไม่ขาวเท่าเธอเลย]

[คนที่ไม่รู้อาจจะนึกว่าฉันดูรายการวาไรตี้สโลว์ไลฟ์]

[นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นแขกรับเชิญนอนหลับตั้งแต่ยังไม่ค่ำเพราะไม่มีอะไรทำ ฉันแทบไม่อยากจะเชื่อเลย]

[จริง ๆ แล้วแบบนี้ก็ไม่เลวนะ ตอนดูไม่ต้องคอยเป็นห่วงแขกรับเชิญด้วย]

[เพราะคุณรู้ว่า แขกรับเชิญทุกคนสามารถจัดการสถานการณ์ได้!]

[แต่ถ้าเสือดาวตัวนั้นมา แล้วหนิงหนิงทำร้ายมัน ก็คงไม่ดีเท่าไหร่]

ผู้ชมเริ่มพูดคุยเรื่องอื่น ๆ ในคอมเมนต์ดูกลมเกลียวกันอย่างน่าประหลาด

น่าเสียดายที่บรรยากาศที่กลมเกลียวนี้ไม่ได้คงอยู่นานนัก

หนิงหนิงที่นั่งอยู่ใต้ร่มไม้ จู่ ๆ ก็ลืมตาขึ้น เธอหันหน้าไปมองยังป่าอีกด้านหนึ่ง

หนิงเหนียนรู้สึกถึงความระแวดระวังของหนิงหนิงจึงมองตามสายตาของหนิงหนิงไป

ในป่าลึกที่มืดสลัว หนิงเหนียนมองไม่เห็นอะไรเลย

ในเวลาเดียวกัน กล้องที่กำลังบินถ่ายก็หันเลนส์ไปยังทิศทางที่หนิงหนิงกำลังมอง

ผู้ชมก็ไม่เห็นอะไรเลยเช่นกัน

[เกิดอะไรขึ้น? มีอะไรอยู่ตรงนั้นเหรอ?]

[โอ้แม่เจ้า ฉันรู้สึกตื่นเต้นจัง ทำยังไงดี]

[มันมีอะไรกันแน่! รีบบอกมาเร็วเข้า!]

…

หนิงหนิงไม่ได้พูดอะไร เธอเพียงแค่จ้องมองบางจุดเงียบ ๆ ราวกับกำลังเผชิญหน้ากับใครบางคนอย่างไร้เสียง

ซูเจาคลานออกมาจากเต็นท์ แล้วยืดเส้นยืดสาย

หนิงเหนียนทำสัญญาณให้เธอเงียบเสียง ซูเจาก็มองตามไป

เธอสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะแสดงสีหน้างุนงง ดูเหมือนว่าเธอก็ไม่เห็นอะไรตรงนั้นเช่นกัน

ทั้งสองฝ่ายเผชิญหน้ากันอย่างเงียบงันอยู่ประมาณห้านาที

ทางทีมงานรายการเกือบจะลงมือทำอะไรบางอย่างแล้ว

ในที่สุด ก็มีบางสิ่งเคลื่อนไหวในป่า

หญ้าสีเขียวบนพื้นถูกร่างที่ว่องไวและปราดเปรียวเสียดสี ทำให้เกิดการสั่นไหวเล็กน้อย

เสือดาวตัวหนึ่งที่มีขนสีเหลืองทอง เดินออกมาจากส่วนลึกของป่าอย่างช้า ๆ ทีละก้าว ๆ และค่อย ๆ ปรากฏขึ้นในสายตาของทุกคน

[ว้าว! นี่ใช่เสือดาวตัวเมื่อกี้หรือเปล่า!]

[น่าจะใช่นะ ระยะทางขนาดนี้ มันมาถึงที่นี่ได้ก็สมเหตุสมผลอยู่นะ]

[ฉันเพิ่งพลาดการถ่ายทอดสดไป ทำไมเสือดาวตัวนี้ดูผอมจัง]

[นั่นอาจจะเป็นเหตุผลที่มันไปจับไก่กิน]

[ช่วยด้วย วิ่งหนีเร็ว!]

[ไม่ต้องวิ่งหนีหรอก หนิงหนิงคงไม่ถึงกับจัดการเสือดาวตัวเดียวไม่ได้หรอก]

[ไม่ใช่! ฉันกำลังบอกให้เสือดาวรีบวิ่งหนีต่างหาก!]

[…]

[พอถูกเตือนแบบนี้แล้ว ดูเหมือนว่าเราจะไม่จำเป็นต้องกังวลเกี่ยวกับความปลอดภัยของนิงหนิงและพวกเลย]

ดูเหมือนว่าหนิงหนิงจะไม่แสดงอาการกลัวเลย

แม้แต่ตอนที่เห็นเสือดาวปรากฏตัว สีหน้าของเธอก็ยังไม่เปลี่ยนแปลง

อาจเป็นเพราะมีหนิงหนิงอยู่ หนิงเหนียนเชื่อใจหนิงหนิงมาก เขาถึงไม่ถอยหนีเลยสักก้าว

แม้แต่ซูเจาก็ยังจ้องมองเสือดาวด้วยความสนใจ โดยไม่มีแววหวาดกลัวบนใบหน้าเลย

ปฏิกิริยาของคนกลุ่มนี้ ตรงข้ามกับกลุ่มข้าง ๆ อย่างสิ้นเชิง

[ยังไงก็ต้องดูคนเก่งนั่นแหละถึงจะสะใจ]

[อย่าเพิ่งสะใจไปหน่อยเลย นั่นมันสัตว์คุ้มครองนะ ถ้าหนิงหนิงฆ่ามันตาย จะต้องติดคุกแน่ ๆ]

[พูดไปงั้นแหละ นิสัยลงมือเด็ดขาดของหนิงหนิงน่ะ ไม่แน่อาจจะฆ่ามันตายได้จริง ๆ ในครั้งเดียว]

เจียงซั่วคิดว่ามันก็จริงอย่างที่ชาวเน็ตพูด เขาได้แต่ถอนหายใจเงียบ ๆ

แล้วจึงเตือนหนิงหนิงผ่านกล้องถ่ายรูป “หนิงหนิงนั่นเป็นสัตว์คุ้มครองนะ คุณไม่ควรทำร้ายมัน ไล่มันไปก็พอแล้ว”

หนิงหนิงยังคงไม่ขยับตัว

เสือดาวหยุดอยู่ที่ทางเข้า เมื่อเห็นว่ามันไม่เดินเข้ามา หนิงหนิงกลับเป็นฝ่ายก้าวเท้าเดินเข้าไปหามันเสียเอง

ดูเหมือนว่าเธอจะไม่ได้ฟังคำเตือนเลยสักนิด

[ทำบ้าอะไรของเธอ! รีบกลับมาเดี๋ยวนี้นะ!]

[ก็บอกไปแล้วว่ามันเป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง ถ้าเธอทำร้ายมัน ก็อย่าหาว่าไม่เตือนตอนที่ต้องติดคุกนะ]

[มันเรื่องอะไรกัน เสือดาวมันก็หยุดแล้ว หนิงหนิงจะเข้าไปทำไมอีก ปล่อยให้มันไปเองสิ]

[ฉันอัดวิดีโอไว้แล้วนะ ถ้าหนิงหนิงกล้าฆ่าเสือดาว ฉันจะเป็นคนแรกที่แจ้งตำรวจ!]

[ฉันก็เริ่มอัดวิดีโอไว้แล้วเหมือนกัน]

[เพื่อน ๆ ที่กำลังดูรายการอยู่ช่วยขยับนิ้วหน่อย อัดหน้าจอเอาไว้นะ เผื่อทีมงานจะลบคลิปสดทิ้งเพื่อใครบางคน]

หนิงหนิงเดินเข้าไปใกล้เสือดาวเรื่อย ๆ ท่ามกลางเสียงวิพากษ์วิจารณ์ในคอมเมนต์

เสือดาวส่งเสียงคำรามต่ำ ๆ เป็นการเตือน แต่หนิงหนิงไม่ได้หยุดเดิน เธอจ้องสบตากับมัน

[อย่าไปแตะต้องมันนะ!]

[ปล่อยมันไปเถอะ มันแค่อยากจะมาดื่มน้ำเท่านั้นเอง]

[ที่นี่เป็นบ้านของสัตว์มาตั้งแต่แรก เธอต่างหากที่เป็นผู้บุกรุก]

[ทีมงานรีบห้ามเธอเร็วเข้า!]

…

ข้อความคอมเมนต์ในจอแทบจะคลั่งด้วยความกังวล

ท่ามกลางเสียงคร่ำครวญของผู้ชมที่ปรากฏในจอ หนิงหนิงโน้มตัวลงและยื่นมือออกไป

จากนั้นเธอก็ตบศีรษะของเสือดาวเบา ๆ

เสือดาวมองเธอแวบหนึ่งแล้วล้มตัวลงนอน

[อ๊า! ช่วยด้วย! ลงมือทำร้ายมันจริงๆ ด้วย!]

หนิงหนิง “นายบาดเจ็บนี่”

[ไร้สาระ เพิ่งโดนเธอทำร้ายไป จะไม่บาดเจ็บได้ยังไง?]

เสือดาวที่นอนอยู่บนพื้นยกอุ้งเท้าหน้าด้านซ้ายขึ้น แล้ววางเบา ๆ ลงบนฝ่ามือของหนิงหนิง

ดวงตาของมันเปียกชื้น จ้องมองหนิงหนิง

หนิงหนิงจับอุ้งเท้าของมันมาพิจารณาดูอย่างละเอียด

ผู้ชมเริ่มสังเกตเห็นว่าบรรยากาศดูแปลก ๆ ไป

เสือดาวตัวนี้ดูเหมือนจะเชื่องเกินไปแล้ว

ที่สำคัญกว่านั้นคือ ดวงตาที่มันมองนิงหนิงนั้นดูไร้เดียงสาและน่าสงสารอย่างสิ้นเชิง ไม่เหมือนสัตว์ร้ายที่ดุร้ายเลย

[มันเชื่องมากเลย…]

[เดี๋ยวนะ? หนิงหนิงตบหัวมันไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงดูที่อุ้งเท้าล่ะ]

[ตกใจจนทำอะไรไม่ถูกเหรอ?]

ซูเจาที่ไม่รู้ว่าเดินมาตั้งแต่เมื่อไหร่ มองดูแล้วพูดว่า “ทำไมอุ้งเท้าของมันถึงได้บาดเจ็บขนาดนี้”

ขนบริเวณอุ้งเท้าหลุดออกไปหมด มีแต่เลือดเต็มไปหมด